tegenwind door de wijngaarden naar kowhai point

Wat vooral opvalt op de camping in Blenheim, behalve de harde wind, is de populatie backpackers die er rondhangt: bijna allemaal Duitsers, reizend in drietallen of als stel in een veel te grote camper, met hun aandacht voortdurend bij hun telefoon. ‘Goedemorgen’ levert een schrikreactie op. Verderop zit een alleenreizende Belg, voor de derde keer in Nieuw-Zeeland, die als hobbyfotograaf bijzondere plekken afwerkt. Hij blijft terugkomen naar dit land, maar heeft verder weinig gezien: op vakantie in Europa is hij nog nooit geweest, laat staan daarbuiten. Hij vraagt ons naar onze favoriete Europese landen. Slovenië en Georgië noemen we, als dat laatste al tot Europa mag rekenen.

Om zes uur ’s ochtends is de camping al opvallend actief: een deel van de backpackers gaat aan het werk op een van de vineyards in de regio, of ergens anders met fruit. Zo liepen wij er tien jaar geleden in Australië ook bij. Het is fris in de vroege ochtend, de kou van de nacht nog aanwezig, en al snel begint het weer te waaien. We moeten naar het westen, en de wind komt precies daarvandaan. Eerst boodschappen bij de New World, die iets betaalbaarder lijkt dan de rest: $54 voor drie dagen pasta, groenten, kaas, vlees, fruit en koekjes.

Windkracht acht door de wijngaarden

De dag vordert traag. De wind begint meteen en wordt krachtiger naarmate we verder komen: windkracht 4, 5, met uitschieters naar 6 en uiteindelijk 8. Zo lang met zulke harde tegenwind hebben we nog niet gefietst. Langs het vliegveld van Blenheim, en dan vijftig kilometer door wijngaarden, op rechte wegen zonder enige beschutting. Het is rustig op de weg, maar leuk fietsen is dit niet. De bergen komen langzaam dichterbij, we passeren een heldere rivier, en de wijngaarden maken geleidelijk plaats voor graslanden vol koeien en schapen. Elke zes kilometer rusten we uit, zo hard waait het.

Zo lang met zulke harde tegenwind hebben we nog niet gefietst.

Uiteindelijk bereiken we Kowhai Point, een kampeerplek aan de Wairau River. Het smeltwater is zo helder dat je het zo zou kunnen drinken, maar voor de zekerheid koken we het eerst, met alle beesten die hier rondlopen. Zwemmen is ijskoud en allesbehalve aangenaam. We maken weer pasta, volledig gesloopt, terwijl talloze zandvliegen ons het leven zuur maken. Ingesmeerd en volgespoten met deet trotseren we de zwerm. De eerste twee dagen zijn we, ik vooral, flink te grazen genomen: grote jeukende bulten die dagenlang blijven zitten. Nergens meer op blote voeten of in korte broek lopen zonder er meteen spijt van te krijgen.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig