Na de zondag in de Restonica is Asco precies wat we nodig hebben. Vanaf het balkon van onze studio kijken we recht op de Monte Cinto, met daaromheen een kring van andere toppen. Het is de soberste plek van deze reis, en het dorp slaapt. Behalve een hoogbejaarde man, die er uitziet alsof hij zijn volgende ontbijt niet meer gaat halen, zien we niemand. In het hotel is ook niemand: geen eigenaar, geen schoonmaker. Na de drukte die ik deze zomer in de Alpen had, bevalt die leegte me uitstekend.
Uitzicht op de Cirque de la Solitude
Vanaf de middag wordt slecht weer verwacht, dus we kiezen een korte laatste bergtocht: de Col Perdu op 2.183 meter, een klim van een uur of tweeënhalf vanaf de Refuge d’Asco, waar de auto blijft staan. Het is het oude tracé van de GR 20, dat vroeger dwars door de Cirque de la Solitude ging. In 2015 bedolf een stroom van modder en stenen daar zeven wandelaars, en sindsdien loopt de GR 20 elders. De nieuwe route schijnt zwaarder te zijn dan de oude. Wij komen vandaag niet verder dan de rand.
De GR 20 is verlegd en het seizoen loopt op zijn eind, dus we hebben het pad voor ons alleen. Een dag eerder liepen we nog in een rij. De kale pieken om ons heen intimideren. We kijken steeds naar de lucht. Als het hier omslaat, gaan hellingen schuiven en vallen er stenen. Tot we terug zijn, blijft het strak blauw.
Op de Col Perdu kijken we in de Cirque de la Solitude. Van bovenaf ziet het keteldal er ronduit afschrikwekkend uit, en alleen al het idee dat we hier af zouden moeten, maakt mijn knieën slap. Terwijl ik de wanden afzoek, beweegt er iets hoog op een rotsige helling. Moeflons. Negen stuks, bruin, met witte poten en een wit achterwerk. De ram staat met zijn gekrulde horens op een uitstekende punt.
Ik had me drie dingen voorgenomen voor vandaag: moeflons zien, droog bij de auto terugkomen en ’s avonds onweer. Bij de Refuge d’Asco lopen er nog een paar moeflons vlak bij ons. Zodra we in de studio zijn, begint het te regenen. Zwarte wolken schuiven over de kammen en dan komt het onweer, niet om te fotograferen maar wel om naar te luisteren. In de bergen komen door de regen stenen los, en het rommelen van vallend gesteente klinkt tussen de bergen. De wind giert om het huis. Ik ben blij dat ik vannacht niet in een tentje op een pas lig.
Drie wensen, drie keer raak, en de laatste maakt het meeste lawaai.
Naar de noordkust
De volgende ochtend waait het nog hard. De weg naar beneden, die al niet ongevaarlijk is, ligt bezaaid met stenen die van de doorweekte hellingen zijn gegleden. In Asco slentert een koe over het terras van een café waar verder niemand is. We moeten er allebei om lachen.
Onze laatste bestemming is Saint-Florent, aan de noordkust. Daar staat een stevige noordwestenwind en zit de zee vol schuimkoppen, maar het is 24 graden en het water is blauw. In het centrum eten we pizza met zicht op een jachthaven vol dure boten. Pastelkleurige gevels, smalle straten. Daarna zoeken we in een baai buiten het stadje een hoek uit de wind om te liggen. We slapen de laatste nachten in Barbaggio, een heuveldorp vlak bij Saint-Florent, in een studio bij een particulier. De keuken is goed, en de ravioli die al dagen in de koelkast lag, gaat eindelijk de oven in, gegratineerd met groenten. Bijna al onze adressen op dit eiland hadden een uitzicht om lang naar te kijken. Goedkoop is het eiland niet.
De laatste dag lopen we een makkelijke, bijna vlakke route aan de rand van de Désert des Agriates, het kale, verlaten gebied dat bij Saint-Florent begint en naar het noordwesten doorloopt. Het beginpunt halen we over een onverharde weg. Het water is zo helder en turquoise dat we eerder aan Thailand denken dan aan Corsica. Door de wind zijn de meeste plekjes om te zitten onbruikbaar, maar het pad zelf blijft mooi, met witte strandjes en grillige rotsen aan blauw water. In een beschutte inham vinden we een stuk wit zand waar de zee rustig is. Er zijn meer mensen dan we hoopten. Hoe dat hier in augustus moet zijn, willen we niet weten.
’s Avonds eten we in een restaurant dicht bij de studio dat goede recensies heeft. Ik neem als voorgerecht foie gras en besef pas achteraf dat diervriendelijke ganzenlever niet bestaat: volgens de Franse wet mag het alleen zo heten als de dieren zijn dwanggevoerd. Het drukt de stemming van een verder goede maaltijd. Morgen vroeg rijden we naar de boot.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Praktische informatie
Hoe er komen: Haut-Asco bereik je over een smalle bergweg vanaf het dorp Asco. Na zware regen kan die weg vol losse stenen liggen; rij de ochtend erna voorzichtig. Barbaggio ligt in de heuvels vlak bij Saint-Florent. Naar het beginpunt van ons kustpad bij de Agriates reden we over een onverharde weg. Vanuit de haven van Saint-Florent varen van april tot en met oktober taxiboten en shuttles naar de stranden van de Agriates, afhankelijk van het weer, in 15 tot 20 minuten.
Slapen: In het dorp Asco hadden we een eenvoudige studio met balkon en uitzicht op de Monte Cinto, in Barbaggio een studio met goed uitgeruste keuken bij een particulier. In de Agriates zelf is een camping bij Saleccia en zijn er refuges in Ghignu.
Wandelen: Rother 87, Col Perdu (2.183 m, Bocca Tumasginesca): start bij Hôtel Le Chalet in Haut-Asco op 1.422 m, 8,3 km, 4.30 uur, 800 m stijgen, rood. De Cirque de la Solitude zelf is sinds 2018 weer toegankelijk, maar maakt geen deel meer uit van de GR 20 en wordt niet hersteld of gemarkeerd: betreden op eigen risico. Na de aardverschuiving van 10 juni 2015, die volgde op hevig onweer en zeven doden eiste, loopt de officiële GR 20 over een hogere, langere variant via de Pointe des Éboulis. Rother 3, van Saint-Florent naar de Punta Mortella: start op de parking boven Plage de Fornali (29 m), 11,3 km, 3.40 uur, 100 m, blauw. Het hele kustpad door de Agriates loopt 35 km van de plage de la Roya bij Saint-Florent naar Ostriconi, ongeveer 14 uur; tot Saleccia is het ongeveer 5.45 uur. Meer in wandelen op Corsica.
Beste reistijd: Begin oktober liepen wij de Col Perdu zonder iemand tegen te komen, maar volgens Météo-France komen stormachtige periodes met veel regen op Corsica juist in oktober vaak voor, door de warme zee. Kies in de bergen een korte route als er onweer is voorspeld.
Nog weten: Ons driegangendiner bij Barbaggio kostte in 2021 39,50 euro. Bij zeer hoog brandrisico sluit de prefectuur het Agriate-massief, inclusief de pistes; controleer de brandrisicokaart van de dag ervoor.
Plan je reis
- Overnachten in Corsica: vergelijk accommodaties ›
- Activiteiten en excursies in en rond Asco, Corsica: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit Corsica
Meer foto’s uit Corsica ›
Waar dit verhaal ligt
Bekijk de volledige kaart van Corsica ›
Meer uit deze reis
Alle verhalen uit Corsica ›
Negen moeflons boven de Cirque de la Solitude4 oktober 2021
Wandelen rond Corte: van de Paglia Orba tot de meren van de Restonica3 oktober 2021Omkeren onder de Paglia Orba30 september 2021Plan je eigen reis door Corsica
De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen