Wat is Tarrafal een relaxte plek, en wat is dit een relaxed hotel. Of ben ik juist zo relaxed omdat ik alleen ben? Het is heerlijk om met niemand rekening te houden en volledig mijn eigen ding te doen. Ik neem iedere dag zoals hij komt en laat het gaan zoals het gaat. Dat is volstrekt nieuw voor mij. Natuurlijk ben ik altijd bezig, maar ik laat me leiden door het nu en niet door wat er anders had gekund. Ik voel me een beter mens. Ik denk zelfs dat dit een van mijn leukste reizen ooit is. Ik blijk erg goed alleen te kunnen zijn, en ik ben erg tevreden met mezelf.
Water over de akkertjes
’s Ochtends doe ik het rustig aan. Pas rond twaalf uur ga ik een flink stuk struinen door de ribeira, die eigenlijk een grote oase is. Door het water is de kloof groen en wordt er van alles verbouwd. De veldjes worden kunstig geïrrigeerd: het water kronkelt over de akkertjes. Vrouwen lopen kaarsrecht met zware zakken op hun hoofd over de smalle paadjes. Komt het door de heupen dat vrouwen hun bovenlichaam zo recht kunnen houden?
Palmbomen, suikerriet, mango’s en drakenvruchten zijn maar een paar van de gewassen die ik herken. Het leven wordt hier geleefd zoals het altijd is geleefd. De mannen zorgen voor de vis, de vrouwen werken op het land.
Mannen met littekens
De meeste mannen zitten onder de littekens. Op zee is het niet ongevaarlijk. Ik zie foto’s van vangsten met een berg reusachtige tonijnen, krachtige jagers die je niet zomaar binnenhaalt. Het gekste is een foto van een zeilvis van minstens drie meter, met een enorm zeil op de rug, waar twee mannen bovenop zitten. Als je zoiets vangt met een hengel vanuit een klein bootje, kan ik me voorstellen dat er serieuze ongelukken gebeuren.
Vanzelfsprekend kent het hele dorp elkaar. Wat me vooral opvalt is hoe relaxed iedereen met elkaar omgaat. Er loopt een gigantische kerel rond, en ook hij wordt met respect behandeld, want het is een goede kerel en een harde werker. Hij drinkt soms alleen te veel. Maar ja, iedereen heeft zijn eigenaardigheden.
Voor de kust zwemt een groep van tientallen dolfijnen langs. Ze tuimelen door het water en regelmatig springt er een in een sierlijke boog volledig uit het water. Zoveel dolfijnen heb ik nog nooit gezien. Als ik het aan mijn nieuwe vissersvrienden vertel, zeggen ze dat er vorige week een groot aantal walvissen voor de kust lag, gewoon te zien vanaf de wal. Dat vinden ze wel bijzonder.
Dolfijnen zijn hier zo gewoon dat niemand ervan opkijkt.
Ik heb al een paar dagen praatjes met een wat ouder Nederlands stel uit Amsterdam. De laatste avond vieren we met wijn en samen eten. Het is erg gezellig en we hebben diepgaande gesprekken. De vrouw heeft het gevoel dat ze me al jaren kent en zegt dat ze van me heeft genoten, van mijn energie en mijn onbevangenheid. Ze gaat me missen. Hoe krijg ik dat nou weer voor elkaar? Ik praat nog lang door met de man, van wie ik de naam niet eens weet, terwijl zij de mijne meteen kenden. Ze denken dat ik fotograaf ben, of professioneel wandelaar, of reisboekenschrijver. Ze weten niet dat ik zo’n nietszeggende baan heb.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Kaapverdië
Meer foto’s uit Kaapverdië ›
De route
Wandelroute · 5 km. Het GPX-bestand hieronder bevat de volledige, navigeerbare route.
Op geitenpaden door Kaapverdië, nu in Kaapverdië. Bekijk de hele route ›
GPX-route downloaden
Wil je deze route zelf volgen? Download het GPX-bestand voor je navigatie-app of gps-toestel.
Download de GPX-route (€2,50)Veilig betalen via iDEAL (Mollie). Direct downloaden na betaling.
Alle wandelingen van deze reis als GPX
Op geitenpaden door Kaapverdië: 11 wandelingen, samen 158 km. Je krijgt elke wandeling als eigen GPX-bestand. Bekijk de route
Veilig betalen via iDEAL (Mollie). Direct downloaden na betaling.
Alle wandelingen (€7,50)Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering11. Heen naar Monte Trigo, terug op een drafje
Volgende aflevering ›13. Een kamer in een toren in Cidade das PombasSpring naar een andere aflevering
- 9. Een vluchtschema dat ik zelf heb dichtgetimmerd
- 10. Achterin de laadbak naar Tarrafal
- 11. Heen naar Monte Trigo, terug op een drafje
- 12. Tientallen dolfijnen en niemand kijkt op
- 13. Een kamer in een toren in Cidade das Pombas
- 14. Een wasmachine op weg naar Xoxo
- 15. Over het klifpad naar Corvo
- Alle 17 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Rode rotsen en groene poelen 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen