Toen ik gisteren terugkwam bij Black Mamba, zaten Mieke en Anne, de twee Nederlandse meiden uit de aluguer naar Tarrafal, er bier te drinken. Ze wachtten op mij, want ik had ze verteld dat ik hier de laatste dagen zou zitten. Ze willen een tip voor een laatste topwandeling, en ze hebben zelf ook nieuws: ze hebben een walvis vlak naast zich zien zwemmen. Het was voor het eerst, en ze zijn nogal onder de indruk. Ik ken het gevoel, al had ik het hier ook graag gezien. De wandeling van gisteren vond ik zo ontzettend vet, vooral het laatste stuk, dat ik twijfel of ik ze langs de kust moet sturen of naar Xoxo. Langs de kust hebben ze al gelopen, alleen niet ver genoeg. Pech voor hen. Het wordt Xoxo, en ik geef ze tips hoe ze er komen en hoe ze er de weg vinden. Goed nieuws voor mij: ze schatten me 36. Ik ben nog steeds geen ouwe lul.
Een beslissing van het lot
Vandaag twijfel ik zelf welke wandeling ik moet maken. Nog een keer naar die vallei vol terrassen, of toch een nieuwe route? Ik heb alleen besloten dat ik in elk geval naar Ribeira Grande wil. Ik sta langs de weg te wachten op een colectivo, en daar komt er een aan met toevallig Anne en Mieke erin. Ze hebben hem gecharterd om naar Cova te gaan. Mijn dilemma is meteen opgelost, beslist door het lot. Ik rijd mee naar Cova, om dan via Pico da Cruz naar beneden te lopen.
Het uitzichtpunt op weg naar Cova wilde ik toch nog een keer zien. De weg ligt op de smalle rand van de berghelling, en op sommige plekken gaat het aan weerszijden honderden meters loodrecht naar beneden. Hoe kunnen mensen op en tegen deze hellingen wonen?
De krater van Cova is zonder de wolken van een paar dagen geleden toch echt minder mooi. Vandaar is het nog ruim drie kilometer naar het dorpje Pico da Cruz. Ik loop nu wel in de wolken, want ik ga naar het hoogste dorp van het oostelijk deel van het eiland, en hier komen alle wolken aan. Vanuit het dorp is de top van de Pico da Cruz, op 1.585 meter, niet ver meer. Die moet dus worden beklommen. Weinig spectaculair, maar been there, done that. Pas daar besluit ik welke van de drie mogelijke routes ik naar beneden neem. De combinatie van de kaart en Maps.me werkt perfect.
Eerst nog koffie in een winkel annex café annex hotel annex hangplek annex aardappelverwerking. Zakken Nederlandse aardappelen liggen klaar om tot patat te worden verwerkt.
Zestienhonderd meter naar beneden
Ik dacht dat ik de beste wandelingen al had gehad, en ik twijfelde nog of ik een andere route had moeten kiezen. Maar het is zoals het zenboekje zegt: er is geen verkeerde keuze. Zo gaat het deze hele reis al. Elke keuze die ik maak is de juiste, omdat ik in het moment leef en van elk moment geniet. En deze wandeling tart werkelijk elke verbeelding.
Het smalle pad kronkelt als een slang over de bergkam, alsof je langs de staart van een draak naar beneden loopt.
De hellingen aan weerszijden zijn zo steil en hoog dat je er hoogtevrees van krijgt. Wolken jagen links en rechts omhoog. Jammer dat ze het zicht op dit volstrekt absurde landschap beperken, maar het maakt het ook surrealistisch. Af en toe hoor ik stemmen, en dan komen er weer een paar mensen omhoog met vrachten van wat dan ook op hun hoofd, glibberend over de gladde stenen. Zelfs zo hoog is de hele helling in terrassen gelegd. Veel lager staan wat huizen waar mensen wonen. Wie dan denkt dat de weg dichtbij is, vergist zich. Steeds kom ik op een niveau waarvan ik denk dat ik niet verder kan dalen, dat daar toch echt een weg met auto’s moet liggen. En steeds kronkelt het pad nog verder naar beneden.
De begroeiing verandert met elk niveau. Bovenin staat dennenbos. Daaronder liggen terrassen met onder meer sla, nog veel lager komen de bananen, en nog lager suikerriet, mango’s, drakenvruchten en weet ik veel wat nog meer. Het wordt warmer en vochtiger, tot ik weer bij zee ben, bijna 1.600 meter lager, na ongeveer zes kilometer.
Veel mensen lopen hun knieën aan gort op zulke afdalingen. Afdalen is zwaarder dan klimmen, door de belasting op de knieën. Half rennend gaat het beter, omdat je dan nooit met je volle gewicht op je knieën landt. Hier durf ik dat niet. De muurtjes langs het pad zijn niet altijd even hoog, en ik wil echt nog niet dood. Wat een bizarre, vette wandeling. Mijn lijst met favoriete wandelingen is op Santo Antão volledig herschikt.
Carnaval in Paul
Deze laatste wandeling had niet beter kunnen eindigen dan met de carnavalsoptocht in Paul. Deelnemers hebben zich van top tot teen zwart ingesmeerd, dragen rokjes van gras en ringen door hun neus. Ze zijn verkleed als slaven: Kaapverdië was eeuwenlang een overslagplaats in de slavenhandel. De hele reis maak ik al met veel plezier portretten, en hier komt dat samen: met mijn camera maak ik een paar close-ups die het hoogtepunt van mijn portretten op deze reis zijn.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Kaapverdië
Meer foto’s uit Kaapverdië ›
De route
Wandelroute · 17 km. Het GPX-bestand hieronder bevat de volledige, navigeerbare route.
Op geitenpaden door Kaapverdië, nu in Kaapverdië. Bekijk de hele route ›
GPX-route downloaden
Wil je deze route zelf volgen? Download het GPX-bestand voor je navigatie-app of gps-toestel.
Download de GPX-route (€2,50)Veilig betalen via iDEAL (Mollie). Direct downloaden na betaling.
Alle wandelingen van deze reis als GPX
Op geitenpaden door Kaapverdië: 11 wandelingen, samen 158 km. Je krijgt elke wandeling als eigen GPX-bestand. Bekijk de route
Veilig betalen via iDEAL (Mollie). Direct downloaden na betaling.
Alle wandelingen (€7,50)Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering15. Over het klifpad naar Corvo
Volgende aflevering ›17. Terug op Sal, tussen de TUI-bussenSpring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Rode rotsen en groene poelen 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen