Het is benauwd in mijn kleine kamer, dus ik laat de hele nacht de deur open. Tot er een krolse kat naar binnen loopt en dat ook laat horen. Jammer. Kom dan zonder geluid binnen en ga op bed liggen. Nu is het feest afgelopen voordat het is begonnen.
De top van de vulkaan is waar ik naartoe ga. De andere gasten zijn precies hetzelfde van plan, het is dan ook de reden dat je hier komt. Met mijn onafhankelijke geest steek ik iedereen aan: niemand neemt de aanbevolen gids. Hoe moeilijk kan het zijn om naar de top van een vulkaan te lopen? De twee Polen en het Franse stel gaan als eersten op pad. Mijn wandeling begint door de wijngaarden van Fogo, en niet veel later komen de Fransen me tegemoet. Ze kunnen het pad omhoog niet vinden. Op Maps.me is precies te zien waar het moet lopen, ook al is het in het landschap een stuk moeilijker te zien.
Loop naar de stenen en ga recht omhoog
Direct na de afslag gaat het flink omhoog tegen de noordwand van de vulkaan. Er staat een harde wind en vanaf zee drijven wolken voorbij. Het pad is niet meer dan een spoor door het grijze stof. Ver boven me zie ik de twee Polen op een doodlopende route; ze hebben een verkeerde afslag genomen en zitten vast. Een lokale gids komt met twee bejaarde toeristen terug naar beneden. Volgens hem moet ik omkeren, het is veel te gevaarlijk met deze wind. Misschien heeft hij gelijk, maar ik ben jong en fit, en ik schat in dat ik mijn eigen risicoafweging kan maken. Hij heeft wel een tip: loop naar de stenen en ga daar recht omhoog.
Wat volgt is een pittige klim waar geen einde aan lijkt te komen. Op sommige momenten waait het zo hard dat ik word gezandstraald door vulkaangruis. Een zonnebril is geen overbodige luxe. Op een klim als deze ben ik op mijn best. De Fransen liggen eerst ver voor, omdat ik veel tijd neem voor foto’s, maar als ik op stoom kom laat ik ze ver achter me. Hoog boven me worstelt een groep zich zigzaggend omhoog. Ook die ga ik als een klimgeit voorbij, en ik kan het niet laten te doen alsof het me geen enkele moeite kost. Het zijn Nederlanders, en ik laat ze zwoegend en steunend achter. Ze denken dat ze met een ervaren bergbeklimmer te maken hebben. Dat ben ik helemaal niet. Ik ben gewoon erg fit.
Boven op de krater, op 2.829 meter, ruik ik bij vlagen zwavel. De krater rookt zelfs nog een beetje. Hij is mooi rond en steil, en de wanden hebben allemaal chemische kleuren: groen, geel, paars, roze. Omdat ik het liedje van Doe Maar in mijn hoofd heb, maak ik een dansje op de vulkaan.
Dezelfde weg terug is nooit de beste oplossing, dus ik zoek een alternatief. Er lijkt een route langs de kraterrand naar de andere kant te lopen. Als ik een gids met twee Tsjechische meisjes dat pad zie nemen, ga ik erachteraan. Zo kom ik aan de westkant van de vulkaan, boven de kraters waar ik gisteren omheen liep. Ik sta op een actieve vulkaan, en niet zomaar een: een van de steilste ter wereld.
Het is goed dat ik dit alleen doe. Ik voel me meer en meer herboren. Alleen op pad zijn is relaxed en levert veel duidelijkheid op. Ik merk weer hoe makkelijk ik contact maak met iedereen; dat was ik een beetje vergeten. En ik vind het prettig om mijn eigen keuzes te moeten maken, want keuzestress is een van mijn grootste tegenstanders. Er zijn geen verkeerde keuzes, sommige zijn hooguit iets minder handig. Ik moet ophouden met de stress over wat ik vandaag en morgen allemaal kan doen.
Recht naar beneden
Volgens de gids is de route naar beneden niet eenvoudig. Hij heeft geen rekening gehouden met mijn eigenwijsheid. Hij is hier al honderd keer geweest en heeft twee mensen bij zich voor wie hij verantwoordelijk is. Ik zie een puinhelling met daaronder een lange helling van gruis en stof. Daar wil ik naartoe. Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan? Recht naar beneden dus, glijdend en schuivend door het puin. Het gaat een stuk sneller dan zigzaggend een pad volgen dat er niet is. Ik ben me ervan bewust dat ik geen verkeerde stap moet zetten.
Het meeste plezier geeft de afdaling door de diepe grijze laag as en gruis die de hellingen bedekt. Met enorme sprongen, in een houding als een schaatser of een reus, ren ik in grote vaart naar beneden. Vallen is onmogelijk, want bij iedere sprong zak ik tot mijn knie weg in het stof.
Als je valt, val je zacht.
Stiekem is het best vermoeiend. Ik neem de tijd voor het uitzicht over de enorme krater: de grijze vlakte, de lavastromen van verschillende uitbarstingen en daarachter de roodbruine kraterwand. Ik sta op de helling van een krater, die in een nog veel grotere krater staat, op een volledig vulkanisch eiland in de Atlantische Oceaan. Beneden zijn de lavastromen van 1995 en 2014 goed te zien, en de vroegere weg die er grotendeels onder ligt. Het is hier zo stil.
Ruim voor de anderen ben ik terug. Ik probeer nog een café of restaurant te vinden in het half bedolven dorp, zonder succes. Het blijft bij een lunch van biscuits. De wind is toegenomen en de wolken drijven weer aan. Langzaam ontneemt de mist het zicht op de vulkaan, tot er alleen een grijszwart landschap overblijft met een paar witgrijze huizen ertussen, in een totale stilte.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Kaapverdië
Meer foto’s uit Kaapverdië ›
De route
Wandelroute · 11 km. Het GPX-bestand hieronder bevat de volledige, navigeerbare route.
Op geitenpaden door Kaapverdië, nu in Kaapverdië. Bekijk de hele route ›
GPX-route downloaden
Wil je deze route zelf volgen? Download het GPX-bestand voor je navigatie-app of gps-toestel.
Download de GPX-route (€2,50)Veilig betalen via iDEAL (Mollie). Direct downloaden na betaling.
Alle wandelingen van deze reis als GPX
Op geitenpaden door Kaapverdië: 11 wandelingen, samen 158 km. Je krijgt elke wandeling als eigen GPX-bestand. Bekijk de route
Veilig betalen via iDEAL (Mollie). Direct downloaden na betaling.
Alle wandelingen (€7,50)Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering5. Brava valt af, de krater van Fogo niet
Volgende aflevering ›7. Door het nevelbos naar MosteirosSpring naar een andere aflevering
- 3. No stress in Cidade Velha
- 4. Mijn naam op een kartonnen bord in São Filipe
- 5. Brava valt af, de krater van Fogo niet
- 6. Tegen het advies in naar de top van de Pico do Fogo
- 7. Door het nevelbos naar Mosteiros
- 8. Een taxichauffeur die me niet laat lopen
- 9. Een vluchtschema dat ik zelf heb dichtgetimmerd
- Alle 17 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Rode rotsen en groene poelen 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen