Het heeft de hele nacht doorgeregend, maar het chalet was de goede keuze en het is droog geworden. We rijden ruim dertig kilometer door de Witte Karpaten: hogere heuvels, groenere weiden, donkerder bossen, landelijker dorpen. Vanaf een heuveltop houden tientallen reeën ons in de gaten. Voor auto’s schrikken ze niet, maar twee fietsers met rode tassen weten ze niet te plaatsen, en ze springen het veld in. Hoe dichter bij de grens, hoe stugger de mensen kijken. De laatste kilometers klimmen we met uitschieters tot 15 procent. Floor vindt het een vervelende eigenschap van grenzen dat ze zo vaak hoog liggen.
Twee buurlanden, één grens
De grensovergang is verlaten; sinds beide landen in de Europese Unie zitten zijn er geen formaliteiten meer. We passeren een waterscheiding: al het water dat aan de Slowaakse kant valt, vindt via de Váh en de Donau zijn weg naar de Zwarte Zee. We dalen af door een breder wordend dal met ruwere bergen en kale rotswanden. Het eerste dorp is verlept, daarna worden de huizen mooier; veel zijn van hout. De mensen en de dorpen ogen minder welvarend dan in Tsjechië. Bestaat er zo’n verschil tussen twee buurlanden? De komende weken zullen het uitwijzen.
Floor vindt het een vervelende eigenschap van grenzen dat ze zo vaak hoog liggen.
Na dertien kilometer dalen bereiken we het dal van de Váh. Het is nog 23 kilometer naar Trenčín, verder dan gedacht en in de verkeerde richting, maar morgen nemen we de trein naar Bratislava en in de wijde omtrek is geen andere camping. Met de wind in de rug suizen we met 27 km/u over het vlakke dal, langs veel andere fietsers; de Slowaken fietsen dus ook.
Burcht, motorrijders en onweer
Trenčín lijkt eerst een standaardstad van grauwe flats en stinkende fabrieken, maar er schuilt een mooi hart in, met een burcht die vanaf een klif over de oude stad uitkijkt. Op een camping op een eiland in de Váh betalen we voor het eerst in euro’s: €5,50, qua prijs hetzelfde als in Tsjechië, alleen nu in een andere munt. We mogen één nacht blijven, want morgen is er een besloten feest, en de zwartgeklede motorrijders druppelen al binnen, grote mannen met grote baarden en een voorliefde voor platen uit de jaren zestig. In het verrassend mooie historische centrum eten we een slovenská, die geen pasta maar een knoflookpizza blijkt. Dan wordt de lucht loodgrijs, breekt het noodweer los en worden we van het terras naar binnen gedirigeerd. Na uren wachten op minder regen laten we ons maar natregenen, terug naar de tent, die het droog heeft gehouden.