Vrijdag 27 januari 2012: Marrakesh
Vandaag hebben we een missie: een auto huren. We openen de deur van de riad en staan weer in het doolhof, nu bij daglicht. Rechtdoor, onder een boog, rechtsaf, linksaf, en dan terug, want de steeg loopt dood. Rechts aanhoudend komen we uit op een smalle straat waar de handel al draait. Groente en fruit liggen opgestapeld, het eerste schaap is geslacht. Via de Rue Sidi el Yamani bereiken we de Avenue Mohammed V, de hoofdas die de oude en de nieuwe stad verbindt.
Gueliz en het creditcardprobleem
Gueliz is de wijk voor de autoverhuur. Het is een andere stad dan de medina: brede lanen, palmbomen langs de weg, terracottakleurige gebouwen en koffieterrassen vol mannen. Hier staan de hotels, kantoren en moderne bouw die in de oude stad geweerd worden en zich concentreren in de nieuwe wijken als Gueliz en Hivernage. Daardoor is het centrum rond de Jemaa el Fna goed bewaard gebleven.
Bij Avis lukt het niet: zonder creditcard op eigen naam geen auto. Dat we er een hebben geleend maakt geen verschil. Bij Hertz is alles verhuurd. Iets verderop zit Budget, waar we eerlijk vertellen wat er speelt. De vriendelijke mevrouw heeft er geen probleem mee, want we kunnen ons met een geldig paspoort legitimeren. We huren een auto voor zeven dagen voor 285 euro. Opgelucht nemen we ons voor om de volgende keer minder eigenwijs te zijn. Een eigen creditcard is gewoon handig.
De val van de leerlooierijen
In de medina worden we voortdurend de weg gewezen naar iets waar we helemaal niet naar op zoek zijn. Een truc om ongevraagd, maar wel betaald, de gids uit te hangen. Zo komen we ver van de gebaande paden meerdere keren dezelfde vriendelijke jongeman tegen. Hij spreekt goed Engels, beweert zijn broertjes op te halen en wil echt niets van ons, maar levert ons geraffineerd af bij de leerlooierijen aan de oostkant van de medina. Daar wacht heel toevallig een kennis om ons over te nemen. We weten hoe laat het is, maar soms kan het niet anders.
De leerlooierijen zijn honderden betonnen baden vol water, duivenpoep, urine en chemicaliën. Hierin worden rauwe huiden van geiten, schapen en koeien omgezet in leer. Het is smerig, zwaar en ongezond werk. Hoe je dit doet in de zomerhitte van soms vijfenveertig graden, is niet voor te stellen. Voor de rondleiding betalen we honderd dirham. Dat bedrag hebben we er graag voor over, want we mochten uitgebreid fotograferen. Onze eerste ‘gids’ krijgt niets, want hij heeft niets gedaan. Dat kan hij niet waarderen.
Een truc om ongevraagd, maar wel betaald, de gids uit te hangen.
De souk bij avond
Op een pleintje dat we nooit terugvinden, staat een hokje waar de tajines door de moeder worden gemaakt. We kiezen er een met pruimen, amandelen en sesam, en couscous met bloemkool en komijn. Op straat verkoopt een man stenen, tot hij plotseling zijn hele handel een meter opschuift voor een kar vol sinaasappels. We dwalen langs het koninklijke paleis, waar ooievaars op de muren nestelen, over de kruidenmarkt, terug naar de Jemaa el Fna.
Met het ondergaan van de zon neemt het spektakel toe. Slangenbezweerders, een aangeklede aap die salto’s maakt, trommelaars, verhalenvertellers met een kring toehoorders. Het vermaak is vooral voor de Marokkanen zelf bedoeld; wij toeristen zijn de buitenstaanders. In de souk is het rustiger. In de apothekerssouk hangen naast slangen- en krokodillenhuiden ook zebra-, antilopen- en luipaardvellen, en liggen gedroogde vogels en hagedissen. De hoeveelheid voorspelt weinig goeds voor wat er nog rondloopt in Afrika. In de overvolle Rue Bab Agnaou kopen we een met kebab gevuld brood en kijken we uit de hand etend naar het leven om ons heen.
Praktische informatie
Auto huren in Marrakesh: de verhuurbedrijven zitten in Gueliz, de nieuwe stad, op zo’n 2,5 kilometer van de medina. Reserveer vooraf, want in het seizoen zijn auto’s snel uitverkocht. Een creditcard op eigen naam is bij de meeste ketens verplicht; Budget bleek soepeler en accepteerde een paspoort als legitimatie. Een week kostte begin 2012 rond de 285 euro.
Gidsen en de medina: jongens die je ‘spontaan’ de weg wijzen, leiden je vaak naar een winkel of werkplaats waar een provisie wacht, klassiek bij de leerlooierijen. Loop je mee, spreek dan vooraf een bedrag af. Voor de leerlooierijen betaalden we honderd dirham, inclusief de mogelijkheid om te fotograferen.
De leerlooierijen bezoeken: ze liggen aan de oostkant van de medina en zijn vrij te bekijken. Het ruikt er stevig; sommige bezoekers krijgen een takje munt aangeboden tegen de stank.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Marokko
Meer foto’s uit Marokko ›
Waar deze dag ligt
Roadtrip door Marokko, nu in Marokko. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering1. Aankomst in Marrakesh: regen op de Jemaa el Fna
Volgende aflevering ›3. Over de Tizi n’Tichka naar Skoura: een privékasteel van leemSpring naar een andere aflevering
- 1. Aankomst in Marrakesh: regen op de Jemaa el Fna
- 2. Een auto huren in Marrakesh en de truc van de leerlooierijen
- 3. Over de Tizi n’Tichka naar Skoura: een privékasteel van leem
- 4. Van Skoura naar de Ziz-vallei: de oase en de khettara
- 5. De Tafilalt: de grootste oase van Noord-Afrika
- Alle 9 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen