lada niva

3.05 – Oekraïne | Etappe 4: Solotvyn – Kolomyia (67 km)

Acht uur opstaan en dan om half negen present te zijn voor het ontbijt, is te vroeg voor de Oekraïne. We willen al weg rijden zonder te ontbijten, als blijkt dat de kok uit bed is gehaald om speciaal voor ons het ontbijt te maken. Omdat de Oekraïne een formidabele taalbarrière oplevert, begrijpen we voor geen meter wat we hier zouden kunnen ontbijten. We laten ons dus verrassen. Sowieso het beste wat je kunt doen als je lekker wilt eten. Ook dit keer valt het resultaat niet tegen: met verse bosbessen gevulde pannenkoeken.

Het lijkt er in eerste instantie op dat het een mooie dag gaat worden. Wat wij aanzien voor blauwe plekken tussen de wolken, blijken echter wolken te zijn die zware regenbuien over ons uitstorten. Het wordt wel eens tijd dat het slechte weer ophoudt met ons te treiteren. Elke dag weer die dikke grijze luchten en bijna elke dag regen. We hebben er aardig genoeg van. De zonnebril lijkt een overdreven stuk in de bagage te zijn, net als de tent die we nog steeds amper hebben kunnen gebruiken. Maar goed, ondanks het godvergeten tering weer, fietsen we wel door een mooi landschap. Dat dan weer wel. De agrarische lintdorpen strekken zich kilometers aan weerszijden van de rustige weg uit. Elk huis heeft haar eigen waterput, die vaak is voorzien van een afdak van houtsnijwerk. Verderop maakt het hout plaats voor tin, waarmee de mensen zich hier ook goed hebben uitgeleefd. Hoe verder we komen hoe meer de huizen zelf ook zijn voorzien van tinnen versieringen langs de dakranden en de gevel. Het begint ook steeds harder te regenen. Gelukkig is de weg vlak en rustig en staat er een lichte rugwind, waardoor we met 25 km/u verder kunnen snellen. In Nadvirna pauzeren we voor een kopje koffie en thee. Nadvirna blijkt zo waar een echt stadje te zijn, met echte gebouwen, mensen op straat, kraampjes, een winkelstraat en een lichte verkeerschaos. Jammer van de regen, maar het voelt hier wel fijn. De grote olieraffinaderij aan de rand van Nadvirna is omgeven door een vervaarlijk hek met wachttorens.

Tussen Nadvirna en Kolomyia passeren we geen enkel restaurant of andere eetgelegenheid. Het ene lintdorp gaat ongemerkt over in de andere, zodat we er niet aan ontkomen om een plaspauze te houden bij iemand in de tuin. Omdat het regent vinden we het bepaald fijn om een lunchpauze te houden in de openlucht, maar gelukkig zijn er altijd nog de bushaltes. Dit zijn iedere keer weer ware kunstwerken: dan weer een socialistisch-realistische schildering, dan weer een mozaïek dat het agrarische leven verbeeld. Een prima plek voor een lunch van brood met kaas en salami. Helaas heeft de tand des tijds voet aan de grond gekregen en worden de bushaltes niet langer onderhouden. Het zal dus niet lang duur, voordat dit moois niet meer is.

In een ware hoosbui rijden we over een brede, maar rustige vierbaansweg Kolomyia binnen. Vanaf de stadsgrens tot wat wij definiëren als het stadscentrum is het nog zeker tien kilometer flink doortrappen. Ruimte hebben ze hier zat, dus waarom zouden ze een stad klein en compact houden? Op de rotonde aan de rand van de stad staat een soort van bemande wachttoren. Ze zullen wel bellen dat we eraan komen. We gaan naar ‘On the Corner Guesthouse’, waar we 10 % korting krijgen op de kamer, omdat we fietsers zijn. De slaapkamer wordt vervolgens verbouwd, om er een tweepersoons bed van te maken. We zijn doorweekt en zijn dus blij dat we droge kleren kunnen aantrekken en een grote was kunnen draaien. Ook fijn dat we Engels kunnen praten met de eigenaar.

3.02 – Oekraïne | Etappe 1: Perechyn – Volovets (79 km)

We worden rond achten wakker, wanneer de klokken van een van de kerken vrolijk, maar dwingend luiden. Het is iedere ochtend weer verbazingwekkend hoe we al onze spullen, die door de hele kamer liggen verspreid, weer georganiseerd in de tassen krijgen. We halen onze fietsen uit de sauna, waar ze gisteren nog een paar uur met naakte Oekraïners hebben doorgebracht. Alle deuren om het hotel te verlaten zijn nog gesloten, dus worden we door de schoonmaker (of is het de kok?) via de bakkerij naar buiten geleid. Een versgebakken brood krijgen we cadeau. De mensen zijn allemaal erg aardig. Op een terras drinken we een goede cappuccino en een riante kop thee voor 6 UAH (€ 0,60) per stuk.

De oude vrouwtjes met hun hoofddoeken lopen naar de kerk. Begeleid door het kerkelijk gezang stappen wij op de fiets om Perechyn te verlaten. Maar niet voordat we extra water en een paar bananen hebben gekocht in een van de kleine shopjes, die op zondag gewoon geopend blijken te zijn. Hoe rijker en ontwikkelder een land hoe minder er sprake lijkt te zijn van een 24-uurs economie en omgekeerd. Over een weg vol gaten en hobbelend asfalt rijden we in oostelijke richting. De mensen zitten ontspannen voor hun huizen te kijken naar het leven dat hier in traag tempo voorbij lijkt te gaan. Groepjes mannen zitten gehurkt te roken en te praten. Kinderen zijn lekker aan het rotzooien. De huizen staan langs de geasfalteerde hoofdweg, daarachter is het leeg. De lintdorpen zijn dan ook enorm uitgestrekt. De paar zijwegen zijn onverhard. Verderop rijden we door het nog onaangetaste bosgebied van de Karpaten. Het dichte loofwoud bestaat uit beuken, linden en schijnbeuken. Daartussen staan bloeiende acacia?s die heerlijk geuren. Snelstromende beekjes stromen door de dicht beboste hellingen naar beneden.

Hoe verder we komen, hoe mooier het wordt. Omdat het een mooie zondag is, zijn de mensen volop aan het picknicken, barbecueën en het ontspannen op de gemaaide groene weiden langs de beekjes. Kampvuurtjes worden aangestoken, waarvan de rook een fijne geur verspreid. De onvermijdelijke Lada staat steevast bij de eigenaar in het veld geparkeerd. Als de Lada de meest voorkomende auto in dit gebied is, dan is de Lada Niva met stip het meest voorkomende type in dit berggebied. Een Lada met een enorme takkenbos op het dak is geen uitzondering. Kinderen zwaaien enthousiast. Bijna iedereen reageert verbaasd en dan vriendelijk op ons voorbijgaan. Met al die vrolijk zwaaiende kinderen wanen we ons in Laos. Het land is ongelooflijk mooi, groen, landelijk, leeg en natuurlijk. Het landschap is anders dan we gewend zijn en daarom een genot om doorheen te fietsen. De wegen zijn verlaten. Drinkwater halen we uit een van de vele natuurlijke bronnen langs de weg, waarvan er een is opgeleukt als een enorme theepot en de ander wordt gezegend door Jezus en Maria samen. Als dat water niet heilzaam werkt, dan weten we het ook niet meer.

Na een laatste klim door haarspeldbochten en over een heuvelrug, waarover kleine bussen en velgekleurde Lada’s komen snellen, zien we ons einddoel liggen. Volovets ligt beneden in het dal, te midden van de dichtbegroeide, groene heuvels van de Karpaten. We tellen al snel een stuk of vier hotels. We drinken een pivo in de binnentuin van een hotel en besluiten dat dit wel een mooie plek is voor een overnachting. De taalbarrière vormt echter wel een probleem. Er wordt zoals gewoonlijk geen woord over de grens gesproken. Met veel hilariteit wordt uiteindelijk een kamer geregeld, bekeken en akkoord bevonden. De kosten daarvan bedragen 150 UAH (€ 15,-). De lakens en de dekbedden zijn te klein, de gordijnen te kort, de douchekop komt van de muur, maar dat hoort er natuurlijk allemaal bij. Daarna doen we ons voor 100 UAH (€ 10,-) te goed aan een stevige maaltijd en een paar Pivo.