Om twee uur ’s nachts gaat de wekker, om drie uur rijdt de nachttrein naar Schiphol. Voor me liggen tweeënhalve week Kaapverdië, alleen. Zo lang ben ik nog nooit alleen weg geweest. Ik heb een week in mijn eentje naar Oostenrijk gefietst en een paar weekenden, verder niet. Ooit ben ik alleen gaan interrailen. Na twee dagen in Zagreb wist ik geen raad met mezelf en vluchtte ik naar Praag, terug tussen de medereizigers.
Deze reis was voor twee gepland. Na veertien en een half jaar is mijn relatie voorbij, en ik heb mezelf geen dag gegeven om dat een plek te geven. Ik ben doorgewalst, meteen doorgestart in een nieuwe liefde, en het tempo van de gezamenlijke plannen ligt hoog. Nu haalt het me in. Ik weet niet meer zeker of ik het juiste doe of heb gedaan, en ik merk dat ik eerst moet afronden voordat ik verder kan. Dus ga ik alleen.
Ik heb serieus overwogen om helemaal niet te gaan. Gewoon doorwerken, misschien een weekje ergens anders heen, en het geld van de vluchten als verlies nemen. Niet voor het eerst. In mijn hoofd is het chaos. Mijn moeder zegt dat ik niet naar mezelf moet gaan zoeken, maar tot mezelf moet komen. Een vriendin merkt fijntjes op: “Je lijkt me geen gemakkelijke tegenstander.” We zullen zien.
Twee stoelen voor mij alleen
In het toestel van Transavia heb ik twee stoelen voor mezelf en ik reken op een rustige vlucht. Dat duurt tot het personeel zonder overleg een jonge moeder met een baby naast me zet, omdat zij ruimte nodig heeft. Ik mag haar oude plek hebben, maar er is nog een hele rij vrij en daar ga ik zitten. Het eerste uur gaat dat goed. Dan stuurt de stewardess twee jonge Duitsers naar mijn lege stoelen, zodat ze naast elkaar kunnen zitten. Ze praten de hele vlucht hard en zoenen uitgebreid. Het wordt een geforceerde les in acceptatie en niet aanstellen, en die kost me moeite.
Om me heen is de stemming opperbest. Grapjes, gezelligheid van mensen die braaf en veilig op vakantie gaan. Ik ben er niet voor in de stemming. Ik slaap wat, lees wat en probeer me niet op te fokken. Na bijna zes uur vliegen dalen we naar Sal. Vanuit de lucht ziet het eiland er verschrikkelijk uit: dor, kaal en geen boom te bekennen. Een eiland om in je resort te blijven.
Aankomst op Sal
Buiten waait het hard. Geen verrassing, want dit is het seizoen van de harde wind vanaf het Afrikaanse vasteland. Het is 25 graden. Ik sta vooraan in de rij voor het visum van 25 euro, en dat is maar goed ook: vlak achter ons landen meer toestellen, vooral van TUI, vol groepsreizigers. De rijen voor de paspoortcontrole worden langer dan je na zo’n vlucht wilt. Als ik mijn bagage heb, wissel ik 50 euro om voor 5.100 escudo.
Voor 15 euro brengt een taxi me naar Santa Maria, dwars door een woestijnlandschap. De chauffeur is aardig, het is een prima start. Hij zet me af bij Casa de Tanche, waar ik voor 3.100 escudo (ca. €28) een kamer heb. Ook hier vriendelijke mensen die Portugees spreken. Ik ben zo moe dat ik tot drie uur ’s middags slaap.
Santa Maria is niet de plek waar ik het lang ga uithouden. Het stadje vergaat van de toeristen, die hier komen voor de stranden en de resorts met zwembaden. Het type toerist waar ik niet bij hoor, al ben ik op straat duidelijk niet de enige. Contact maken gaat vanzelf, vooral omdat iedereen iets van me wil.
Zonder uitzondering hebben ze kunst in de aanbieding, allemaal door hun moeder gemaakt.
Tuurlijk. Ze laten zich wel gemakkelijk fotograferen, en willen daarna “one euro”. Die krijgen ze niet, en met een babbeltje blijft de sfeer goed. Op straat loopt een mengeling van Kaapverdianen die Portugees praten en kunstverkopers die allemaal hetzelfde maken.
Om de financiën bij te houden: ik pin 20.000 escudo tegen 165 escudo provisie. De lunch is een hamburgerschotel met twee bier voor 900 escudo (ca. €8). ’s Avonds eet ik aan het strand een tonijnsteak met currysaus en een bier, 1.350 escudo (ca. €12). Zonder de taxi kost de eerste dag me 5.350 escudo, ongeveer 48 euro.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Kaapverdië
Meer foto’s uit Kaapverdië ›
Waar deze dag ligt
Op geitenpaden door Kaapverdië, nu in Kaapverdië. Bekijk de hele route ›
Alle wandelingen van deze reis als GPX
Op geitenpaden door Kaapverdië: 11 wandelingen, samen 158 km. Je krijgt elke wandeling als eigen GPX-bestand. Bekijk de route
Veilig betalen via iDEAL (Mollie). Direct downloaden na betaling.
Alle wandelingen (€7,50)Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige reisFietsreis door Nieuw-Zeeland
Volgende aflevering ›2. Een hostel in Praia dat niet bestaatSpring naar een andere aflevering
- 1. Alleen naar Sal, in een vliegtuig vol vakantie
- 2. Een hostel in Praia dat niet bestaat
- 3. No stress in Cidade Velha
- 4. Mijn naam op een kartonnen bord in São Filipe
- Alle 17 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Rode rotsen en groene poelen 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen