De laatste weken: een bungalow, ontslag en afscheid van Australië

De werkweken rijgen zich aaneen, met steeds net te weinig uren, want we worden per gewerkt uur betaald en het werk is vaak te snel klaar. Op 27 november zijn we precies anderhalf jaar onderweg, wat zich laat aflezen aan meer dan elfhonderd bladzijden dagboek, een stapel reisverslagen op de site en duizenden foto’s. Azië lijkt ver weg en denken we eraan terug, dan vult ons dat met weemoed; het Australische landschap is fantastisch, maar daar blijft het ook bij, en we hebben enorme zin om verder te reizen. De gehuurde kamer, eerst een verademing na de tent, wordt geen succes. Onze huisbaas is een man middenin een midlifecrisis, en zijn twee kleine kinderen krijsen van voor zessen ’s ochtends tot ze ’s avonds naar bed gaan, zo aanhoudend en zo schel dat de corella’s die ons maandenlang uit de slaap hielden er bleek bij afsteken. Na tweeënhalve week vluchten we terug naar de BIG4, dit keer in een bungalow met airco, waar we voor het eerst in weken volledig ontspannen en op een echt matras slapen.

Vertrekken met evenveel geld als we kwamen

Op 6 december is het werk op. Er komt geen bedankje, geen afscheid, niets, en dat voelt na vijf weken schoonmaken toch vreemd. Het komt ons wel goed uit, want er valt van alles te regelen. Floor heeft bedacht om al onze spullen te koop aan te bieden, en dat blijkt een gouden greep: het kooktoestel gaat voor 10 dollar weg, de twee tenten voor 15, en zo verdienen we nog aan onze eigen rommel. Als alles meezit verlaten we Australië met net zoveel geld als waarmee we aankwamen. We wachten alleen nog op een verzekeringscheque die maar niet arriveert, wat het onvermijdelijke gevoel geeft dat de maatschappij het uitbetalen zo lang mogelijk rekt.

Als alles meezit verlaten we Australië met net zoveel geld als waarmee we aankwamen.

Intussen begint The Wet echt. Waar we maandenlang droge kreken zagen, staat het noorden er straks van onder water, met wegen die voor maanden onbegaanbaar worden, zelfs voor four-wheel drives. Hoe extreem dat kan zijn, bewijst de overstroming van Katherine in 1998, toen de hele stad ruim drie meter onder water stond en de zoutwaterkrokodillen zo verspreid raakten dat ze naderhand uit de plaatselijke Woolworths moesten worden gehaald. Voor ons zit het er hier op. Over twee dagen stappen we op het vliegtuig naar Singapore, waar we eerst een noodpaspoort voor Floor regelen en eind december Emiel en Heidi ophalen voor de jaarwisseling. Australië is mooi geweest.