Nadaam in Ulaanbaatar en de dagen in Terelj

Uit het reisverslag van de grote reis over land, juli 2005. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik.

Na de jeeptocht brengen we een aantal dagen door in Ulaanbaatar, en dat bevalt beter dan verwacht: vriendelijke mensen, terrasjes, goedkoop, veel medereizigers, al is het heet. De stad is één en al contrast. Op straat rijden opvallend veel dure auto’s, waaronder een stuk of zes Hummers, tussen een groot aantal zwerfkinderen. De Mongolen zijn hier of heel westers gekleed met mobiele telefoons, of juist heel traditioneel. De buitenwijken bestaan grotendeels uit gers, terwijl het centrum vol staat met communistische bouwkunst. Mooi is de stad niet, maar wel bijzonder, en na Novosibirsk de prettigste die we tot nu toe bezoeken.

Het feest der feesten

Het grootste feest van Mongolië is Nadaam, dat elk jaar op 11 en 12 juli in Ulaanbaatar plaatsvindt: de nationale kampioenschappen worstelen, paardenrennen en boogschieten. Voor het mannelijk geweld begint, is er een openingsceremonie, en gelukkig is die echt voor en door Mongolen en geen namaak-authentiek gebeuren voor toeristen: veel dans, mooie kostuums, een toespraak van de president, muziek van oud tot nieuw, en zelfs breakdance. Het mooiste is dat het Mongoolse blijft, dus niet alles loopt even gesmeerd. De optocht met praalwagens van sponsoren laat zien dat de markteconomie hier is aangekomen, of dat een verbetering is, valt te betwijfelen.

Van de sporten zien we vooral de worstelfinale op de tweede dag. Het stadion is te heet, het paardenrennen niet te bereiken, maar de lokale Nadaam op het platteland hadden we al van dichtbij gezien. De finale is spannend: een bomvol stadion met twintigduizend Mongolen, en op het middenveld twee reusachtige worstelaars die er ruim een uur over doen. Er gebeurt heel weinig, maar zodra er beweging komt, siddert de hele tribune.

Voetbal is voor mietjes, echte mannen worstelen, en Floor kan dat beamen.

De eerste Nadaam-dag sluit af met een concert op het centrale plein, van de populairste Mongoolse rockband van dat moment, waarvan we de naam alweer vergeten zijn maar die verrassend goed is. Het publiek is uitzinnig, en na een uur wordt er gedanst en meegezongen, met vuurwerk als afsluiter. Opvallend: er wordt nergens alcohol verkocht, iedereen drinkt water. Dat vinden we vreemd, tot latere ervaringen het verklaren.

Terelj: de andere kant

Met twee Denen brengen we acht dagen door in het nationaal park Terelj, zestig kilometer van de stad. Hier zien we ook de minder leuke kant. Langs de mooie rivier vinden we een perfecte kampeerplek en leggen meteen een dammetje aan voor een zwembad, want dat zit ons Nederlanders in de genen. Op een gegeven moment horen we vanaf de overkant om hulp roepen: twee stomdronken Mongolen te paard zijn bezig, of van plan, twee kampeerders te beroven. We voorkomen het, maar het escaleert als ze met stenen en stokken gaan gooien. We zijn inmiddels met zijn tienen, dus met veel geschreeuw verjagen we ze. Een Mongool van zijn paard slaan doe je niet, want dan trek je altijd aan het kortste eind.

We besluiten met die tien bij elkaar te blijven, wat onverwacht gezellig wordt, en overnachten meerdere keren naast gerfamilies die ons overladen met eten. De dag voor vertrek staan we uit veiligheidsoverwegingen bij een gerkamp, waar een verjaardag wordt gevierd met drank en gezang. Als het ons genoeg is, rent om onduidelijke reden een dronken man naar buiten en snijdt onze buitentent open. Meteen komen andere families helpen: binnen vijf minuten zijn onze spullen verhuisd naar een ander kamp, binnen tien staat er een naaimachine en repareren drie mensen de tent. Uit het kamp ernaast klinkt ondertussen het geluid van iemand die een pak slaag krijgt, wat we op dat moment alleen maar kunnen waarderen.

Dat is ook Mongolië. Het zijn zonder twijfel zeer vriendelijke mensen, maar drank maakt hier veel kapot, en dat is vooral een mannending. We horen dat veel Mongoolse vrouwen ongelukkig zijn om het drinken van de mannen. Ruim zestig procent van de studenten is vrouw, en het grootste deel van de “denkende” klasse ook. Dat geeft wel een beeld.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.