over de rainbow track naar hells gate

Gisteren belden we naar Rainbow Station met de vraag of we de Rainbow Track mogen fietsen: officieel is de weg nog gesloten. Na havermout in de frisse ochtendlucht fietsen we de tien kilometer terug naar de afslag. Gisteren al voor te veel geld boodschappen gedaan bij de General Store, een fles wijn voor $5,20 en een blikje maïs voor $3,50: in Nieuw-Zeeland ben je zo failliet als je niet oplet.

De Rainbow Track loopt over stationland, particulier bezit, en de vallei staat vol koeien en schapen. Meteen mooi: we rijden door bos met aan de linkerkant de Wairau River. Overal langs de weg staan traps, vallen om ongewenste dieren, hier pests genoemd, te vangen. Na de afslag naar de Rainbow Ski Area wordt de weg onverhard. Door een hek, en dan verder door schitterend landschap onder een stralende zon. We passeren een paar fords, kreekbeddingen waarvan sommige water hebben en andere niet. Bij een grotere oversteek lopen we het risico op natte voeten, dus schoenen uit, blote voeten erdoor, en wachten aan de overkant tot de rest ook is overgestoken.

Een boer zonder ondertanden

De stationbeheerder komt aanrijden om te kijken wat we aan het doen zijn. Ik vertel dat ik gisteren gebeld heb. “You must have spoken to Jim, then,” zegt hij: een echte boer, geen ondertanden meer in zijn mond. We betalen de tol, $2 per fiets, $25 voor een motor. Op dit station lopen 300 runderen en 8.500 schapen, vertelt hij. We nemen afscheid. “You will be alright,” volgens hem komen we niemand tegen.

De weg wordt mooier en mooier, geleidelijk omhoog, het loofbos maakt plaats voor grasland. Tijdens een korte pauze worden we geterroriseerd door zandvliegen. Diverse hekken moeten we weer sluiten achter ons, om de dieren op hun plek te houden. Keien, wasbord en los grind maken het zwaar, ook bergafwaarts.

“You must have spoken to Jim, then,” zegt hij: een echte boer, geen ondertanden meer in zijn mond.

Vlak voor Hells Gate schuilen we voor een hagelbui. Kort, maar de lucht is intussen veranderd. Van alle kanten komen de regenwolken aandrijven. Het brede dal is langzaam smaller geworden; we klimmen naar de vernauwing die Hells Gate heet, in feite een kloof die de natuurlijke grens vormt tussen Rainbow Station en het veel grotere Molesworth Station. In de kloof zelf slaat het weer verder om. De temperatuur zakt snel: was het in het dal nog 20°C bij volle zon, hier is het nog 14°C, en tegen de tijd dat we bij het gratis DOC-terrein Coldwater Creek aankomen, met harde hagel en natte sneeuw, staat de teller op 5°C.

We zetten snel de tent op en verdwijnen erin voor een paar uur: buiten is het niet te harden, zo koud en zo nat. Helaas pindakaas. We staan op een geweldige plek, zonder andere mensen, omringd door met sneeuw bedekte pieken, maar kunnen er door de wolken niets van zien. Rond acht uur houdt de regen even op en maken we van de gelegenheid gebruik om pasta te koken en een kampvuur aan te steken: het is stervenskoud en elke beetje warmte is welkom. Ondanks dat de camping gratis is, staat er een schoon toilet, compleet met wc-papier. Nergens ligt afval, want je bent verplicht alles weer mee terug te nemen. Wat een verademing, in een land waar je bovendien het water uit elke beek en rivier kunt drinken. Jammer alleen dat er hier verder geen dieren te zien zijn: op vogels na hebben ze niets. En wat ze wel hebben, willen ze liever kwijt: een pest.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *

iDEAL iDEAL | Wero
Creditcard Card
Bankoverschrijving Overboeking
PayPal PayPal