01 – Marokko | Eindhoven – Marrakesh

We komen om 18.30 uur aan op Marrakesh. De douane is een formaliteit: stempel in het paspoort. Een ‘shukran’ van onze kant doet een glimlach ontstaan. Omdat we alleen met handbagage reizen staan we zo in de grote hal, waar we kunnen pinnen. 3.000 Dirham tegen een koers van 1:11 (1 Euro = 11 Dirham). Helaas miezert het een beetje, maar de buitentemperatuur voelt in elk geval een stuk aangenamer aan dan thuis. Buiten staan taxi’s die ons wonderbaarlijk genoeg zomaar laten passeren. Er staat ook een bus klaar. De rit van twintig minuten door het donkere Marrakesh kost 30 Dirham per persoon. We stappen uit op Place Foucauld in het oude centrum van de stad: de Medina. We hebben een kamer geboekt in Riad BB in de buurt van Jemaa el Fna. Waar precies is niet duidelijk, want de straatjes er om heen zijn een doolhof. Daarom lopen door de massa mensen naar de eerste de beste ‘cyber’ (internetcafé). Op de mail hebben we een kaartje gekregen met een paar aanwijzingen. Met Google Maps er naast bepalen hoe we moeten lopen: recht het plein over, de straat achter het politiebureau in en daar ergens zou het moeten zijn. We komen bij ‘daar ergens’. Met wat hulp van omstanders komen we door een donkere gang, een tunnel en nog een nauwe donkere gang, waarna we voor een zware houten deur staan. We bellen aan en de deur wordt opengedaan voor Aziz. Aziz is 24 jaar en hij werkt hier van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Zijn vrouw is bij haar familie in Agadir. Ze zijn in afwachting van de bevalling van hun eerste kind.

We schrijven ons in en betalen € 70,- voor twee nachten. We hebben namelijk wel gereserveerd via Booking.com, maar nog niet betaald. We leggen onze spullen op de kamer en gaan weer naar buiten. Het is al 20.00 uur en we hebben honger. We lopen weer terug naar Jemaa el Fna, want daar is waar het gebeurt. Direct worden we aangesproken door de uitbaters van de vele eetstalletjes op het plein. De slogan van kraam nummer 7, ‘number seven takes you to heaven’, haalt ons over om plaats te nemen op zijn overdekte buitenterras. Helaas wel tussen de toeristen, maar goed. Als je honger hebt moet je niet te kritisch zijn. De keuze valt op een tajine, calamaris, twee Fanta en brood. We sturen weg wat ongevraagd op tafel wordt gezet. Terwijl we eten laten we het leven om ons heen op ons inwerken en komt de regen met bakken naar beneden. Een beetje jammer, we zijn niet naar Marokko gekomen om net zo veel regen als in Nederland op ons dak te krijgen. Het afrekenen gebeurt bij ‘the boss’, bij wie we 115 Dirham aftikken voor onze eerste Marokkaanse maaltijd. The boss is lichtelijk verbaasd dat de rekening niet hoger is. We hadden namelijk in het geraffineerde spelletje moeten trappen van de ongevraagde, maar wel te betalen gerechten.

Een rondje lopen op het plein in de inmiddels minder harde regen. Bij de eetkraampjes is het een drukte van belang. Zowel toeristen als locals genieten hier van tajines, kebab, geitenkoppen en slakken. De rook van de gril vult het schaars verlichte plein met een atmosferische wolk. Een cluster van zestien kramen verkoopt versgeperste jus d’orange. De theehuizen en non-alcoholische cafés zijn gevuld met mensen. Kinderen lopen over de terrassen om sigaretten aan de man te brengen die per stuk worden verkocht. Bij een van de theehuizen drinken we een muntthee op het terras. Dit zal zeker niet de laatste zijn.

Geef een reactie