Cahills Crossing: het getij, negen krokodillen en de grens met Arnhem Land

Vannacht hielden de corella’s ons uit de slaap met hun geknetter op de takken boven de tent, waarna ze bij het ochtendgloren overgingen op het standaard geschreeuw. Noem ons saai, maar we zijn geen achttien meer, en volgens mij zijn we dat ook nooit geweest: naast ons stond een groepje met de autostereo aan, midden in de bush, om half zeven ’s ochtends. Waarom je hier je R&B op anderen loslaat, ontgaat me. Gelukkig zit er ook een blue-winged kookaburra brutaal naar ons te kijken.

Vanaf de tent lopen we door de woodlands naar de East Alligator River. Cahills Crossing is een lage betonnen doorgang over de rivier, die hier de grens vormt tussen Kakadu en het sinds 1931 autonome Arnhem Land, Aboriginal gebied waar anderen een permit voor nodig hebben. Dat permit kost 220 dollar voor een week, een prijzig visum voor een stuk weg. De oversteek is levensgevaarlijk als je niet weet wat je doet, want de stroming kan hevig zijn en er leven very large crocodiles, waarvan we er al snel een zien. We willen eigenlijk door de mangroven en het monsoon forest lopen, maar die wandeling bestaat niet meer: cycloon Monica heeft in april alles platgelegd, en de omgevallen bomen liggen overal nog. Vervelend dat je daar pas achter komt als je helemaal naar deze uithoek bent gereden. In de rotsen zien we wel het silhouet van een black wallaroo, die alleen in dit deel van Australië voorkomt.

Het getij keert en de krokodillen wachten

’s Middags keren we terug naar de rivier om het getij te zien, want niet de zee zelf maar de getijdewerking reikt tot hier, tientallen kilometers landinwaarts, waardoor de benedenloop een getijde-estuarium vormt. Om twee uur stroomt het water nog naar zee, met een kleine waterval aan de zeekant van de weg, en er zwemmen al een paar grote salties rond. Tegen alle verboden in staan er locals te vissen vanaf de weg, iets wat ik met deze krokodillen wel zou laten. Het water stijgt snel, de zandbanken verdwijnen, de waterval wordt lager en het aantal krokodillen loopt op tot zeker zes. De vissers houden ze scherp in de gaten en verplaatsen zich voortdurend, wat verstandig is, want de dieren zijn duidelijk in de vissers geïnteresseerd.

Dan is het even stil: evenwicht, geen waterval meer. De druk van het binnenkomende zeewater neemt toe en het water keert om, nu stroomopwaarts, met slik en troep mee. De waterval ligt ineens aan de andere kant van de weg. Hierop hebben de krokodillen gewacht. Er zijn er nu negen actief, allemaal ruim vier meter, die gebruikmaken van de vis die wordt opgestuwd. Voor de vissers zijn negen krokodillen te veel van het goede en het vissen ligt stil. Een enorm beest schat het verkeerd in, wordt de weg overgespoeld en komt klem te zitten tussen de stenen, wat hem zichtbaar niet bevalt. Zodra de druk afneemt, kruipt hij terug over de weg: hij is net zo lang als de weg breed is. Volgens de local is dit geen normaal aantal, ook voor hem een record, en hij geeft toe dat hij nerveus was.

Hij is net zo lang als de weg breed is.

Terwijl we kijken, wil een auto de oversteek maken terwijl het water nog veel te hoog staat. Halverwege slaat de motor af en start niet meer. Er stappen mensen uit, onder wie kinderen, en de krokodillen lijken daar meteen op te reageren. Gelukkig worden de kinderen naar de kant gestuurd en met hulp van een tweede auto komt de wagen op het droge. Een half uur wachten en het water had laag genoeg gestaan. Deze weg voert nu eenmaal naar Aboriginal land, dus er rijdt hier voortdurend verkeer overheen, en net als in Azië kunnen we hier uren zoet zijn met alleen maar kijken. We sluiten af bij de met toergroepen afgeladen Ubirr rock art site, waar vooral het uitzichtpunt indruk maakt: een weids panorama over de wetlands van de East Alligator River, begrensd door het Arnhem Land plateau.