fietsen italie

landschap met bloemen Italie

Italië | Donna Primi

Nu we weer zijn voorzien van een werkende elektrische fiets kunnen we weer doen wat we willen. We verruilen het vlakke Puglia voor de heuvels en bergen van Midden-Italië. Niet het ontwijken van reliëf, maar het vinden van verkeersluwe wegen en paden blijkt nu onze grootste uitdaging te zijn. Italianen zijn verslaafd aan hun auto en dat zullen we weten ook. De schoonheid van de stadjes en dorpjes wordt aangetast door het blik dat bumper aan bumper de pleinen en smalle straatjes vult. Op de doorgaande wegen vormt het verkeer een bijna onafgebroken barrière van stank en lawaai. Gek worden we van de drukte dat zelfs het fietsen over de kleinste wegen af en toe verpest. We wisten het nog niet, maar nu weten we het wel: In Italië wonen te veel Italianen met te veel auto’s die ze te veel gebruiken.

Monopoli Puglia sunset

Italië | Tegenwind in Puglia

Voor de zoveelste keer zeulen we onze fietsen de trappen op van het station, om vanaf perron 1, 2 of 3 de trein naar Bari, Brindisi, Monopoli of Lecce te nemen. Sinds we de bergen van Calabrië hebben verlaten, zijn we al twee weken aan het wachten op een nieuwe acculader. We zijn er inmiddels achter dat deze niet met spoed is verzonden, waardoor het niet 2 of 3, maar wel 15-16 (werk)dagen kan duren voordat het pakket vanuit Nederland in Bari arriveert. Omdat we niet in een reguliere winkel terecht kunnen en iedereen verwijst naar de Nederlandse distributeur, zit er niets anders op dan geduldig te wachten en te tijd te doden met fietsen door het vlakke Puglia.

Read More
verval italie

Italië | Tussen afval en verval

Vanuit Reggio di Calabria fietsen we over kleine wegen in zuidelijke richting. Aan de overzijde van het water van de Straat van Messina zien we de besneeuwde top van de Etna vulkaan op Sicilië. Het is een prachtig gezicht. Mooier dan het uitzicht dat we hebben langs de wegen rond Reggio di Calabria, waar we het idee hebben over een vuilstortplaats te fietsen. Zwarte vuilniszakken liggen opgestapeld langs secundaire wegen, uiteen getrokken door de vogels, honden, katten en ratten. Matrassen en ander huisraad liggen tussen de struiken, in greppels en onder bruggen. Kapotte televisies en wasmachines worden niet naar het grofvuil of de retourboer gebracht, maar ergens lukraak neer geflikkerd. We zouden hier in Europa moeten zijn, maar deze vuilnisbelt is erger dan een willekeurig ontwikkelingsland.    

Read More
Amalfi Italie

Italië | Panda’s en pizza’s

We fietsen over de schitterende kustweg door het Parco Nazionale del Cilento. Het is mooi, maar zwaar fietsen over de rustige weg die over de bergruggen golft langs de Middellandse Zee. Maar Mette hoor ik niet piepen. Wanneer ze op haar fietsnavigatie ziet dat er een kleine weg een stukje door het binnenland gaat stelt ze voor om deze te pakken. Zo komt het dat we vanaf een mooie baai andermaal een paar haarspeldbochten pakken om door een stadje te fietsen dat bovenop een berg is geplakt. Vorig jaar nog zou Mette gaan piepen en kraken. Vorig jaar nog besloten we te gaan fietsen langs de Elbe omdat daar geen bergen zijn. Maar nu is alles anders: Mette heeft tegenwoordig een motortje op haar fiets en dat zal ik weten ook.

Read More
Passo Pordoi

De Alpen | Italië: Grande Strade della Dolomiti

Ik kan niet wachten om het hotel te verlaten en weer op weg te gaan. Voor mij staat een overvol hotel met een ontbijtzaal dat uit haar voegen barst van de mensen, gelijk aan de hel. Ik wil de berg op. Weg van de mensenmassa. Arabba is een vreselijk druk toeristisch centrum waar ik niet langer wil zijn dan noodzakelijk. Ik mag direct beginnen aan de klim naar de 2.239 hoge Passo Pordoi, die ik bereik via ontelbare haarspeldbochten en schitterende uitzichten. Ik ben dol op haarspeldbochten. Hoe meer hoe beter. Terwijl ik naar boven fiets, ben ik alleen maar aan het genieten.

Read More
Toblacher See Dolomieten

De Alpen | Italië: Passo Falzarego

De vloek van de motorrijders. Macho’s op motoren. Dat zijn de gedachten die bij me opkomen als ik door de Dolomieten fiets. Maar gelukkig niet het eerste deel tot aan Cortina. Daar fiets ik over een geheel vrijliggend en onverhard fietspad waar ik kilometers lang onder de indruk ben van het overweldigende landschap. Dat het een schitterende dag is, helpt ook. Heel Italië lijkt hier aan het fietsen te zijn. Ik snap dat wel. Het is een makkelijke route, maar wel overweldigend mooi en autovrij. Als ik had geweten dat het zo dicht bij mijn kampeerplek zo schitterend zou worden, zou ik nog een stukje zijn doorgefietst voor een mooier kamp. Bijvoorbeeld aan de oever het azuurblauwe Lago di Landro met uitzicht op de kliffen van Monte Cristallo. Maar ja, dat wist ik niet. Nu moet ik tevreden zijn dat ik deze plek überhaupt heb ontdekt. 

Read More