Wat een relaxed hotel heb ik weer te pakken, en ik twijfelde nog of ik langer op Fogo had moeten blijven. Het is hier nog relaxter dan bij Pipi. Ik zit midden in de natuur, op de achtergrond ruist de zee, de geiten mekkeren en de hanen zijn vanaf een uur of vijf al in de weer. Dat komt goed uit, want vandaag wil ik de lange wandeling naar Monte Trigo maken. Dat dorp is nog kleiner en nog afgelegener dan Tarrafal, dat al behoorlijk afgelegen ligt.
Een pad voor geiten
Het is ruim tien kilometer langs de ruige kust. Vanaf een afstand lijkt het een gemakkelijk pad, zonder al te veel klimmen en dalen. In de praktijk valt het tegen. Het grootste deel is belegd met kinderkopjes en lijkt erg oud. Vooral de geiten gebruiken het; zij vinden het makkelijker dan de puinhellingen van de vulkaan die het landschap hier beheerst. Een paar keer dwingt een diepe kloof me zigzaggend helemaal naar beneden en daarna weer steil omhoog. Kuiten en knieën hebben het zwaar.
Daarna loopt het pad door een oud lavaveld, grijs verkleurd, uitgesleten door water en wind. Her en der staat nog een eenzame struik in het verder lege land. De geiten weten raad met de weinige begroeiing die er is, en het is een kwestie van tijd voordat al het groen hier verdwenen is. Soms valt er wat regen en lopen de kloven vol, maar dat gebeurt sporadisch, en niet meer elk jaar.
Na tweeënhalf uur flink doorstappen kom ik in Monte Trigo aan. Onderweg ben ik niets anders tegengekomen dan geiten. De mensen zijn hier een stuk minder toegankelijk dan in Tarrafal, en ik voel me niet welkom. Er gebeurt weinig. Gekleurde was hangt te drogen tussen de witte huizen, vrouwen lopen met van alles op hun hoofd door de smalle straatjes. Op het strand liggen vissersbootjes klaar om wandelaars terug naar Tarrafal te brengen. Ik word al snel aangesproken: een tochtje terug voor 4.000 escudo (ca. €36). Dat is een stuk meer dan ik had verwacht, en ik weet niet of er wandelaars achter me zitten om het mee te delen. Wachten heb ik ook geen zin in. Als ik voor half drie terug ben in Tarrafal, kan ik misschien nog mee snorkelen.
Elf kilometer in twee uur
Het is bijna elf kilometer terug, en die moet ik binnen twee uur afleggen. Een mooie training voor de halve marathon in maart. Half rennend, half snelwandelend leg ik de weg in recordtijd af. Onderweg kom ik een paar andere wandelaars tegen, onder wie de twee Nederlandse meiden uit de aluguer. Zij wijzen me op een grote groep dolfijnen die ik bijna had gemist. Ik hoop echt dat ik nog mee kan op het bootje, want zwemmen met dolfijnen lijkt me wel wat. Helaas zijn er al meer gegadigden dan plaatsen. Dan maar zelf zwemmen in zee, en daarna relaxen in het hotel. Van dat relaxen komt weinig terecht: een van de andere gasten leent me een snorkelset, en dat aanbod laat ik niet liggen.
Het leven in Tarrafal gaat vredig zijn gang. Er wordt gewerkt op landjes vol suikerriet. Vrouwen zeulen met van alles op hun hoofd door het dorp.
Zelfs een plastic tas vol vis gaat op het hoofd.
Dat was een geweldige foto geweest, als ik mijn camera bij me had gehad. De vangst van de dag wordt op het zwarte strand schoongemaakt. Mensen hangen rond hun huizen of zitten onder de bomen op het strand. Er wordt veel gelachen.
Ik besluit een dag langer te blijven en vertel dat in mijn beste Portugees aan de dames in de keuken van het hotel. Een paar uur later loop ik in het donker door Tarrafal en kom ik de chauffeur tegen. Hij weet het al. De Nederlandse meiden heeft hij ook al gevraagd of ze een dag langer blijven. De tamtam werkt hier geweldig.
Wat ik echt belangrijk vind, is controle over mijn eigen leven. Mijn eigen keuzes kunnen maken, doen wat ik zelf wil en niet wat anderen willen. Mijn wereld wordt kleiner en mijn blik nauwer als anderen beslissingen voor me nemen, of een mening hebben over wat ik doe, terwijl ik juist zonder oordeel in het leven wil staan. Hier ben ik toegankelijk, open en scherp. Als ik ergens twee dagen ben, ken ik iedereen, medereizigers en mensen van hier.
Rust in mijn hoofd is wel een dingetje. Ik laat me te vaak en te veel beïnvloeden door anderen, vooral op mijn werk. Langzaam maar zeker raak ik daar vast, omdat mijn rol dat lijkt te vragen. Of laat ik dat gewoon gebeuren, en verwacht helemaal niemand het van me? Ik doe er veel te vaak wat ik helemaal niet wil. In de omgang blijf ik wel mezelf, maar het werk zelf kan me eigenlijk niets schelen. Zonde. Ik ben innemend, slim en goed met mensen. Ik breng rust en plezier. Maar wat moet ik nou doen?
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Kaapverdië
Meer foto’s uit Kaapverdië ›
De route
Wandelroute · 22 km. Het GPX-bestand hieronder bevat de volledige, navigeerbare route.
Op geitenpaden door Kaapverdië, nu in Kaapverdië. Bekijk de hele route ›
GPX-route downloaden
Wil je deze route zelf volgen? Download het GPX-bestand voor je navigatie-app of gps-toestel.
Download de GPX-route (€2,50)Veilig betalen via iDEAL (Mollie). Direct downloaden na betaling.
Alle wandelingen van deze reis als GPX
Op geitenpaden door Kaapverdië: 11 wandelingen, samen 158 km. Je krijgt elke wandeling als eigen GPX-bestand. Bekijk de route
Veilig betalen via iDEAL (Mollie). Direct downloaden na betaling.
Alle wandelingen (€7,50)Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering10. Achterin de laadbak naar Tarrafal
Volgende aflevering ›12. Tientallen dolfijnen en niemand kijkt opSpring naar een andere aflevering
- 8. Een taxichauffeur die me niet laat lopen
- 9. Een vluchtschema dat ik zelf heb dichtgetimmerd
- 10. Achterin de laadbak naar Tarrafal
- 11. Heen naar Monte Trigo, terug op een drafje
- 12. Tientallen dolfijnen en niemand kijkt op
- 13. Een kamer in een toren in Cidade das Pombas
- 14. Een wasmachine op weg naar Xoxo
- Alle 17 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Rode rotsen en groene poelen 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen