Oceanië

Darwin

Voordat we morgen op het vliegtuig stappen naar Singapore, hebben jullie nog een verslag te goed over onze laatste weken in Australië. Wat kunnen we hierover vertellen? Als eerste maar het fiasco van het huren van een kamer in Darwin. Onze huisbaas bleek een wat andere mening te hebben over privacy dan wij en ook bleek dat we met een contactgestoorde alleenstaande vader in een ongelooflijke midlife crisis van doen hadden. Na hem te hebben verteld dat we hem wel een erg zielig mannetje vonden, hebben we een bungalow gehuurd op de camping waar we eerder met de tent stonden. Kamperen kan echt niet meer. Het is in Darwin zo ontzettend heet en vochtig, dat je er natte dromen van krijgt: Oh, ging het maar eens regenen..

Read More

Duizenden kilometers verder

Sinds het laatste verslag hebben we een groot aantal kilometers gemaakt. Na ons werk in de Bungle Bungles hebben we ons in Kununurra klaargemaakt voor de lange trip naar Alice Springs. Tussen de uitgestrekte eentonigheid van de Australische savanne, bestaande uit eucalyptus en acasia’s, werden we verrast door tropische stukjes langs de aanwezige kreken, rivieren en poelen, die hier wel gevuld zijn met water. Sinds lange tijd zien we weer zoet water waarin we zelfs kunnen zwemmen, terwijl we worden omringt door palmen, gevuld met vleermuizen. Helaas kan niet overal worden gezwommen vanwege de aanwezigheid van de gevaarlijke zoutwaterkrokodil. Via de zeer saaie weg tussen Katherine en Alice Springs, bereiken we het midden van Australië. In het midden maken we het toeristische rondje, waarna weer terug te keren naar het noorden. We zijn nu net terug van een bezoek aan Kakadu en zitten nu in een tropisch en zeer groen, heet en vochtig Darwin, waar we vannacht onze eerste regenbui sinds meer dan vijf maanden hebben gehad!

Read More

The Kimberley

Na al het industrieel geweld in het volledig rood bestofte Port Hedland, reden we met onze auto de 700 kilometer door de Great Sandy Dessert, waarvan we niet begrijpen waar de naam vandaan komt, want er staan meer bomen dan op de Veluwe, richting Broome! Omdat we aantal stops hadden gemaakt om van geheel verlaten stranden te genieten, kwam Broome voor ons over als Scheveningen aan een blauwe zee, maar omdat ze hier de naam van de Nederlandse badplaats niet kunnen uitspreken, hebben ze het maar Broome genoemd! Omdat wij hier niet blij werden, waren we een dag later weer op weg om onze etappe naar Kununurra te starten! Deze etappe bracht ons door een land (The Kimberley) vol met Baobabs (de enige soort buiten Afrika), zoetwaterkrokodillen (niet gevaarlijk), ghost-gums en termietenheuvels in alle soorten, maten en kleuren! Aangekomen in Kununurra ‘regelden’ we een kosteloos verblijf in The Bungle Bungles, waar we drie weken langer dan de ‘geplande’ week door hebben gebracht! Nu zijn we weer terug in Kununurra en bereiden we ons voor op onze reis richting de Northern Territories!

Read More

3 april t/m 3 mei 2006: Port Augusta – Perth

Het wordt misschien wel een beetje saai, maar hier is wederom een update uit Australië, waar we inmiddels al weer drie en een halve maand verblijven. Het laatste bericht van ons kwam uit de vreselijke plek met de naam Port Augusta. Gelukkig zijn we daar inmiddels ver van verwijderd! Vanaf Port Augusta zijn we de Eyre Peninsula overgestoken, om daar aan de westkust (Venus Bay) zeeleeuwen, pelikanen, dolfijnen, witte stranden en granieten kliffen en rotsformaties tegen te komen! Vanaf Venus Bay zijn we langzaam doorgereden naar Ceduna, de laatste ‘beschaving’, waar we van start gingen met de oversteek van de Nullarbor. Na enkele duizenden kilometers door het niets, kwamen we in de bewoonde wereld van Western Australia en gingen we op weg naar een van de mooiste plekken op aarde: Esperance! We volgen de zuidkust van Western Australia tot Albany, vanaf waar we – na nog een paar dagen druiven te hebben geplukt – naar Perth zijn gevlucht vanwege het slechte weer. In Perth zijn we momenteel aan het werk! Jeroen als ambtenaar en Floor als bloemenplukster!

De Nullarbor
De oversteek van de Nullarbor staat in Australië bekend als een legendarische road trip, die de meeste Australiërs minimaal een keer in hun leven willen maken! De Nullarbor is het op een na grootste plateau ter wereld (geen idee wat de grootste zou moeten zijn!) wat voor het grootste deel bestaat uit niets! Nullarbor betekent zo veel als: bomenloos! Van het oostelijke uiteinde van de Nullarbor, enige tientallen kilometers na Ceduna (South Australia), is het bijna 2.000 kilometer over een nagenoeg platte vlakte naar het begin van de bomen en de ‘beschaving’ in Western Australia! We rijden over kaarsrechte wegen, waaronder het langste stuk rechte weg in Australië: 146 kilometer! Het is goed dat ze dat aankondigen, want opvallen doet het niet, omdat alle wegen hier lang en recht zijn! In het begin is de Nullarbor kaal, met beperkte begroeiing bestaande uit laag struikgewas vol met verse groene scheuten! Verderop wordt het droger en zijn de kleuren beperkt tot het bruin van het land, het grijs van het asfalt en het blauw van de lucht! Het verkeer bestaat uit de roadtrains met drie trailers, die je met 120 kilometer per uur voorbij razen, en (te veel) bejaarden in hun (te grote) vakantiewoningen op wielen!

De Nullarbor is in een aantal opzichten erg indrukwekkend! We rijden vlak langs de kust en de kust wordt hier gevormd door honderden kilometers loodrechte kliffen van 80 meter hoogte! Australië houdt hier op te bestaan: aan de ene kant het blauwe water van de Zuidelijke Oceaan en de aan de andere kant de lege vlakte van de Nullarbor! Je kunt niet anders dan denken aan ‘The Thelma and Louise ending’. In het juiste seizoen badderen er hier honderden walvissen! Het feit dat je zo geïsoleerd bent is een ander punt! Aangekomen in Western Australia, verblijven we in Eucla, wat niet meer is dan een tankstation met voorzieningen, op dit punt zijn we ca. 650 kilometer verwijderd van het eerst volgende dorp in oostelijke richting, in westelijke richting is het nog 750 kilometer, in zuidelijke richting ligt er 4.000 kilometer blauwe oceaan tussen ons en Antarctica en in noordelijke richting is het ruim 3.000 kilometer door onafgebroken woestijn tot de noordkust van Australië! Het gevoel van afstand wordt nog eens benadrukt doordat we twee tijdzones passeren! In hetzelfde land hebben we nu drie uur verschil met ons startpunt in Melbourne! Een bijzonder indrukwekkende gedachte! Wauw!

‘We crosten de Nullarbo(e)r
We zagen geen hoer
We zagen geen tiet
Misschien was ze er wel niet’

De Zuidkust van Western Australia
Uiteindelijk komen we via Norseman aan in Esperance, waar we doorrijden naar Cape Le Grand National Park. We hadden al een zeeleeuwen en pelikanen kolonies gezien en ook waren we al dolfijnen tegen gekomen, maar voor de eerste keer in ons leven zagen we witter dan witte stranden met een blauwer dan blauwe zee! We wisten al dat het goed is kamperen in de Nationale Parken van Australia, maar het verbeteren van deze plek zal moeilijk worden! Waar kom je ook zeewier etende kangoeroes op een wit strand tegen? Helaas blijkt de pret maar van korte duur, want Floor en Jeroen zijn weer eens op het strand… De volgende dag begint spontaan de winter; ons idee van een droog en warm Australië bleek niet te kloppen! Tot aan Albany was de natuur heel erg mooi, maar met een grijze lucht en maar terug kerende regenbuien is het niet echt genieten! Nadat we nog een paar dagen druiven hadden geplukt, waarbij de temperatuur ‘s nachts onder het vriespunt lag, besloten we dat er een grens is aan afzien! We zijn hier niet om het weertype ‘Nederlandse november’ in een tent te overleven! We gaan naar Perth! We komen wel een keer terug wanneer het weer wat beter is, want de zuidkust van Western Australia is uniek! Neem trouwens van ons aan dat je geen 2006 wijn moet gaan kopen uit Western Australia, tenzij je deze gratis krijgt aangeboden! Het wijnjaar was zo slecht, dat ze er nog beter Australisch bier van kunnen brouwen!

Perth
Sinds ons vertrek uit Melbourne hebben we inmiddels al weer 7.000 kilometer afgelegd. Perth is een stad met 1,5 miljoen inwoners gelegen aan de Indische Oceaan. Het is de meest geïsoleerd gelegen stad van een beetje formaat ter wereld. Perth ligt dichter bij Bali dan bij Sydney, dat 4.400 kilometer oostelijker ligt. Net als Melbourne, is Perth ook een zeer fijne stad. De stad is zeer ruim opgezet en iedereen lijkt in een riant vrijstaand paleis te wonen langs het blauwe water en de witte stranden van de Indische Oceaan. Er wordt nogal veel ge-watersport en anderszins genoten van het leven. Het leven wordt hier stukken relaxter beleefd en geleefd dan wat we in Nederland gewend waren! Waar ter wereld vind je ook een baan terwijl je op het strand ligt te zonnen? We staan momenteel op een relaxte camping in Perth; Floor werkt bij de buren als bloemenplukster en Jeroen is ambtenaar op het Ministerie van Onderwijs. Floor plukt bloemen en rijdt op een tractor en Jeroen is assistent administratieve hulp, waarbij het takenpakket zo veel omvat als het dichtplakken van enveloppen en het kopiëren van het een en ander! Er kan worden gesteld dat we de carrière ladder al aardig beklimmen!

Australië en de Australiërs
We zijn inmiddels al weer drie en een halve maand in Australië en hebben al een aardig deel van Australië gezien. Inmiddels hebben we de Australiër in haar verschillende natuurlijke verschijningsvormen kunnen bestuderen! Het is zeker waar dat de Australiër relaxed is en dat je hier altijd ieders ‘mate’ bent en dat ‘no wurries’ de Nationale uitspraak is. De Australische keuken bestaat uit de barbecue; de Chinese keuken wordt Australisch, wanneer het op de barbecue wordt gelegd! Ook is het waar dat Australisch bier van hele slechte kwaliteit is en dat iedereen sportgek is! Het grootste deel van de Australiërs prefereert echter een non-actieve deelname aan sport: de televisie staat altijd aan! Waar we inmiddels ook zijn achter gekomen is dat de kwaliteit van de weersvoorspelling nogal te wensen over laat! Laat je niet op het verkeerde been zetten door ‘a shower or two’, dit betekent namelijk niets anders dan dat het de hele dag gaat regenen! Een groot deel van de Australiërs is (veel) te dik, met als resultaat dat op alle artikelen in de supermarkt staat hoe vetvrij het product is: patat (dat nog in de frituur moet), is bijvoorbeeld 98 procent vetvrij! Buiten dit alles kunnen we inmiddels een aantal categorieën onderscheiden:

De stedeling
Het grootste deel van de Australiërs (20 miljoen in totaal), woont in de stad! Doordat Australië een echt immigranten land is, en de migranten voor het overgrote deel in de steden komen wonen, ademen de steden een multiculturele sfeer! De afkomst van de inwoners is niet zelden zichtbaar in het straatbeeld! De inwoner van Melbourne is erg Europees, terwijl de inwoner van Adelaide een vreemd soort non-mix is (we hebben nog niemand ontmoet die positief is over Adelaide, inclusief Australiërs)! De stedeling is een heel fijn soort Australiër, waar je zeer relaxed mee een barbecue kunt delen!

De plattelander / outbacker
Doordat deze Australiër zo geïsoleerd woont mankeren deze niet zelden het een en ander! Zolang het gesprek oppervlakkig blijft is het prima te doen, maar je moet niet afwijken van zijn of haar onderwerp en al helemaal niet met de persoon in discussie gaan! In het gunstige geval is het ‘gesprek’ per direct doodgevallen, maar in het minder prettige geval krijg je een verbale aanval te verduren! Mocht je in Australië willen wonen, doe dat dan in een van de steden, met uitzondering van Adelaide, of ergens ver verwijderd van deze categorie Australiër!

De Aboriginal
Dit is de oorspronkelijke inwoner van Australië! Al tienduizenden jaren leefden deze mensen hier hun leven, totdat dat leven een paar honderd jaar geleden bruut werd verstoord! Globaal zijn er nu een tweetal categorieën Aboriginals te onderscheiden: de stedelijke en de natuurlijke! De laatste categorie hebben we nog niet mogen ontmoeten! Over de stedelijke kunnen we zeggen dat voor het grootste deel een ontspoorde groep is! De Aboriginal past niet in de westerse Australische samenleving! Ze vallen er buiten door verschillende oorzaken, wat resulteert in grote groepen hangende (dronken) Aborigines in de centra van bepaalde plaatsen in Australië! Het lukt de (blanke) Australiër niet om positief te zijn over deze groep, wat er ook aan positieve discriminatie projecten op poten worden gezet!

De rondtrekkende bejaarde
Met hun enorme caravans, campers, 4-wheel-drives, trailers en alle apparatuur, kunnen we niet anders concluderen dat deze groep te veel geld heeft en nogal materialistisch is ingesteld! Het formaat van hun units is namelijk niet te vergelijken met wat er op de Nederlandse wegen rondrijdt: complete stadsbussen, met daarachter een trailer met four-wheel-drive en boot, fungeren hier als ‘kampeer’unit! Het grootste deel van deze groep bestaat uit ‘echte’ Australiërs die nog nooit het land zijn uit geweest! De (officiële) campings staan helemaal vol met groepen bejaarden on tour, vergelijkbaar met een ANWB caravan trektocht, alleen dan erger! Het gevolg is een ‘gezellige’ camping vol afgesloten kampeer units op wielen en hun TV-kijkende inwoners! Altijd willen ze een praatje met je maken, maar nadat je vijf keer in tien minuten exact hetzelfde oppervlakkige vragenlijstje voorgeschoteld hebt gekregen, raak je toch wel enigszins prikkelbaar! We proberen dit soort campings dan ook zo veel mogelijk te vermijden, maar je hebt wel eens behoefte aan een warme douche!

En verder
We zijn nu dus aan het werk in Perth en zullen dat de komende dagen ook blijven doen! Dinsdag 9 mei halen we Emiel en Heidi van het vliegveld, met wie we anderhalve week gaan doorbrengen! We kijken daar erg naar uit! Waarschijnlijk gaan we met hen een stuk naar het noorden, terwijl we de kust zullen volgen! Wij zullen dan gaan proberen om in de horeca aan het werk te gaan of niet! Jullie zullen het allemaal wel weer horen! Genieten jullie ondertussen van het mooiste seizoen in Nederland: de lente!

24 januari t/m 7 februari 2006: Melbourne

Een update van ons leven in Melbourne: Het gaat goed met ons in het land aan de andere kant van de wereld dat Australië heet! Bij ons is het avond, terwijl het bij jullie ochtend is. Bij ons is het zomer en bij jullie winter! We zitten nu al weer ruim 3 weken in Melbourne, nadat we er acht maanden over hebben gedaan om er te komen! Doordat we door zo druk bezig zijn (geweest), lijkt onze reis door Azië heel erg lang geleden! We hebben onze tijd hier tot nu toe erg nuttig besteed! Sinds ons laatste verslag zijn er weer een aantal grote vooruitgangen geboekt!

Werken
Onze reis van Nederland, over land door Azië en uiteindelijk met het vliegtuig van Singapore naar Australië, die in totaal acht maanden heeft geduurd, heeft niet meer dan ca. 8.000 Euro gekost! Daarvoor hebben we alles kunnen doen wat we wilden en hebben we nooit echt hoeven op te letten! Wij hebben dan ook niet zo heel veel nodig om tevreden te zijn! Hierdoor hadden we nog genoeg geld over om een auto te kunnen kopen en ons de eerste weken geen zorgen te hoeven maken! We zitten tot nu toe ook nog bij Sarah en Mike in huis, dus gelukkig hebben we hoge huisvestingskosten kunnen vermijden! Maar toch gaat het geld hard… Erg hard… En dan te bedenken dat Australië goedkoper is dan Nederland! We moesten dus aan het werk.. Dat was nog wel lastig om te vinden! Het is hier zomer en daardoor ligt alles behoorlijk op zijn/haar gat! We hebben tientallen telefoontjes gepleegd en nog veel meer e-mails verstuurd met onze Engelstalige CV’s, maar er was niemand die een paar bijzonder relaxte Nederlanders wilde hebben! De moed was ons al behoorlijk in de schoenen gezonken, toen we na 10 dagen hard zoeken, op zondagavond werden gebeld om maandag 30 januari te beginnen als data-entry medewerkers! Heerlijk, we konden aan het werk!

Na onze eerste volle werkweek, kunnen we concluderen dat we zeldzaam zo’n saaie baan hebben gehad! Floor tikt gegevens van ingezonden energie contracten over in de computer en Jeroen tikt gegevens van het ene digitale document in het andere! Werk dat simpel kan worden geautomatiseerd, mocht een slimme programmeur in de buurt zijn! Maar goed, het is een relaxed bedrijf en het betaald helemaal niet slecht! We kunnen stellen dat we met deze ongeschoolde baan meer verdienen (netto) dan toen we begonnen met werken in Nederland! Op het werk is iedereen formeel gekleed, dus ook wij zitten in onze nette (geleende) kleding gegevens in de computer te stansen! Het is interessant om te signaleren dat een en ander hier jaren achterloopt op Nederland! Qua kostenbeheersing en arbeidsproductiviteit kan er nog wel het een en ander worden verbeterd en je kunt je afvragen wat er hier onder management wordt verstaan! We zijn hier niet om aan serieus werk te beginnen, dus ons hoor je voorlopig niet klagen! De dollars stromen intussen als rijpe kersen onze Australische bankrekening binnen!

Voortbewegen
Melbourne is een bizar grote stad! Het heeft ca. 3,5 miljoen inwoners, maar deze wonen in een stedelijk gebied met ter grootte van half Nederland! Het openbaar vervoer is hier goed en frequent, maar behoorlijk aan de prijzige kant! Wil je hier iets kunnen doen, dan heb je gewoon een auto nodig! Maar om een auto te kunnen kopen, heb je weer een auto nodig om deze auto te kunnen vinden! Met Mike is Jeroen daarom een heel aantal auto’s gaan bekijken die in Melbourne te koop stonden! Uiteindelijk is de keuze gevallen op een Holden Commodore Executive Stationwagon. Een echte Australische auto! Het is een grote, naar onze maatstaven luxueuze bak! Onze Bluebird was al groot, maar deze is toch echt een slag groter! We hebben airco en zelfs cruise control!! Het is een auto uit 1992 met 160.000 km op de teller! We hebben er 2.500 Euro voor betaald, wat inclusief een soort APK keuring is! Het idee is dus dat we hiermee Australië rond kunnen gaan en dat we de auto ook als slaapplaats gaan gebruiken, mocht kamperen op sommige momenten niet zo prettig zijn! Het is voorlopig dus gedaan met het in- en uitpakken van onze rugtassen! We gaan op een serieuze manier verder! Omdat we nu ruimte genoeg hebben, kunnen we het ons weer veroorloven om spullen te kopen die niet onze rugtas zouden passen: dekbed, kussen, matras, stoelen, tafel, enz. enz.. We willen het straks goed gaan aanpakken!

Wonen
We hebben acht maanden van de reis in hotels, bungalows en in onze tent geleefd. Hier in Australië zitten we tot nu toe bij Sarah en Mike in huis! We hebben er een eigen kamer en we voelen ons ook erg thuis, maar het is niet ons huis! We zijn wel erg blij met de ongelooflijke gastvrijheid van Sarah en Mike, maar we we vonden het nu wel genoeg! Na ruim drie weken, was het tijd om wat voor ons zelf te gaan zoeken! We weten dat we de komende weken nog in Melbourne verblijven om te werken en Sarah en Mike hebben hun eigen ruimte ook nodig! Accommodatie is echter duur, wanneer je iets zoekt voor een korte termijn! Een gemeubileerd huis huur je al voor 70 Euro in de week, maar dan heb je wel een contract van 6-12 maanden! Wil je iets op weekbasis huren, dan kom je al snel op 300-500 Euro in de week uit! Bij toeval kwamen we echter een oud Victoriaans huis tegen bij Sarah en Mike om de hoek, waar we een kamer kunnen krijgen voor 110 Euro in de week! Hier gaan we aankomende donderdag naar toe verhuizen!

Conclusie
We hebben een huis, we hebben werk en een auto. Met de auto forenzen we iedere dag naar ons kantoor om de gehele dag de kantoor arbeider te spelen! Al met al dus helemaal niet anders zo anders dan wat we in Nederland deden! We zijn echter nog steeds op reis en het klimaat is hier toch echt een stuk beter, de stranden mooier en de ruimte te over! En waar vind je nou een zeeleeuw op het strand? In Melbourne dus! We dachten even een zonsondergang op het strand te gaan bekijken, toen daar dus zo’n groot uitgevallen zeehond lag te relaxen! Niet echt normaal, want normaal hangen ze in de zomer ergens bij Antarctica uit, maar deze vond het strand van Melbourne duidelijk een stuk aangenamer! Het is bij ons nu inmiddels al weer 23.00 uur dus we gaan maar eens slapen, want morgen hebben we weer een ‘zware’ dag op kantoor! Goedemorgen!

Oh ja, nog even geduld voor de foto’s! De internetverbinding die we nu gebruiken is niet geschikt voor het verzenden van foto’s!

3.01 – Australië | Adelaide – Melrose (296 km)

We gaan op weg. De auto is zo goed als schoon en netjes ingepakt. Het is belangrijk genoeg water mee te hebben, daarom hebben wij 45 liter mee. We zeggen gedag tegen de mensen van de camping, starten de auto en gaan op weg. Eindelijk gaat onze reis door Australië dan toch beginnen. In Adelaide rijden we nog even langs de Holden garage. We hebben stuurbekrachtigingsvloeistof nodig en willen vragen wat er gisteren met de auto is gebeurt. De auto wordt gecontroleerd en de vloeistoffen worden bijgevuld. De conclusie is dat er niets aan de hand is. Voor dit ‘consult’ hoeven we helemaal niets te betalen. Daarna tanken we bij we Caltex, waar we onze Woolworths bon van gisteren kunnen gebruiken voor de korting, waardoor we tanken voor $ 1,14. Vandaag is het een warme dag en dus is het een mooie dag om te rijden. We maken een etappe van 296 kilometer door het wijngebied van Clare Vale. Op de markt in Clare kopen we een stapel boeken en een cassette bandje. We komen door een dorpje met de naam Laura. We rijden door naar de zuidelijke Flinders Ranges. Onze eerste stop is Melrose in het Mount Remarkeble National Park. De camping bestaat uit twee delen. Het eerste deel is een druk grasveld met ‘powered’ plaatsen en het andere deel is een enorm stuk bush aan de andere kant van de droge kreek. Het mag duidelijk zijn dat wij kiezen voor de bush, waar we $ 13,- voor betalen.

Wat is er verder in Melrose allemaal te doen? Wandelen in het natuurgebied achter de camping is de beste optie. We moeten nog wel rustig aan doen voor Floor. De heuvel op en dan weer naar beneden is genoeg oefening. De omgeving is niet echt spectaculair, maar het weidse uitzicht over het omliggende vlakke land is wel mooi. Er zijn nog restanten van een ruim 100 jaar oude kopermijn zichtbaar, waar we een interessante dikke hagedis met een blauwe tong tegenkomen. Als we weer langzaam teruglopen naar Melrose, wordt onze wandeling opgevrolijkt door honderden kaketoes met een roze buik en vleugels. Een multiculturele samenleving kan dan volgens de politiek correcte boekjes kleur geven aan de samenleving; deze vogels doen dat ook en misschien nog wel beter ook.Het begint inmiddels te waaien op de camping. We staan met de tent en de auto onder een eucalyptus boom wat we niet helemaal vertrouwen. We verhuizen de boel dus maar naar een andere plek. Er is verder helemaal niemand op dit uitgestrekte terrein, wat wel een beetje eenzaam is. Dan kun je maar beter lekker eten. Ons campingvoedsel wordt steeds beter, lekkerder en gevarieerder. Vandaag maken we burrito’s, die we vullen met gehakt, sla en tomaat. De zure room blijkt slagroom te zijn, niet heel verkeerd overigens, want slagroom blijkt ook erg lekker om knoflooksaus mee te maken.

2.18 – Australië | Voorbereidingen voor ons vertrek

We hebben besloten om morgen te vertrekken uit Adelaide. Vandaag ruimen we onze spullen netjes op. We pakken de kisten opnieuw in, maken de auto schoon en dat soort dingen meer. ”s Middags rijden we via de heuvels naar de druivencamping om het restant van ons salaris in ontvangst te nemen. Onderweg krijgen we nog een probleem met de auto. Omdat het een lange, steile afdaling is, schakel ik de auto handmatig naar de tweede versnelling om op de motor te kunnen remmen. Per ongeluk schakel ik de auto echter in z’n achteruit, terwijl we nog met een aanzienlijke snelheid vooruit rijden. Foute boel. Ik kan niets meer. De remmen doen het niet meer, ik kan amper meer sturen en ook kan ik geen gas meer geven. Lichte paniek slaat toe. De auto is toch niet kapot? Met moeite zet ik de auto stil langs de kant van de weg. We staan nogal beroerd, zo midden in een bocht en op een helling. Zonder remmen durf ik alleen niet verder te rijden. Uit veiligheidsoverwegingen gaat Floor een stuk terug staan om het achterop komende verkeer te waarschuwen. Het goede is dat iedereen die langsrijdt vraagt wat er aan de hand is en of ze ons ergens mee kunnen helpen. Vooralsnog is dat niet nodig, want we gaan eerst maar eens zelf onderzoeken wat er aan de hand is. Het olielampje op het dashboard brandt. Om de een of andere reden heeft de fout geleidt tot het afslaan van de auto en een geheel leeg oliereservoir. We vullen de olie weer bij en starten de auto. Alles lijkt weer goed te werken, maar het langt ons handig om morgen nog even langs de garage te rijden.

Op de druivencamping in Clarendon moeten we wachten op Steve. We zien iets bizars. Een paar dagen geleden is er een dikke tak uit een eucalyptus gevallen. Precies op de plek waar we met onze tent stonden. Het bizarre is dat er vorige week ook al een dikke tak uit een boom was gevallen. Toen precies op de plek waar we in eerste instantie onze tent wilden opzetten. Het had duidelijk allemaal zo moeten lopen, zoals het is gelopen. Als Steve is gearriveerd overhandigd hij ons een enveloppe met daarin de $ 179,- die we nog tegoed hebben. Hiermee kunnen we vast wel wat boodschappen doen. We rijden naar een ‘shopping mall’ in Adelaide voor de boodschappen van komende week. We lopen langs stroopwafels, mergpijpen, kano”s en chocolade hagelslag. We kunnen ons niet bedwingen. Voor in totaal $ 90,- hebben we genoeg eten en snacks gekocht om het een week uit te zingen. Negen liter wijn maken onze voorraad compleet.

Omdat we inmiddels ‘lid’ zijn van Medicare lopen we gelijk ook even langs het kantoor van Medicare dat in elke shopping mall aanwezig is. We blijken de factuur van het huisarts bezoek in Christies Beach te kunnen declareren. Van de $ 51,- krijgen we 85 procent terug. Zelfs de facturen van het bezoek aan de huisarts in Melbourne, van twee maanden geleden, blijken we te kunnen declareren. Ook daar krijgen we nog 85 procent van terug. De Nederlandse reisverzekering wilde ons daarvoor helemaal niets vergoeden. Dit is zo wel een lucratief dagje geworden. We hebben de campingkosten van de druivencamping niet hoeven te betalen, we hebben een groot aantal medische dollars terug ontvangen en hebben een enveloppe met druivendollars in ontvangst genomen. Wij kunnen wel weer even vooruit.

2.17 – Australië | Herstellen op de camping in Adelaide

Ik zit er nog even aan te denken om vandaag te gaan werken. Maar ja, waarom zou ik mij voor $ 50,- uit gaan sloven, terwijl Floor mijn hulp veel beter kan gebruiken? Ze knapt langzaam maar zeker op, maar de pijn is in lichte mate nog steeds aanwezig. Het is dus goed dat ik aanwezig ben om haar drie keer per dag te voorzien van eten en meerdere keren voor kopjes thee. Ik heb speciaal voor Floor een jerrycan met bronwater gekocht, want ze durft nog niet van het kraanwater te drinken. Tussendoor doe ik nog de nodige aankopen die we straks nodig denken te hebben. Zo hebben we extra haringen nodig, maar rotspennen blijken ze hier niet te kennen. Ook kopen we een stalen jerrycan voor 20 liter benzine. We hebben namelijk gesignaleerd dat de prijzen van benzine nogal verschillen per plaats en per dagdeel. Aangezien de zon nogal fel is koop ik ook een ‘stoere’ zonnebril, die ik over mijn normale bril kan dragen. Een goed alternatief voor een zonnebril op sterkte.

Aangezien je het van winkelen warm krijgt, is een bezoek aan de zee geen straf. De lucht is stralend blauw met een temperatuur van rond de 28 graden. De zee is kristalhelder en het water heerlijk warm. Na een uurtje te hebben gezwommen (zonder haaien gezien te hebben) rij ik door naar de supermarkt, waar ik mij niet kan bedwingen om buiten het eten voor die avond, stokbrood, echte kaas en leverworst te kopen. Lekker eten is erg belangrijk. Floor eet het allemaal zonder problemen op. Het gaat inmiddels weer zo goed dat we een kleine wandeling maken door het naast de camping gelegen natuurgebied. Ze zijn daar bezig om de in het gebied aanwezige kreek weer terug te brengen in de natuurlijke staat. Dit betekent dat de uitheemse soorten (wilgen en populieren) worden verwijderd. In Nederland zijn dat juist de inheemse soorten. In de bomen zitten enorm veel ruziemakende papegaaien.

‘s Avonds gebruiken we de camping barbecue, waarop we een lekker stuk vlees, gebakken zoete aardappel en sugar snaps (suiker erwt) klaar maken. We delen de barbecue met een familie die op de camping haar familie ruïne heeft. We worden direct door hen opgenomen en krijgen een biertje en champagne aangeboden. Spontaan worden we door een vrouw uitgenodigd om bij haar langs te komen. Ze woont ergens ten noorden van Melbourne. Australiërs zijn erg spontaan, aardig en relaxed.

2.16 – Australië | Het vervolg van het ziekenhuis avontuur

Om 9.10 uur staat ik weer aan het bed van Floor in het ziekenhuis. Gelukkig weet ik nog waar ik haar gisteren heb achtergelaten, want het zou een beetje lullig zijn om je eigen vriendin op zo’n manier kwijt te raken. Ze ligt met alleen maar bejaarden op de kamer, dus ze kan wel wat geestelijke ondersteuning gebruiken. Floor heeft inmiddels ongelooflijk veel dorst en honger. Het is maar goed dat ik druivensuiker snoepjes naar binnen heb gesmokkeld. Nog steeds wordt de temperatuur en de bloeddruk elk uur opgenomen. Verder gebeurd er helemaal niets. Pas om 15.00 uur kan de lang aangekondigde echo worden gemaakt. Vlak daarvoor moeten er in een keer vier glazen water worden gedronken. Daarvoor mocht dat allemaal niet en nu in een keer wel. Het waarom wordt niet duidelijk. Pas als uit de echo blijkt dat er geen sprake is van een blindedarmontsteking, mag er worden gegeten. Na de echo moeten we nog twee uur wachten op de uitslag. De uitslag houdt in dat men niet weet wat er aan de hand is, maar dat het in ieder geval geen blindedarmontsteking is. Er hoeft niet te worden geopereerd, maar wel moet Floor ter observatie nog een extra nacht in het ziekenhuis blijven. Inmiddels is Floor ziek geworden van het niet eten, dus dat er weer mag worden gegeten is een hele verbetering van de situatie. Ik heb ondertussen de verzekering in Nederland op de hoogte gebracht van de ziekenhuisopname van Floor en op hun advies gezorgd voor onze registratie bij Medicare: het Australische ziekenfonds. Nederland heeft met Australië de overeenkomst dat Nederlanders in Australië kosteloos gebruik kunnen maken van de medische voorzieningen en andersom. We zijn blij met deze overeenkomst, want anders hadden we waarschijnlijk een paar duizend dollar moeten voorschieten.

Floor wordt de volgende dag pas na de lunch ontslagen uit het ziekenhuis. Als reden wordt hiervoor gegeven dat ze willen zien of Floor wel goed genoeg eet. Dat is natuurlijk flinke onzin, want met d”r eetlust is helemaal niets mis. Gelukkig mogen we dan om 14.00 uur eindelijk weg. Het is nog steeds erg mooi weer, maar daar hebben we helaas niet van kunnen genieten omdat we constant binnen in het ziekenhuis hebben gezeten. Floor is natuurlijk behoorlijk zwak, want ze heeft drie hele dagen in bed gelegen. Het is niet bekend wat er aan de hand was, alhoewel het best een opkomende blindedarmontsteking geweest kan zijn. We zijn blij dat we zonder andere mensen weer op ‘ons’ veldje op de camping in BelAir kunnen staan. Het is echt niet nodig om in een hotel te zitten om te kunnen herstellen. Dat vinden we nu dan.

2.15 – Australië | Ziekenhuisopname in Adelaide

We rijden om 8.00 uur weg van de druivencamping en gaan op weg naar een camping aan de zee. We hebben behoefte aan warme douche, een wormloze omgeving zonder stof. Ze voorspellen dat het lekker weer wordt, dus we hopen nog lekker op het strand te kunnen liggen. Om 9.50 uur checken we in op de bejaardencamping Moana Beach, waar we na betaling van $ 23,- een nacht kunnen blijven staan. Het zou een relaxed weekend moeten worden. Iets wat we ook wel even nodig hebben. Floor voelt zich niet zo lekker en valt, liggende op een deken en onder een slaapzak, direct in slaap. Niet veel later wordt ze weer wakker door pijnscheuten in haar buik. Door de inname van een paracetamol trekt de pijn langzaam weg, waardoor we nog een wandeling kunnen maken over het strand van Moana. Na het eten keert de pijn weer terug. Heftiger dit keer. We besluiten de volgende ochtend af te wachten.

In de ochtend lijkt Floor weer helemaal de oude te zijn. Dat blijkt iets te positief gedacht. Doordat ze de hele nacht heeft stilgelegen is de pijn weggetrokken. Bij het opstaan keren de pijnscheuten heftiger terug dan voorheen. Dit is echt niet goed. We besluiten dat het beter is om naar een dokter te gaan. Op de camping krijgen we een adres van een medische dienst die op zondag is geopend. Jeroen breekt het kamp weer af, waarna we naar de dokter in Christies Beach rijden. We moeten een half uur wachten voor we aan de beurt zijn voor een consult dat ons $ 51,50 kost. Floor vergaat ondertussen van de pijn en kan amper meer lopen. De dokter denkt dat het een blindedarm ontsteking is en stuurt ons met een briefje naar het ziekenhuis in Adelaide voor een spoedopname. Floor is inmiddels behoorlijk in paniek. Ze heeft nog nooit in het ziekenhuis gelegen. Nu lijkt ze af te stevenen op een spoedoperatie. We rijden naar de ’emergency department’ van het Flinders Medical Center in Adelaide, waar we ons aanmelden en inschrijven. Floor zit ondertussen in een rolstoel en niet veel later ligt ze op een bed te wachten tot er iets gebeurd. Vanwege de verwijzing ‘blindedarmontsteking’ krijgt Floor het label ‘spoed’. De mensen in het ziekenhuis zijn allemaal erg aardig, wat wel erg prettig is in deze situatie. Op advies van een zuster die dit ook wel eens heeft meegemaakt, krijgt ze zware pijnstillers toegediend. Haar temperatuur wordt opgenomen en ook de bloeddruk wordt gemeten. Daarna wordt ze in haar bed doorgereden naar de emergency afdeling.

Het is inmiddels 11.00 uur en we hebben ons eigen hokje. Laat de doktoren nu maar komen en de laat de boel maar gebeuren. Behalve dat er elk uur een opname plaatsvindt van de temperatuur en de bloeddruk, gebeurt er in eerste instantie verder helemaal niets. Om 14.00 uur wordt er bloed afgenomen en een infuus aangebracht. Ook wordt er een urinemonster genomen. Er komt een dokter wiens taak het is om uit te zoeken of er iets anders aan de hand kan zijn dan een blindedarmontsteking. Is Floor misschien zwanger? Nee, dat blijkt gelukkig niet het geval te zijn. Er wordt een röntgenfoto gemaakt, maar daar blijkt ook niets op te zien te zijn. Dan is er bij toeval een Nederlandse arts, die voor twee jaar als specialist in dit ziekenhuis werkt. In deze situatie zijn we erg blij met een dokter die Nederlands spreekt. We spreken al een aardig woordje Engels, maar al die Engelse medische termen maken het niet gemakkelijk. Probeer ook maar eens in het Engels uit te leggen wat voor soort pijn je hebt. De dokter is er niet van overtuigd dat het een blindedarmontsteking is. Hij wil dan ook nog niet overgaan tot een operatie. Hij wil eerst een ‘ultrasound’ echo laten maken om de diagnose zeker te stellen.

Om 16.00 uur lijkt het te zijn alsof er nog vandaag een echo gemaakt gaat worden, maar het blijkt dat Floor wordt verwart met een andere patiënt. Om 17.00 uur wordt Floor naar een slaapzaal gebracht. Floor moet vannacht in het ziekenhuis blijven, terwijl er niet mag worden gegeten en gedronken. Het zou namelijk zo maar kunnen zijn dat er plotseling wel moet worden geopereerd. Ze is met spoed in het ziekenhuis opgenomen, maar daar is verder ook alles mee gezegd.

2.14 – Australië | Betaaldag op de wijngaarden van Clarendon

Het is de laatste werkdag voor het weekend. We gaan van start met een bucket rate van $ 2,50. We werken ons helemaal het ongeluk en vullen 49 emmer: Katsjing. Na de pauze hoeft er allen nog maar een klein veld te worden leeggeplukt. Er hangen bijna geen druiven aan de struiken. Dit is erg jammer, want per emmer wordt er dit maal $ 2,80 gerekend. Met negen emmers schiet het cashen niet op. Jammer genoeg zijn we vandaag om 12.30 uur al weer klaar met werken. Hierdoor hebben we ‘maar’ $ 147,70 kunnen verdienen.

De werkweek loopt hier van donderdag t/m woensdag. Op deze laatste dag voor het lange weekend is het dan ook betaaldag. Doordat we nog niet bedreven waren in het plukken van de druiven, vallen onze opbrengsten tegen. De prijs voor elke emmer ligt gemiddeld wel hoog en omdat we agrarisch werk verrichten hoeven we maar 13 procent belasting te betalen. Gelukkig hebben we niet veel kosten hoeven maken en zijn de overnachtingen goedkoop. Om 14.00 uur komt Steve naar de camping met de gele enveloppen, bier en andere drankjes. In drie dagen (maandag t/m woensdag) hebben we toch nog $ 395 kunnen verdienen. Dit is natuurlijk helemaal niets in vergelijking met het data-entry werk in Melbourne, waarvoor we samen $ 200 per dag verdienden. Dit levert in ieder geval wel de betere verhalen op. ‘s Avonds drinken we biertjes en wijn met de Belgen. Het is erg gezellig en we hebben de grootste lol. Zij zijn al bijna een jaar in Australië en hebben dat jaar vooral besteed in Western-Australia en de Northern Territories. Volgens hen is het daar vreselijk mooi. Queensland was ze erg tegen gevallen vanwege het toerisme. Zoiets hadden we zelf ook al begrepen. Zij willen straks naar Azië, dus wij konden hun op onze beurt weer voorzien van tips en adviezen. Zij hebben zelf ook een soort van Karel ervaring gehad. We kunnen er nu allemaal erg hard om lachen.

2.13 – Australië | Verkenning van de regio Mc Laren Vale

We slapen uit tot 9.00 uur in de ochtend en gaan direct op pad. Met de auto rijden we naar de douches om daarna relaxed en opgeknapt weg te rijden van de druivencamping. Het is hier zo vreselijk stoffig en de wind blijft maar waaien. Het grootste nadeel zijn de honderden, nee duizenden, nee miljoenen zwarte wormen. Het is een kruising tussen rupsen en duizendpoten. Overal zijn ze. Ze krioelen op de grond, ze kruipen via het tentdoek omhoog om zich vervolgens weer te laten vallen. De hele nacht door hoor je het getik van de aan de zwaartekracht onderhevige wormen. Bij het opruimen van de tent, tellen we er al snel 60 die de binnenkant van de tent hebben gevonden. Het in de voortent laten liggen van de werkkleding, resulteert in een zwarte massa. Het komt door de regen van de vorige week. Het schijnt dat de heuvels rond Adelaide in de winter helemaal vol zitten met deze beesten.

We zijn blij dat we even weg kunnen. Helaas is het weer niet goed genoeg om op het strand te liggen. In plaats daarvan toeren we door het noordelijk deel van de Fleurieu Peninsula. We rijden langs de zee met grote, brede, witte en vooral verlaten stranden. In de zon verwarmde serre van een restaurantje met uitzicht over de oceaan, verwennen we ons zelf met een cappuccino en een stuk gebak. We vinden $ 9,- eigenlijk wel duur, maar we moeten ons zelf af en toe wel kunnen verwennen. Langs de zee toeren is erg mooi. Het is een gevarieerd landschap van steile kliffen, brede stranden, een rif vlak voor de kust, duinlandschappen, de monding van een kreek in de zee. Het is hier zeker mooi. We bestellen een fish ‘n’ chips in een restaurant waar we te horen krijgen dat je een auto nooit in de tegengestelde richting van de straat mag parkeren. Dit kan je een dikke boete opleveren. Goed om te weten. Bedankt voor de tip en het eten, waarvoor we $ 6,- betalen en aan zee opeten. Helaas moeten we dan weer terug naar de camping om weer tussen de wormen te zitten. Maar eerst gaan we nog even langs een internetshop. We wisten al wel dat we ons verblijf in Australië kunnen verlengen met een tweede termijn, door drie maanden betaald werk te verrichten. We weten alleen nog niet hoe dat precies in z”n werk gaat. We vinden een formulier waarop de gegevens van de werkgever genoteerd kunnen worden. Als er in een jaar een arbeidshistorie van minimaal drie maanden wordt opgebouwd (buiten de stedelijke en toeristische gebieden), kan er een tweede werkvisum voor een tweede kaar worden aangevraagd. Wellicht komt dit nog eens van pas.