Frankrijk

Naast de deur, maar toch heel ergens anders, oftewel Frankrijk, een land in het westen van Europa met meer dan 66 miljoen inwoners. De aangrenzende landen zijn België, Luxemburg, Duitsland, Zwitserland, Italië, Monaco, Spanje en Andorra. Verder grenst Frankrijk aan de Atlantische Oceaan, Nauw van Calais en Het Kanaal.

La Grave, France

Frankrijk | Tussen marmotten en berggeiten

’s Ochtends worden we al vroeg gewekt door de eerste zonnestralen. Ik open de tent en kijk uit over een majestueus landschap van rauwe pieken. Op een nabijgelegen verhoging zie ik een kudde berggeiten staan die het op een lopen zetten als ik de tent uit stap. Met het grootste gemak rennen ze tegen de onmogelijk steile rotswanden op, waar ze een voor andere diersoorten onbereikbaar stukje gras vinden om in alle rust verder te grazen. Het water van het nabijgelegen bergmeertje is zo vlak als een spiegel. Zo vroeg op de ochtend is er geen zuchtje wind om het wateroppervlak te beroeren. Bovenal is het volkomen stil. Dit is de mooiste plek waar we deze wandelvakantie kamperen. Een bijzondere plek om afscheid van elkaar te moeten nemen.

Read More
Col de l'Iseran Frankrijk

De Alpen | De vloek van de motorrijder

Halverwege de ochtend zit ik met een koffie en een appelgebak op het terras bovenop de Col d’Iseran, met 2.770 meter de hoogste verharde bergpas van Europa. Er is geen wolkje aan de lucht en de zon zorgt voor een behaaglijke warmte. Ik kijk uit over een adembenemend panorama van deels met sneeuw en ijs bedekte grijsgroene bergtoppen dat zich in alle windrichtingen uitstrekt. In alle vroegte ben ik uit Val d’Isere vertrokken om zeker te weten dat ik tijdens de klim geen last zou hebben van de motoren die het leven van een fietser aardig kunnen verzieken. Na twee weken fietsen door de Alpen ben ik topfit en zijn mijn benen van beton. Het kost me dan ook geen moeite om boven te komen. Door het nagenoeg ontbreken van ander verkeer is deze beklimming er één van puur plezier. Ik heb dus meer dan één reden om mezelf te trakteren op gebak. Daarom bestel ik nog maar een stuk.  

Read More
fietsen in bourgondie

Frankrijk | Fietsen als een Bourgondiër

Bourgondië manifesteert zich de laatste jaren nadrukkelijk als fietsgebied. De beboste heuvels van het natuurpark de Morvan vormen het groene hart van deze Franse regio, maar zijn voor veel recreatieve fietsers te hoog gegrepen. De heuvels van de Morvan zijn geschikt voor het maken van avontuurlijke tochten met de mountainbike. Naast de trajecten met een gemiddelde afstand is er de Grande Traversée du Morvan: deze tocht van 300 km voert over bergen, door dalen en pittoreske dorpen. Er omheen lopen echter de Bourgondische kanalen, gegraven in de 18e en 19e eeuw en niet langer meer in gebruik voor de commerciële binnenvaart. Honderden kilometers autovrije Voies Vertes zijn aangelegd over de jaagpaden langs deze kanalen en ook zijn de in onbruik geraakte spoorbanen tot gladde fietspaden getransformeerd.

De kanalen vormen meer dan aangename vlakke routes door het groene houvellandschap van Bourgondië. Ze zijn een leidraad door de geschiedenis en wijzen de weg langs een rijk erfgoed. Zo liggen de prachtige steden Dijon, Auxerre en Chalon-sur-Saône aan het water. Onderweg passeer je talloze kastelen en forten als Châteauneuf, Berzé-le-Châtel, Semur-en-Auxois, Château de Cormarin of Château de Digoine, die getuigen van een bloeiend verleden. De kanalen zelf bieden talloze opmerkelijke staaltjes van bouwkundig vernuft uit de 18e en 19e eeuw, zoals lange tunnels op de waterscheiding, aquaducten, hefbruggen en sluizen.

De Voies Vertes (speciaal aangelegde fietsroutes waar geen autoverkeer is), de véloroutes (combinatie van Voies Vertes en rustige wegen met weinig verkeer) en de speciale trajecten voor de mountainbike zijn in de Bourgogne aangelegd rond wijngaarden, kanalen en steden met een groot aanbod aan cultureel en historisch erfgoed. Je fietst door indrukwekkende natuurgebieden. Fiets in de omgeving van de Loire, de koninklijke rivier, langs het Canal Latéral à la Loire (137 km). Volg het Canal du Centre van de Saône naar de Loire (171 km).

De kanalen van Bourgondië

Voor de ontwikkeling van de economie in Europa en de opbloei van de beschaving na de middeleeuwen, was de aanleg van kanalen van essentieel belang. In Frankrijk waren de meeste rivieren niet of slecht bevaarbaar en paard en wagen konden maar kleine beetjes tegelijk vervoeren. Schepen met lading uit het Middellandse Zeegebied bestemd voor Parijs en Noord-Frankrijk hadden een lange omweg te gaan via de onveilige Straat van Gibraltar.

Canal de Bourgogne

Zo ontstond al in de 16e eeuw het idee van een Canal de Bourgogne, dat de Saône met de Seine zou verbinden en zo de noord-zuid doorvaart van de Middellandse Zee naar Parijs en het Kanaal mogelijk zou maken. Vanwege de grote uitdagingen begon men pas in de 18e eeuw met het graafwerk en was het werk eind 19e eeuw gerealiseerd. Door de opkomst van de spoorwegen en de komst van het vrachtverkeer over de weg, was het kanaal commercieel gezien niet lang een succes. Maar gelukkig kunnen we er door de aanleg van de Voies Vertes als fietser dubbel nog van genieten.

Het Canal du Nivernais

In de strenge winter van 1783 ontstond er een ernstig tekort aan brandhout in Parijs, wat de directe aanleiding was voor de constructie van het Canal du Nivernais, dat de Loire met de Seine verbindt. Op deze manier kon hout uit de Morvan naar Parijs worden vervoerd. Er moesten drie waterscheidingstunnels worden gegraven en een sluizentrap worden aangelegd. Halverwege de 19e eeuw waren alle werkzaamheden gereed. Net als bij het Canal de Bourgogne zorgden de spoorwegen en het vrachtvervoer over de weg er voor dat het kanaal voor de binnenvaart niet langer interessant was. In 2003 werd gestart met de aanleg van de voie verte over het jaagpad, Nu één van de mooiste en best aangelegde van Frankrijk.

Het Canal du Centre

De oudste van de Bourgondische kanalen is het Canal du Centre dat in 1792 werd geopend. Het kanaal verbindt de Loire en de Saône en omdat de Saône in verbinding staat met de Loire, ontstond er hier mee een verbinding tussen de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan.

Frankrijk | Fietsen langs de Loire

Met 320 kilometer per uur snellen we door het glooiende landschap van Midden-Frankrijk. In twee uur overbruggen we de afstand waar we met de fiets twee weken mee bezig zijn geweest. We zijn in Tours op de TGV gestapt naar La Rochelle, om onze auto op te halen die we hebben achtergelaten op de grote parkeerplaats in de jachthaven. Het is een race tegen de klok. Met de auto moeten we nog 450 kilometer rijden om de auto op tijd in Nevers te parkeren, zodat we om 19.30 in de laatste trein terug naar Tours kunnen stappen, waar onze fietsen met bagage zijn achtergebleven. De volgende dag kunnen we dan onze fietsroute langs de Loire vervolgen richting Nevers.

Read More
wandelen la reunion

Réunion | Beeldverhaal

La Réunion is ingericht voor wandelvakanties van met name de Fransen. Na een bezoek aan de lokale Decathlon zie je er net zo uit als zij. Op La Réunion kun je dagen aaneengesloten wandelen. Over duizenden kilometers aan paden door een 3-dimensionaal landschap van bergen, bossen, kloven en actieve vulkanen.

wandelen la reunion
Cilaos, France – juni 2019 | Sony A6500

Wandelen op La Réunion

Helikopters vliegen af en aan om de berghutten en kleine dorpen te bevoorraden die alleen door de lucht of over onmogelijke steile paden zijn te bereiken. De helikopters vliegen in enkele minuten de afstand waar wij een paar dagen over doen. Wij wandelen over onmogelijke steile paden van de ene naar de andere berghut. Wandelend door een 3-dimensionaal landschap waarin we meer hoogtemeters maken dan dat we afstand overbruggen. In de berghutten ontmoeten we volledig in Decathlon gestoken mede wandelaars met wie we proosten met ‘bière bourbon’. We betalen hier met euro’s en internetten binnen onze bundel. We praten Frans, want we zijn in Frankrijk, maar dan wel midden in de Indische Oceaan.

Saint-Paul, La Réunion – juni 2019 | Sony A6500

50 tinten groen

De oostkust van La Réunion is heet en tropisch. De vegetatie groen en uitbundig. Langs de kust staan palmen tussen planten en bomen die we nergens anders hebben gezien, behalve misschien als kamerplant bij de Intratuin. De dichte en gevarieerde tropische vegetatie wordt onderbroken door lavastromen van tientallen verschillende uitbarstingen. Met de ‘Guide de randonnées’ van Rother in de hand maken we de ene na de andere korte wandeling door zwarte lavavelden en vegetatie met 50 tinten groen.

Sainte-Rose, La Réunion – juni 2019 | Sony A6500

Rother wandelgids La Reunion

La Reunion Jeroen Kleiberg

La Réunion | Watersnood

We staan al enkele minuten stil langs de kant van de weg. Het hoge gras wuift zachtjes in de wind. Er lijkt wat te bewegen, maar horen doen we niets. Hoor ik nou wat ritselen of wil ik dit alleen maar horen? Ik steek mijn hoofd iets verder uit het autoraam en luister nog eens goed. Precies op dat moment komt er op nog geen twee meter bij mij vandaan een grote leeuwenkop boven het gras tevoorschijn. Het duurt maar een seconde. Lang genoeg voor Mette om te roepen: kijk, een leeuw! Te kort voor mij omdat ik te druk ben met mijn oren. We houden het nog 20 geduldige minuten vol, maar de leeuw laat zich niet nogmaals zien. Wie had kunnen bedenken dat we deze reis leeuwen zouden zien?

Read More
Jeroen kleiberg La Reunion

La Réunion | Vive la France

Helikopters vliegen af en aan om de berghutten en kleine dorpen te bevoorraden die alleen door de lucht of over onmogelijke steile paden zijn te bereiken. De helikopters vliegen in enkele minuten de afstand waar wij een paar dagen over doen. Wij wandelen over onmogelijke steile paden van de ene naar de andere berghut. Wandelend door een 3-dimensionaal landschap waarin we meer hoogtemeters maken dan dat we afstand overbruggen. In de berghutten ontmoeten we volledig in Decathlon gestoken mede wandelaars met wie we proosten met ‘bière bourbon’. We betalen hier met euro’s en internetten binnen onze bundel. We praten Frans, want we zijn in Frankrijk, maar dan wel midden in de Indische Oceaan.

Read More

De Groene Weg naar de Middellandse Zee

Tijdens onze wereldreis waren we er al achter gekomen dat reizen met de bus en de trein een aantal beperkingen met zich meebrengt. Je maakt in de bus of trein wel deel uit van het lokale leven, maar je ervaart het langs de ramen glijdende landschap niet. Regelmatig passeer je de mooiste plekken, maar de bus of trein dendert maar door, door naar het volgende dorp of de volgende stad. Het gaat te snel om de zintuigen optimaal te kunnen benutten en zittend achter de ramen, word je afgeschermd van de wereld buiten. Fietsen leek toen dus al een goed idee. Na een paar korte fietstochten in Tsjechië wisten we het echter zeker: we moesten een goede fiets hebben om de wereld mee te kunnen verkennen. We werden getipt om een fiets op maat te kopen bij re-cycle in Wageningen. Dit resulteerde in een tweetal stoere fietsen van het type Avaghon.

Helaas is de wereld te groot voor het aantal vakantiedagen dat we hebben, dus we besloten dit keer de Groene Route naar de Middellandse Zee te gaan fietsen. Het is een bekende route van Nederland naar de Mediterrane, die niet te moeilijk, maar ook zeker niet te makkelijk is. Op 12 juni 2009 gingen we van start met ons eerste echte fietsavontuur. Met de trein vertrokken we naar Roermond om ons op de gemutliche camping tussen de (sta)caravans van de ”lang-weekend-vierende-Duitsers” te proppen. Roermond voelde hierdoor direct aan als vakantie. Over een fietspad langs de rivier de Ruhr reden we door het industriële hart van Duitsland. Voorbij Duren, een kleine 100 kilometer verder, kwamen we terecht in de Noordelijke Eiffel. Het landschap werd daardoor mooier, maar er moest wel worden geklommen.

Door de groene dalen van de Urft en de Kyll passeerden we vredige en nette Duitse dorpjes, waar de jongeren hipper werden naarmate we dichter bij Trier kwamen. Trier is gelegen aan de Moessel en is de oudste stad van Duitsland. Langs de Moessel, waarbij de hellingen aan zo wel de Duitse als de Luxemburgse kant volledig volstaan met druiven van het type Mossele, zakken we verder af naar Frankrijk. Na de ingewikkelde grensformaliteiten is het gedaan met de Deutsche grundigkeit. De mensen spreken hier Frans, stokbrood behoort tot de eerste levensbehoeften en de boulangerie is daardoor overal te vinden. Tijd voor gebak, want fietsen kost energie.

Lotharingen wordt gekenmerkt door een heuvelachtig en grootschalig landschap dat door de mensen is verlaten. De weinige stadjes en dorpjes in deze streek zijn in zich zelf gekeerd en vervallen. Hier fietsen zou deprimerend zijn als er niet na elke klim een beloning zou zijn van het vergezicht over de uitgestrekte leegte. De overtrekkende wolken werpen schaduwen over de velden met graan. Door het ontbreken van campings zijn we genoodzaakt om hier lange etappes te fietsen. Zo komen we gehard aan bij de voet van de Jura. De Jura kenmerkt een verandering in het landschap. Het geheel wordt kleinschaliger en lieflijker. De dorpjes zijn beter onderhouden en er wordt meer geleefd.

Langzaam maar zeker trappen we ons een weg in zuidelijke richting. De eerste velden met zonnebloemen zorgen voor een zonnige omlijsting; dan het eerste zonnige dorpsplein, met een door platanen beschaduwde jeu-de-beule baan. We laten ons verleiden tot een heerlijk kopje cappuccino, waarbij we waren vergeten dat Frankrijk helemaal geen koffieland is. Met de wind in de rug rijden we door bergen en dalen, langs wijngaarden en zonnebloemvelden en langs dorpjes waarvan de huizen zijn opgebouwd uit op elkaar gestapelde ronde en platte stenen. Hier en daar stoppen we om onze tent op te slaan, bij de boulangerie wat euro’s te ruilen voor wat brood en gebak, een biertje op z’n tijd en een plankje met kaas, want fietsen kost energie.

Het wordt aanmerkelijk warmer wanneer we in de Provence bereiken. ”s Ochtends bij het ochtendgloren op pad om zo veel als mogelijk te profiteren van de aangename koelte van de ochtend. De Provence brengt ons de velden vol lavendel en een leven dat zich buiten afspeelt. We dalen met enorme snelheid af richting Avignon, waar we er achter komen dat ze toch echt willen dat je voor een halve brug betaald. Hier in Avignon beseffen we ons dat we de Middellandse Zee best wel eens kunnen gaan halen. Fietsen is een erg fijne manier van voortbewegen. Langzaam maar zeker bereik je het doel. Elke klim moet je zelf doen, maar de afdaling is dan ook echt voor jou.

De laatste honderd of wat kilometers van Avignon naar de Middellandse Zee, brengen ons diep in de Rhone delta (De Camargue). Hier word door de boeren rijst verbouwd en worden er paarden en stieren gefokt. Als de stieren voldoende zijn opgefokt, wordt er door de boeren in hun vrije tijd mee gespeeld. Dit spelen vindt plaats in de verschillende Amfitheaters die hier door de Romeinen zijn achterlaten. Wat je hier ook kunt doen is met de fiets langs de grote aantallen lagunen rijden om de flamingo’s en schildpadden te bewonderen. Die flamingo’s zijn een waardige afsluiting van een 1.540 kilometer fietsplezier. Plons