Kazachstan | Zadelpijn

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Kazachstan | Zadelpijn

ReizenReizen

Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Waarom ben ik hier aan het fietsen? Vind ik dit nog wel leuk? Deze vragen schieten door mijn hoofd als ik mij door het monotone Kazachstan trap. Met de wind in de rug is het alleen maar genieten. Van het goudgele landschap dat eindeloos golft van horizon naar horizon en waarvan de kleur langzaam naar groen verschuift naarmate ik noordelijker kom. Maar de combinatie van tegenwind, slecht wegdek, zadelpijn en vrachtwagens is bijzonder slecht voor mijn moreel.

Mijn gedachten gaan alle kanten op en niet altijd de juiste

Mijn gedachten gaan alle kanten op en niet altijd de juiste. Maar ik laat mij toch zeker niet van de wijs brengen door een beetje tegenslag? De gedachte om te liften komt meerdere malen per dag bij me op. De wens om af te maken waar ik aan ben begonnen heeft echter de overhand. De kans dat ik ooit nog een keer op deze weg ga fietsen is verwaarloosbaar, dus kan ik er nu maar beter van genieten.

Lange treinen glijden langzaam toeterend door het landschap. Foto: Jeroen Kleiberg

En genieten is wat ik probeer te doen. 800 kilometers lang. Van de ontelbare roofvogels in de lucht. Van de elektriciteitsdraden vol fel gekleurde bijeneters en de uit het hoge gras opvliegende hop, herkenbaar aan zijn zwart gepunte kuif. Van het tumbleweed dat door de wind wordt meegevoerd over de eindeloze steppe. Wat bevestigt wat ik al lang weet: ik heb tegenwind. Ik geniet van de prachtige wolken en de dreigende luchten. Van de regen die ik in de verte zie vallen als grijze striemen in de lucht. Van de gele en oranje zonnestralen en de volle maan. Van de lange treinen die langzaam rijdend en al toeterend door het landschap glijden. Van de sappige meloenen die langs de kant van de weg worden verkocht en waarvoor ik niet mag betalen.

Ik geniet van de prachtige wolken en de dreigende luchten

Ik geniet van de gekoelde yoghurt met aardbeien of perziken die ik in elk dorp kan krijgen. Van de borsjtsj en de pilav die ik eet in de wegrestaurants die ik af en toe passeer. Maar ook probeer ik te genieten van het gevarieerde wegdek, waarover het oude Sovjet wagenpark voorbij rammelt en walmt. En de vele vliegen die me gezelschap houden gedurende de lange eenzame kilometers. Ik geniet van het feit dat ik door Kazachstan fiets en de prachtige kampeerplekken die ik hier heb. Waar ik minder van geniet is de toenemende zadelpijn.

Ik heb de meest prachtige kampeerplekken. Foto: Jeroen Kleiberg

Eenzaam is het hier wel. Andere reizigers kom ik niet tegen en niemand spreekt hier Engels. De communicatie met de Kazakken verloopt ook best wel stroef. Veel Kazakken zijn nogal stugge mensen en niet gewend aan buitenstaanders. Ik heb inmiddels geleerd dat ik het even de tijd moet geven. Dat ik ze even de tijd moet geven om aan mijn aanwezigheid te wennen. De gangbare eerste reactie is net doen of ik er niet ben in de hoop dat ik dan van zelf weer verdwijn.

Veel Kazakken zijn nogal stugge mensen en niet gewend aan buitenstaanders

Als ik na kilometers trappen in een dorp ben aangekomen waar ik yoghurt krijgen kan, is zo maar verdwijnen niet mijn plan. Uiteindelijk wint de nieuwsgierigheid het van het wantrouwen. Het duurt niet lang voordat dan de vraag der vragen wordt gesteld. De vraag die iedereen hier bezig lijkt te houden en die enigszins dwingend wordt uitgesproken: ‘otkuda vy!?’ (waar kom je vandaan?). Deze vraag wordt me vanuit de naar beneden gedraaide raampjes van voorbij rijdende auto’s toegeschreeuwd en meerdere keren per dag word ik er voor van de weg gereden. Pas daarna volgen alle andere vragen.

Dorp op de uitgestrekte steppe van Kazachstan. Foto: Jeroen Kleiberg

Ik fiets door één van de grootste landen ter wereld. Een land dat tot 2001 onderdeel uitmaakte van de nog veel grotere Sovjet-Unie. Ik fiets door een land waar maar weinig mensen iets van weten. Net als de andere Stannen is ook Kazachstan overwegend islamitisch. Het is het grootste niet aan een zee gelegen land ter wereld. Het is 65 keer groter dan Nederland en er wonen ongeveer 17 miljoen mensen, wat betekent dat het één van de dunst bevolkte landen ter wereld is.

De Sovjets wisten wel raad met al die ruimte en hebben er al hun bommen en granaten getest.

De Sovjets wisten wel raad met al die ruimte en hebben er al hun bommen en granaten getest. Nergens ter wereld zijn er zo veel kernwapens tot ontploffing gebracht als op een stuk steppe tussen Astana en Semey in het afgelegen noordoosten van het land. Het lijkt mij wel interessant om die kant op te fietsen. Om te zien wat het effect is geweest op de mensen en de omgeving. De enorme afstanden en de zadelpijn beginnen mijn doorzettingsvermogen echter aan te tasten.

Honderden kilometers fiets ik over de Kazachse steppe. Foto: Jeroen Kleiberg

Fietsbroek en vaseline zijn niet opgewassen tegen het oneffen wegdek waar Kazachstan in grossiert. Een aangename zithouding is onmogelijk langer dan een paar minuten vol te houden. Dan is er weer een hobbel of een bobbel die mij van mijn zadel doet stuiteren. Ik verstel alles wat er maar te verstellen valt: mijn zadel gaat omhoog en dan toch een stukje naar beneden. Naar voren dan misschien of is naar achteren toch beter? Niets lijkt te werken. Geef mij maar gravel en zand of gladde asfaltwegen. Daar blijf ik tenminste van op mijn zadel zitten. Nu kies ik noodgedwongen voor een hotel met het nodige comfort.

6 thoughts on “Kazachstan | Zadelpijn

  1. Olaf

    Jammer dat ik je blog pas gevonden heb. Je schrijft heel leuk en je verhalen fascineren me. Heerlijk lijkt het me wat je doet, al lijkt het me toch, in tegenstelling tot wat je schrijft, best wel eenzaam. Het ga je goed!

Geef een reactie

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
Share on whatsapp
WhatsApp
ReizenReizen

Nieuwste verhalen

rennsteig fietsen
Duitsland

Duitsland | Bergen, bomen en buien

Tevreden zitten Bas en ik in het zonnetje op het terras van een gasthof te genieten van onze tweede weißen. Nu de zon schijnt piekeren we er niet

Lees verder »
VeloRoute SaarLorLux
Duitsland

Luxemburg | Veloroute SaarLorLux

We hebben onze tent opgezet in het hoge gras langs de Saar. De bodem is zacht en buiten is het stil. Na een lange dag fietsen vallen we

Lees verder »
fietsen mullerthal
Luxemburg

Luxemburg | Mullerthal trail

Ik heb altijd gedacht dat Luxemburg het meest saaie land ter wereld was. Een land vol bankiers, juristen en Europese ambtenaren die hun dagen vullen met saaie dingen.

Lees verder »

6 thoughts on “Kazachstan | Zadelpijn

  1. Olaf

    Jammer dat ik je blog pas gevonden heb. Je schrijft heel leuk en je verhalen fascineren me. Heerlijk lijkt het me wat je doet, al lijkt het me toch, in tegenstelling tot wat je schrijft, best wel eenzaam. Het ga je goed!

Geef een reactie

Dit vind je misschien ook leuk

Kazachstan

Kazachstan | Feestverlichting

In Astana hebben ze de feestverlichting aangezet. Er is dan ook heel wat te vieren. Sinds april heb ik bijna 10.000 kilometer fietsend afgelegd om hier te komen.

Lees verder »
Kazachstan

Kazachstan | Kilometers vreten

Met een wazig gevoel in mijn hoofd word ik langzaam wakker. Ik doe een aantal pogingen om mijn ogen te openen en langzaam maar zeker krijgt mijn wereld

Lees verder »
An orange sun lights the evening sky above Almaty
Kazachstan

Kazachstan | Burgers en bier

Fietsers moeten goed eten. Ik ben geen uitzondering. In Almaty ben ik in luilekkerland aangekomen. Langs de groene brede straten vind ik een ontelbaar aantal restaurants en cafés.

Lees verder »
error: Inhoud is beschermd
%d bloggers liken dit: