Oman

kamperen Dhofar Oman

Oman | Beeldverhaal

Oman is een schitterend fietsland. De hoofdweg van het zuiden naar het noorden is geasfalteerd en een avontuur op zich. Maar echt spectaculair zijn de vele wadi’s waarover je over een onverharde weg op ontdekking kunt. Een hele dag konden we hier fietsen zonder anderen dan geiten en kamelen tegen te komen.

Dhofar, Oman – 20 januari 2020 | Sony A7III

Zonsondergang in de woestijn

De hele dag had ik gefietst door een monotoon landschap met een snoeiharde tegenwind. Aan het einde van de dag zocht ik een plek uit de wind en bij toeval kwam ik terecht een ondiepe vallei waar ik dit aantrof. Ik had maar een paar minuten voor deze foto, maar ik ben tevreden over het resultaat.

zonsondergang woestijn oman
Dhofar, Oman – januari 2020 | Sony A7III

Kamperen aan zee

Het is een adembenemende waarover we fietsen. De weg kronkelt tussen de grillige roodbruine bergen van de Jebel Samhan en de azuurblauwe Arabische Zee. We passeren een paar strandjes, maar omdat het hard waait zijn het geen geschikte plaatsen om te kamperen. Er zijn wel een paar beschutte plekken, maar die zijn al in gebruik genomen. Het is vrijdag en dan gaan de meeste Omani er op uit om op de mooiste plekken te picknicken. Vaak blijven ze de hele nacht. Ik geef ze geen ongelijk.

Maar altijd is er wel een plek voor een klein tentje van een paar fietsers. Achter een paar grote stenen vinden we een beschutte plek met uitzicht op zee.

zonsondergang dhofar
Dhofar, Oman – 18 januari 2020 | Sony A7III

De haven van Masirah Island

Met een krakkemikkige vrachtboot varen we over naar Masirah. In twee dagen fietsen we een rondje over dit grotendeels ongerepte eiland, waar meer schildpadden aan land komen dan toeristen.

Deze traditionele vissersboten liggen voor anker in de kleine haven . De bemanning bestaat uit arbeidsmigranten uit Bangladesh die zo juist voorraden aan boord hebben gebracht om de komende week op tonijn te vissen.

masirah eiland
Hilf, Oman – januari 2020 | Sony A7III

Sterrenhemel boven Oman

Er is weinig leuker dan overnachten in de woestijn om daar de sterrenhemel te bekijken zonder lichtvervuiling. Voor deze plek zijn we een wadi ingefietst, waarvan het onverharde pad slechter en slechter werd. De laatste paar kilometer moesten we duwen en trekken, maar werden we beloond met een plek zonder mensen en een grandioos zicht op de sterren.

Wadi Ash Shuwaymiyah
Wadi Ash Shuwaymiyah, Oman – 21 januari 2020 | Sony A7III

Een avond op het strand in Oman

In Oman is het niet heel moeilijk om op een totaal verlaten strand je tent op te zetten. Maar soms is het ook wel leuk om juist in de buurt van een dorp te kamperen, zodat je nog iets van het leven meekrijgt. Met het ondergaan van de zon, verplaatst het leven zich van het dorp naar het strand. Bootjes met vers gevangen vis worden uitgeladen. De ouderen wandelen heen en weer terug over het strand. De kinderen spetteren tot laat in het water. Het levert prachtige plaatjes op en mooie herinneringen.

kamperen strand oman
Rakhyut, Oman – 10 januari 2020 | Sony A7III

Grand Canyon van Arabië

Midden in het Hadjargebergte ligt de Djabal Sjams. Met een hoogte van ongeveer 3.000 meter de hoogste berg van Oman. In de omgeving kun je fantastisch wandelen. Indrukwekkend is de ‘balcony walk’ over de loodrechte kliffen van Wadi Ghul. Het smalle pad slingert gevaarlijk dicht langs de afgrond van meer dan 1.000 meter. Niet voor niets heet het hier de Grand Canyon van Arabië.

Kamperen kan overal in Oman op de mooiste plekjes. Zo ook hier boven met uitzicht op dit indrukwekkende landschap.

Hadjargebergte Djabal Sjams
Hadjargebergte, Oman – december 2016 | Sony A6000

Kamperen in het Dhofar gebergte

De bergen in het zuiden van Oman zijn vooral populair bij de Omani zelf en de Arabieren uit de buurlanden. Tijdens de jaarlijkse khareef in juli en augustus kleurt het Dhofar gebergte groen door de overvloedige regen die er dan valt. Alleen dan is het hier druk, want voor Arabieren is regen een bijzonderheid.

Wij vinden regen niet zo bijzonder, wel de hyena’s en de luipaarden die in deze bergen leven. Daarom kamperen we hier op een rustige plek met een grandioos uitzicht over de Dhofar.

kamperen dhofar bergen
Dhofar, Oman – 12 januari 2020 | Sony A7III

De Sultan Qaboos Moskee

De Sultan Qaboos Moskee in Muscat is een prachtige plek. Het is de enige moskee in Oman die niet-moslims mogen bezoeken. Dat wil zeggen dat iedereen naar binnen mag. Maar elke moskee kan altijd van de buitenkant worden bewonderd. Tijdens het blauwe uurtje vind ik deze plek op haar mooist.

De Sultan Qaboos Moskee blauwe uurtje
Muscat, Oman – maart 2020 | Sony A7III

Kroonluchter in de De Sultan Qaboes Moskee

Iedereen die Oman bezoekt moet zich zelf het plezier gunnen om de Sultan Qaboos moskee in Muscat te bezoeken. Niet alleen is dit de enige moskee in het land die voor niet-moslims toegankelijk is, hier hangt ook een van de grootste kristallen kroonluchters ter wereld.

Helaas is het vaak erg druk in deze moskee en iedereen wil een foto maken van deze schitterende kroonluchter. Daarom kun je beter (zoals altijd eigenlijk) ’s ochtends net na opening gaan, zodat je in alle rust onder de indruk kunt raken van het interieur en dan met name van de kroonluchter onder de centrale koepel. De 14 m hoge en 8 m brede kroonluchter telt 1.122 lampen en weegt 8 ton en is gemaakt van Swarovskikristal. De kroonluchter is zo groot, dat er aan de binnenkant een trap is gemaakt voor het onderhoud.

Sultan Qaboes moskee muscat
Muscat, Oman – februari 2020 | Sony A7III

Bahla fort

Oman is rijk aan natuur en cultuur. Het heeft een strategische positie op het Arabisch schiereiland waardoor het een belangrijke schakel was in de handel tussen Azië en Afrika. Er staan dan ook veel eeuwenoude forten, waarin de rijke historie zichtbaar is.

Bahla, Oman – december 2016 | Sony A6500

Blauwer dan blauw in Sur

Sur is bekendheid vanwege de dhows die er nog steeds worden gebouwd. Sur biedt echter veel meer dan dat. Gelegen aan de blauwe Golf van Oman, onder een azuurblauwe hemel is het een parel van een plaats om te bezoeken en simpelweg van het uitzicht te genieten.

Sur, Oman – december 2016 | Sony A6000

Kamperen in Wadi Bani Khalid

Oman is één van de mooiste landen waar ik ooit ben geweest. De natuur is overweldigend en diverser dan je zou verwachten van een land dat voor het grootste deel bestaat uit woestijn. Zo zijn er in de bergen oases te vinden met water waar je in kunt zwemmen. Wadi Bani Khalid is misschien wel de mooiste van allemaal.

Overdag kan het hier erg druk zijn met grote groepen die van de cruiseschepen komen en een dagje highlights doen. Nog voor de zonsondergang is er van drukte niets meer te merken en kun je als fietser (met toestemming van de dorpsoudste) een rustig plekje zoeken voor je tent in de oase. Zwemmen onder de sterren in een oase als uit een sprookje. Wie wil dat nou niet?

Muqal, Oman – december 2016 | Sony A6000

Oud en nieuw in de Wahiba Sands

De jaarwisseling in Oman was legendarisch omdat er helemaal niets gebeurde op de plek waar ik was. Bij het invallen van de duisternis zat ik diep in de duinen van de Wahiba Sands. De zon maakte plaats voor de maan en de aan de steeds donkerder wordende hemel stonden steeds meer sterren te flikkeren. Vuurpijlen waren er niet.

Later op de avond ontmoette ik een lokale gids die het had gehad met zijn toergroep. Hij had zin in avontuur en plezier. Uit de koelkast van zijn gigantische Toyota Landcruiser toverde hij alle ingrediënten voor een cocktailbar tevoorschijn. Midden tussen de duinen proostten wij op het nieuwe jaar met een Mojito met een stevige tik.

Wahiba sands oman
Wahiba Sands, Oman – december 2016 | Sony A6000

In de Arabische Zee wordt nog steeds gevaren met de traditionele dhow. Met deze houten schepen worden al eeuwenlang goederen vervoerd tussen de Arabische havens, Iran en India. Langzaam maar zeker gaat deze traditie echter verloren en wordt de handel overgenomen door modernere schepen of vliegtuigen.

Traditionele dhow

In de Arabische Zee wordt nog steeds gevaren met de traditionele dhow. Met deze houten schepen worden al eeuwenlang goederen vervoerd tussen de Arabische havens, Iran en India. Langzaam maar zeker gaat deze traditie echter verloren en wordt de handel overgenomen door modernere schepen of vliegtuigen.

Maar ze zijn er nog steeds. In Oman zijn nog verschillende plekken te vinden waar deze traditionele schepen worden gebouwd. Ook vind je langs de kust plekken als deze. Hier zijn gastarbeiders uit Bangladesh bezig met het onderhoud. De opzichter was een Indiër die iets verderop stond. De eigenaar is een Omani en zorgt er wel voor zelf niet te hoeven werken.

Al Ashkhirah, Oman – december 2016 | SOny A6000

The Bradt Travel Guide Oman

Oman | Berggeiten

Andermaal ploeter ik zwetend de berg op. Ik duw en sleur mijn fiets tegen de onmogelijke steile helling omhoog. Ik heb vandaag al 1.200 hoogtemeters in de benen en mijn spieren beginnen al aardig te protesteren. Hoog boven mij zie ik het pad verder kronkelen tussen de roodbruine puntige bergen. Het einde is nog lang niet in zicht. Het onverharde pad ligt vol los zand en gruis, waar met geen mogelijkheid tegenop te fietsen is. Ik sleep en trek meer dan dat ik fiets. Hellingen van 13 procent vind ik een leuke uitdaging. In de haarspeldbochten van 16 procent voel ik mijn kuiten branden. Maar wie verzint het nou om te gaan fietsen over onverharde wegen die met 20-25 procent omhoog kronkelen? Zelfs zonder bagage is dit bijna niet te doen. Je moet wel een beetje masochistisch zijn om hier nog van te genieten.

Read More

Oman | Operation Desert Storm

De lucht is geel van het vele zand dat uit de zandwoestijn komt aanwaaien. Door de straten slingeren sluiers van stof. De paar mensen die zich zonder auto op straat begeven beschermen hun gezichten tegen de zandstralen. Vanuit onze comfortabele hotelkamer horen wij de wind gieren en brullen. Ieder weldenkend mens zou er wel twee keer over denken voordat hij deze zandstorm buiten zou trotseren. Maar wij zijn fietsers met al ruim twee weken tegenwind. Als de windrichting dan een keer meezit moeten we er van profiteren. Geen zandstorm kan ons nog binnen houden.

In de gele waas doemen links en rechts silhouetten van kamelen op, hun kont gekeerd in de richting van de wind

Met ruim 30 kilometer per uur worden we door de wind voortgestuwd door een landschap dat is gehuld in een mysterieus gelige dichte mist. Het zicht is gereduceerd tot enkele tientallen meters. Het zou zo maar een scène uit Mad Max kunnen zijn. In de gele waas doemen links en rechts silhouetten van kamelen op, hun kont gekeerd in de richting van de wind. We zijn van top tot teen bedekt in beschermende kleding, maar nog steeds worden we gestraald door zand en gruis. Stof kruipt in alle hoeken en gaten. Het zal nog wel even duren voordat we weer stofvrij door het leven kunnen gaan.

Bomen met bijzondere kronen zorgen voor enige variatie

Na de bergen van Dhofor zijn we in de lege en vlakke woestijnwildernis van Al Wusta terechtgekomen. Honderden kilometers fietsen we door een vlak en monotoon gravellandschap, waar incidentele bomen met bijzondere kronen zorgen voor enige variatie. De weinige nederzettingen die we passeren lijken te worden bevolkt door Omani die de boot hebben gemist. In stoffige hokken waar we geiten vermoeden, blijken soms Bangladeshi te wonen die via Manpower Recruitment hier terecht zijn gekomen. Ingehuurd als huishoudelijke hulp bij Bedoeïen, of als personeel voor de paar shopjes die er hier zijn te vinden.

De plaatsen waar we water en proviand kunnen vinden zijn dun gezaaid

In de uitgestrekte leegte van Al Wusta zijn de plaatsen waar we water en proviand kunnen vinden dun gezaaid. Om niet zonder water te komen zitten, moeten we iedere dag meer dan 80 kilometer overbruggen. Door de permanente harde tegenwind is dit nog een hele uitdaging. Echt leuk is het ook niet om tegen een razende wind in te trappen door een weinig inspirerend landschap, waarin de kilometers tergend langzaam voorbijgaan. Hoe veel fijner zou het zijn om deze wind in de rug te voelen? Hoe anders zouden we dit landschap dan beleven?

Echt leuk is het ook niet om tegen een razende wind in te trappen door een weinig inspirerend landschap, waarin de kilometers tergend langzaam voorbijgaan

Gelukkig hoeven we ons niet nodeloos te kwellen. Er is bijna geen ander verkeer, maar de weinige auto’s die er rijden zijn voor 80 procent van het type Toyota Hilux Pick-Up. Weinig is er na een lange dag zwoegen en zweten lekkerder dan met de wind in de haren, achterin een pick-up, door de woestijn te suizen. Als we bij het afscheid ook nog eens twee verse vissen cadeau krijgen, kan de dag al helemaal niet meer stuk. Zo kunnen we de dag toch nog afsluiten met een kampeerplek op een mooie locatie. Dit keer geen pasta met tonijn uit blik, maar pasta i pesco.

Achterin een pick-up is plek genoeg voor een kameel

We genieten van de schitterende kampeerplekjes die we iedere keer weer weten te vinden. Onopgemerkt blijven we echter zelden. Omdat de Omani zelf zo min mogelijk werken, houden ze veel tijd over om hun nieuwsgierigheid te voeden. Het nieuws van twee fietsers door de woestijn moet als een lopend vuurtje door de regio gaan. Ook al staan we nog zo goed verborgen en dimmen we onze lichten, vaker wel dan niet komt er wel een auto vol Omani die even bij ons komt buurten. ‘Salaam Alaikum, how are you?’ Na het uitwisselen van beleefdheden weten ze genoeg en is de gezelligheid al weer voorbij. De Omani blijven niet plakken.

We genieten van schitterende kampeerplekjes

Reizen door Oman hoeft niet duur te zijn, als je tenminste de dure hotels weet te vermijden. Het land is een walhalla voor vrij kampeerders. Kamperen doen we op de mooiste plaatsen. Gratis en voor niets. In de woestijn, beschut in ondiepe kloven en geulen of achter een heuvel van zand. Maar meestal op één van de ontelbare witte stranden. Soms met tientallen blauwe vissersbootjes en een hoop activiteit, soms geheel verlaten. Na een dag zweten op de fiets is een duik in het heldere water van de Indische Oceaan een heerlijke traktatie. Met één frisse duik is al het stof, zand en zweet weer verdwenen.

De woestijnwildernis van Al Wusta

Oman | Wind en kamelen

Het hoofd van de Indiër wiebelt vrolijk heen en weer als we hem bedanken voor het heerlijke eten. Zijn hoofd beweegt in een sierlijke opwaartse beweging van rechts naar links, om zachtjes wiegend in het midden weer tot rust te komen. Het is een beweging die alleen Indiërs kunnen maken. Het is een beweging die vrolijk maakt. Als deze sierlijke beweging achterwege blijft, weten we dat we met een andere nationaliteit van doen hebben. Meestal is het dan een arbeidsmigrant uit Bangladesh, die samen met de Indiërs het grootste deel van het werk in Oman verzetten. De Omani gaan gekleed in smetteloos witte gewaden en coördineren het werk dat de arbeidsmigranten voor hen verzetten. Maar vaak hebben ze dat werk uitbesteed aan de beter opgeleide Pakistanen. De Omani houden zo lekker veel tijd over voor andere dingen.

We rijden van de ene naar de andere schitterende plek

Oman was kortgeleden wereldnieuws toen Sultan Qaboos bin Said al Said op 10 januari 2020, op 79 jarige leeftijd is komen te overlijden. Hij kwam in 1970 aan de macht, nadat hij met hulp van Britse militairen het regime van zijn vader omver had geworpen. Hij vond dat zijn vader het land verwaarloosde. Oman stelde in die tijd niet veel voor, met ongeveer 10 kilometer aan verharde wegen en in totaal drie scholen. Onder zijn leiding moderniseerde Oman, groeide de welvaart en kregen vrouwen meer rechten.

Het huidige Oman is een baken van rust en vooruitgang in een turbulente regio

Het huidige Oman is een baken van rust en vooruitgang in een turbulente regio. Oman heeft niet zo veel olie inkomsten als haar buren Saudi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Toch is het volgens de Verenigde Naties het land dat de afgelopen 50 jaar het meest ontwikkeld is van alle landen ter wereld. Een prestatie waar Sultan Qaboos persoonlijk voor verantwoordelijk is geweest. Het is dan ook niet verrassend dat hij enorm geliefd was. Na 50 jaar van voorspoed onder leiding van Sultan Qaboos, heeft zijn opvolger Haitham gezworen het gematigde, progressieve beleid van zijn voorganger Qaboos voort te zetten.

We rijden over een indrukwekkende weg door de Jebel al Qamar

We beginnen onze reis door Oman in Salalah, in het uiterste zuiden van het land. Salalah is de grootste plaats in de Dhofar regio en de geboorteplaats van Sultan Qaboos. De eerste dagen hebben we een auto gehuurd om de bergen rond Salalah en de verlaten kust richting Jemen te verkennen. Daar rijden we over een indrukwekkende weg door de Jebel al Qamar van de ene naar de andere verlaten baai omringd door steile kliffen, waar we slapen op witte stranden. Het is hier zo vredig en sereen. Dit terwijl op minder dan 100 km van hier een wrede burgeroorlog wordt uitgevochten, waar Oman niet bij betrokken wil raken.

Het is hier zo vredig en sereen. Dit terwijl op minder dan 100 km van hier een wrede burgeroorlog wordt uitgevochten

Ten westen van Salalah ligt het Jebel Samhan gebergte, waar we ’s nachts van een heuveltop worden geblazen. Enkele uren daarvoor zitten we nog te genieten van een zelfgemaakte cocktail. Aangeschaft bij aankomst op het vliegveld in Salalah, maar zo ‘haram’ dat Mette er een aantekening bij de grenscontrole aan heeft overgehouden. Een aantekening die met een gezicht vol afkeer en met grote halen op papier wordt gezet. ‘You bad woman!’.

Achter een overhangende klif beleven we een magische nacht

De wind blijkt een voorbode te zijn van een lange periode van veel wind die ons nog flink in de weg gaat zitten. Met de auto is dat nog geen probleem. We rijden naar een plek hoog in de Jebel Samran, waar we achter een overhangende klif een magische nacht doorbrengen met een weids uitzicht over de bergen en de kust van de Dhofar. Deze ruige en verlaten bergen zijn het domein van wolven, hyena’s en het Arabische luipaard, maar helaas laten zij zich niet zien of horen.

Tussen Sadah en Ash Shuwaymiyah wordt de weg adembenemend

Het globale plan is om vanuit het zuidelijke Salalah naar Muscat in het noorden te fietsen. De verwachting dat de wind voornamelijk in noordelijke richting zou waaien blijkt niet correct. De eerste dagen worden we geconfronteerd met een snoeiharde tegenwind, die ons regelmatig van de fiets probeert te waaien. De afstanden die we per dag kunnen overbruggen zijn daardoor maar kort. Gelukkig zijn er onderweg ruim voldoende plekken om te eten en boodschappen te doen. Ook zijn er zo veel schitterende en beschutte plekken om de tent op te zetten, dat we ons niet eens willen haasten.

Fietsen door een woest en leeg land

Voorbij Mirbat wordt het land leger en woester. Tussen Sadah en Ash Shuwaymiyah wordt de weg adembenemend. De weg kronkelt tussen de grillige roodbruine bergen van de Jebel Samhan en de azuurblauwe Arabische Zee, waarin we elke dag wel een plons nemen tussen de dolfijnen. Ander verkeer is er bijna niet meer. Als er al een auto vol witte gewaden passeert, gaat het raampje steevast naar beneden om ons flesjes koud water te overhandigen.

Kamelen zijn er meer dan genoeg. In alle soorten en maten

Wilde dieren zouden er in overvloed moeten zijn, maar de kans om ze te zien is helaas maar klein. Kamelen zijn er echter meer dan genoeg. Met hun licht arrogante blik kijken ze ons nieuwsgierig aan als we op onze fietsen passeren. Loom staan ze langs de kant van de weg, op het strand of in de woestijn. Waar je in andere landen honden door stoffige straten ziet lopen, zijn het hier de kamelen die de boel onveilig maken.

Een grillig witgeel labyrint van kloven en canyons

De kalkstenen hellingen van de Jebel Samham lopen steeds steiler af in de Arabische Zee. Er is geen ruimte meer voor een weg tussen de bergen en het water. We moeten dus omhoog. Door een buitenaards landschap van bizarre vormen en sculpturen. Van een door wind en water grillig vormgegeven witgeel labyrint van kloven en canyons. Boven op het plateau is het land opengescheurd. De aarde is hier opengespleten op een schaal die ons naar adem doet happen. We staan oog in oog met de Grand Canyon van Oman.

Diep verscholen in het labyrint van canyons vinden we ons eigen paradijs

Diep verscholen in het labyrint van canyons vinden we ons eigen paradijs. Omsloten door hoge kliffen, met daarin half verborgen grotten vol palmen en grillige wanden vol stalactieten, liggen poeltjes van kristalhelder verkoelend water in een groene oase van dadelpalmen. Sporen van mensen ontbreken volledig. In dit paradijs lopen wij rond als Adam en Eva. Enkel begluurd door de hyena’s die hier op gazelle en ibex jagen en een avontuurlijk ingestelde kameel die ons vol verbazing staat aan te kijken.