Na Evisa besluiten we het tempo te laten zakken. Dit stuk van de westkust bevalt ons te goed om er snel doorheen te gaan, dus we nemen een nieuwe uitvalsbasis een uur rijden verderop: Partinello, een dorp aan zee dat dicht genoeg bij het natuurreservaat Scandola ligt. Op de weg erheen moeten we de rijbaan delen met koeien, ezels, geiten en een paar varkens die maar half bij een boer horen. Omdat Partinello ver van alles ligt, doen we in Porto eerst boodschappen bij de Carrefour Contact.
Onze studio kijkt uit over de baai. Het strand eronder hebben we ’s middags bijna voor ons alleen. We gaan achter een groot rotsblok liggen en zwemmen in water dat helder is en nauwelijks koeler dan de lucht. Bij een strandtent waar we nog iets drinken, blijken ze kleine motorboten te verhuren. Zonder lang na te denken huren we er een voor de hele volgende dag.
Scandola vanaf het water
Om tien uur gooien we los, met een volle tas proviand aan boord. Scandola staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO en is alleen over zee te bereiken. De kust bestaat uit rood gesteente dat ooit als magma aan de oppervlakte kwam en stolde. Wind, regen en branding hebben er sindsdien kliffen, grotten en inhammen uit gesleten, en dat rood ligt scherp afgetekend tegen het blauw van het water.
Urenlang hebben we het water bijna voor ons alleen. De zee is vlak, langs de kust liggen kleine baaien en verlaten strandjes. Op een daarvan gaan we aan land en zwemmen tussen scholen vissen. Dolfijnen laten zich niet zien. Op de kliffen broeden slechtvalken en Audouins meeuwen, en onder water leven koralen.
Terwijl wij zwemmen, fotograferen en niets doen, verschijnen verderop de rondvaartboten en speedboten, die hun passagiers in hoog tempo langs de kust jagen. De blikken vanaf die boten zijn het huurbedrag al waard. Bij het aanleggen aan het eind van de dag struikel ik en val boven op onze tas. Een pak appelsap van twee liter barst open en alles wat erin zit plakt.
De dag erna willen we de baaien van bovenaf zien. Boven Osani ligt de Punta Castellacciu, in de Rother-gids een zwarte route vanwege het steile pad en het klauterwerk. We klimmen langs een rotswand die van onderen onbegaanbaar lijkt; het pad is vermoedelijk ooit door geiten gemaakt. Ver boven ons staat er een, waarschijnlijk een wilde, en hij kijkt hoe wij ons met onze lange ledematen omhoog werken. De top op 585 meter halen we sneller dan gedacht. Door naar de Monte Senino, 618 meter, zou op de kaart een kleinigheid zijn. In het echt is er nauwelijks pad, moeten we eerst omlaag klauteren en staat er een harde wind. We draaien om. Het uitzicht hebben we al, en beneden ligt Plage de Bussaglia te wachten.
Elke dag een nieuw strand, hebben we ons voorgenomen, en vandaag is het een strand onder een klif met rotsen die in zee staan.
Ook hier geen hotelblokken. Wie op Corsica naakt wil zonnen, doet dat niet zichtbaar: pas achter een paar grote rotsblokken vinden we de hoek waar de naaktrecreanten liggen. In Duitsland is iemand zonder kleren in een park niet heel ongewoon; hier ga je eerst uit het zicht.
De Fango in
Voor de rit naar Galéria pak ik de fiets. De D81 over het schiereiland van Scandola heeft de naam een van de mooiste wegen van het eiland te zijn, en op de fiets voel je elke meter ervan. Links ligt de zee, rechts staan de bergen met hun grillige randen. De weg is rustig en de hellingen zijn, zoals bijna overal op Corsica, te doen. In nog geen twee uur ben ik aan de overkant, met stops om te kijken. Mette rijdt de auto en we komen bijna gelijk aan in Galéria, waar we een pizza Corse en een plank met lokale hapjes delen. Daarna rijden we de Vallée du Fango in en liggen een paar uur aan groene poelen tussen lichtgrijze rotsen.
De volgende ochtend werk ik een paar uur en gaat Mette naar het strand. Daar komt een behaarde man zonder kleren veel te dicht bij haar liggen. Een bewoner spreekt hem aan: naakt op een openbaar strand wordt hier niet getolereerd. Als ik klaar ben en mijn deel van de reiskas heb verdiend, rijden we terug naar de Fango voor de wandeling van de Ponte Vecchio naar de Pont de Tuarelli. Het water verandert onderweg van turquoise naar groen, met stroomversnellingen, kleine watervallen en kloven. De keien in de bedding zijn rood, blauw, grijs en soms paars. Het is bijna dertig graden. We zwemmen, liggen op de rotsen en deze keer heb ik het statief meegenomen.
De laatste ochtend aan de kust gaan we te voet naar de kajakverhuur, want de Fango eindigt in een delta en die willen we vanaf het water zien. De delta is een biosfeerreservaat van UNESCO, waar je stil moet zijn om niets te verstoren. We treffen een rustig moment. Het water ligt glad. Twaalf kleine schildpadden tellen we, allemaal met hun schild in de zon, en tot slot schiet er een felgekleurde ijsvogel langs.
Daarna verlaten we de kust. Over de D81B, een weg die te smal is voor de grote campers die er toch op rijden, gaan we via Calvi het binnenland in, de bergen tegemoet.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Praktische informatie
Hoe er komen: Van Evisa naar Partinello is het ongeveer een uur rijden via Porto. Partinello ligt afgelegen; wij deden in Porto boodschappen. Partinello ligt aan de D81, de weg over het Scandola-schiereiland; Galéria ligt iets van die weg af aan de kust. Wie verder wil naar Calvi: de D81B is smal en bochtig, en wij zagen grote campers met tegenliggers manoeuvreren en files veroorzaken.
Slapen: Wij huurden eerst een studio met zicht op de baai van Partinello en daarna een hotel met restaurant bij Galéria, op loopafstand van de kajakverhuur. Het ontbijt van dat hotel kostte in 2021 8 euro per persoon en was het niet waard; de boulangerie verderop wel.
Wandelen: Rother 21, Punta Castellacciu (585 m) en Monte Senino (618 m): start op de Bocca a Croce (269 m) boven Osani, 4,4 km, 2.15 uur, 350 m stijgen plus 300 m voor de Senino, zwart (zwaar). De wandeling door de Vallée du Fango van de Ponte Vecchio naar de Pont de Tuarelli staat niet in de Rother-gids. Meer over dagwandelingen in wandelen op Corsica.
Beste reistijd: Eind september hadden wij Scandola en de delta grotendeels voor onszelf, bij temperaturen tegen de dertig graden. Bij zeer hoog brandrisico in de zomer sluit de prefectuur het Fango-massief, zoals op 22 juli 2025 en 23 juli 2026.
Nog weten: Een motorbootje voor een hele dag kostte in 2021 160 euro bij een strandtent in Partinello. Scandola is sinds 1975 een natuurreservaat van ongeveer 1.585 hectare; varen in het zeedeel is toegestaan, het landdeel is streng beschermd. Check voor vertrek de actuele regels voor ankeren. Het hoort bij het UNESCO-werelderfgoed van de Golf van Porto, samen met de Calanche van Piana en de Golf van Girolata. De Fango-delta bevaar je per kano of kajak over vier waterarmen; aanbieder is Delta du Fango, de toegang is gratis. In 2021 betaalden wij 6 euro per persoon voor de kajak.
Plan je reis
- Overnachten in Corsica: vergelijk accommodaties ›
- Activiteiten en excursies in en rond Partinello, Corsica: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit Corsica
Meer foto’s uit Corsica ›
Waar dit verhaal ligt
Bekijk de volledige kaart van Corsica ›
Meer uit deze reis
Alle verhalen uit Corsica ›
Asco en Saint-Florent: moeflons bij de Col Perdu en een kustpad langs de Agriates6 oktober 2021Negen moeflons boven de Cirque de la Solitude4 oktober 2021
Wandelen rond Corte: van de Paglia Orba tot de meren van de Restonica3 oktober 2021Plan je eigen reis door Corsica
De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen