Mijn vertrek uit Foum Zguid is logistiek perfect. De waterzakken zijn gevuld met twaalf liter — genoeg voor twee dagen autonomie — en de koolhydraten van een uitgebreid ontbijt zitten in de benen. De fysieke paraatheid is hoog, maar de confrontatie met de gekozen route is ontnuchterend. Zodra het asfalt ophoudt, verandert de wereld in een piste van losse keien en diep zand. Het constante gestuiter slaat direct op de polsen en verergert de zadelpijn van de afgelopen dagen.
De fysieke limiet van de piste
De leegte van de woestijn is hier absoluut en de stilte bijna drukkend. Na twee uur ploeteren staat er slechts tien kilometer op de teller. Met nog 130 kilometer onverharde weg voor de boeg tot het volgende asfalt, dwingt de rekensom me tot een rationeel besluit: dit traject is in dit tempo en met deze bepakking onhaalbaar binnen de geplande tijd. Een fiets met brede banden en vering is hier geen luxe, maar een noodzaak. Ik keer om en breng de kamersleutel die ik per ongeluk nog in mijn zak had terug naar de riad. De gastvrijheid is groot, maar de weg naar Zagora wacht.
De monotonie van het zuidelijke asfalt
Mijn nieuwe plan is de zuidelijke route: 125 kilometer over een kaarsrechte asfaltstrip. Het landschap is een brede vallei met kale, rotsachtige bergen en verspreid staande acacia’s onder een strakblauwe lucht. In de hele dag passeren slechts vijf auto’s. De weidsheid wordt geaccentueerd door een vreemde, petrochemische geur van een lokale plant en de verre silhouetten van nomadententen en kuddes kamelen. De monotonie van de weg is mentaal belastend, maar de rugwind en de onverwachte sociale controle houden het tempo erin. Bijna elke chauffeur stopt om te informeren naar mijn watervoorraad — een vorm van woestijnetiquette die hier nog springlevend is.
De vergeten snelweg
Naarmate ik Zagora nader, verandert de steenwoestijn in een boomloze oase met kleine akkertjes. De aanwezigheid van mensen maakt het vinden van een discrete kampeerplek lastiger. Ik kies uiteindelijk een strategisch punt bij een eenzame boom, uit het zicht van de hoofdweg. De ironie van de locatie openbaart zich pas als de tent staat: ik bevind me onbedoeld op een knooppunt van twee onzichtbare pistes. Tot laat in de avond passeren brommers en auto’s, een herinnering dat de leegte in dit deel van Marokko nooit helemaal onbewoond is.
De tent staat op de kruising van stofwegen, de sterrenhemel compenseert de onrust en de afstand tot de echte woestijn is weer een dagetappe korter.