De Afrikaanse massage in Kafue

Voordat we onze tijd besteden aan safaris vanuit Whamfushi safari lodge aan de Kafue, moeten we er eerst nog zien te komen. Met nieuwe energie is het tijd voor poging twee: een pad dat eigenlijk niet meer is dan een lijntje op de GPS. We duwen en trekken de fietsen andermaal door het hoge olifantsgras, vermijden de zwarte kleimodder en bereiken dan toch twee sporen die de goede kant op gaan. De afslag naar de lodge kunnen we niet vinden, dus gaan we opnieuw dwars door het olifantsgras. We komen uit het hoge gras pal voor de verbaasde blikken van de medewerkers van de lodge.

Waar komen jullie vandaan? Er is nog geen weg. Dit kan helemaal niet. Hebben jullie de olifanten niet gezien? Er zijn hier nog nooit fietsers geweest. Dat hoorden we gisteren ook al. Iedereen komt via de weg aan de andere kant van de rivier. Maar welkom in Whamfushi safari lodge.

Kafue en het grootste natuurgebied ter wereld

Kafue National Park maakt deel uit van het Kavango-Zambezi Transfrontier Conservation Area, kortweg KAZA. Met 520.000 vierkante kilometer is het het grootste grensoverschrijdende beschermde natuurgebied ter wereld, ruwweg even groot als Duitsland en Oostenrijk samen. Het strekt zich uit over vijf landen: Angola, Botswana, Namibië, Zambia en Zimbabwe, en omvat 36 nationale parken en wildreservaten. Wat KAZA zo bijzonder maakt, is dat er geen hekken zijn. Dieren bewegen zich hier vrij, zonder door mensen bepaalde grenzen. Dat was precies wat ik zocht toen ik aan deze reis begon. Al sinds het noorden van Namibië zitten we in dat gebied. Die missie is aardig geslaagd.

Het nadeel is dat het daardoor ook moeilijker is om dieren te zien, zeker vlak na het regenseizoen. Als er nog genoeg water staat, hebben dieren geen reden om zich te concentreren rond drinkplaatsen en komen ze niet vanzelf in de buurt van mensen. Dat geldt misschien nog het meest voor Kafue, waar het grootste deel van het park bedekt is met miombo-bos: een halfopen woud van Brachystegia- en Julbernardia-bomen, afgewisseld met hoog olifantsgras dat na de regen manshoog staat.

Zicht heb je hier nauwelijks. Dat merken we als we aan het einde van de middag op de eerste autosafari gaan en vrijwel niets zien behalve een handvol impala’s. De regentijd is hier weliswaar begin april afgelopen, maar dat betekent niet dat de hemelsluizen dichtblijven. Begeleid door een indrukwekkende hoeveelheid bliksem rijden we in hoog tempo terug om voor het donker weer veilig bij onze tent te zijn, die de hele avond een zwaar noodweer te verduren krijgt.

Dertien uur op de stuiterpaden

Het noodweer sluit de terugweg via de route waarlangs we gekomen zijn. Maar dat is later zorg. Om onze kansen te maximaliseren gaan we een volle dag op safari in een open Toyota Landcruiser. De dag begint om 6.30 uur als de zon opkomt en eindigt om 19.30 uur als de zon al lang weer onder is. Dertien uur rijden, 250 kilometer door het dichtbegroeide park aan de overkant van de rivier. De Afrikaanse massage doet goed haar best op de soms heftige stuiterpaden.

Het spannendste moment: een eenzame mannetjesolifant staat een paar honderd meter voor ons op het pad. Hij begint direct met de oren te klapperen, trompettert en komt dan op ons af rennen. Achteruit, en snel. Het gevaar is nog niet geweken. Een tweede aanval volgt. We zijn niet welkom. Olifanten hebben hier veel meer persoonlijke ruimte nodig dan in Etosha, waar we op tien meter afstand stonden, of in Chobe, waar we in het donker stapvoets achter een windelatende olifant reden.

De reden is een verdrietige. Olifanten hebben een uitstekend geheugen en vergeten niet als hun onrecht is aangedaan. Kafue had decennialang te kampen met grootschalige stroperij. Pas in 2022 nam de organisatie African Parks het beheer over. Die geschiedenis zit in het geheugen van de dieren. Wie in een auto stapt, is voor een Kafue-olifant geen toerist maar een herinnering aan geweld.

We hopen nog altijd op hyena’s, en een kat is altijd welkom. Maar de dichte vegetatie helpt niet mee. Wel kunnen we eindelijk een goede foto maken van een buffel: onze big five is nu ook fotografisch vastgelegd. Wat we deze hele dag beseffen, is hoe sterk het hier lijkt op de Kroondomeinen op de Veluwe, het wildste deel dat ik ken. Maar op de Veluwe is het tegenwoordig een zeldzaamheid om een zwijn, een hert of een ree te zien. Dan liever dit. We zijn inmiddels verwend, maar zelfs op een dag als vandaag zien we meer dieren en meer soorten dan ik in mijn hele leven op de Veluwe heb gezien.

Na dertien uur rammelen over de stuiterpaden komen we terug bij de lodge. De Afrikaanse massage heeft zijn werk gedaan. Wat we nu echt nodig hebben, is de echte versie.

Mijn liefde voor Afrika is inmiddels wel ontkiemd.