De fixer

Uitdaging één is hoe we wegkomen. Door de zware regen verwachten we dat het pad waarover we zijn gekomen inmiddels is veranderd in zwarte kleimodder. Die optie valt af. De tweede optie is de Spinal Road, de gravelweg dwars door het nationale park aan de andere kant van het water. Maar daar mag niet worden gefietst, en eerlijk gezegd vinden we de agressie van de Kafue-olifanten tegenover een fietser ook wel zorgwekkend. Gelukkig is dit Afrika, waar voor elk probleem een oplossing bestaat: met de auto worden we veertig kilometer verderop afgezet, aan de verharde weg. Onderweg passeren we olifanten, impala’s, een sable antilope en wrattenzwijnen.

Nationaal park en GMA

Op de verharde M9 slaan we af naar het oosten, dwars door de natuur. Hier mag wel worden gefietst. De weg zelf is de grens: links het nationale park, rechts de Game Management Area, kortweg GMA. Het verschil is wezenlijk: in een nationaal park is menselijke bewoning verboden en draait alles om wildlifebescherming. Een GMA is een bufferzone daaromheen, waar mensen en dieren naast elkaar leven, landbouw wordt bedreven en gereguleerde jacht is toegestaan. Dieren trekken vrijelijk tussen beide gebieden. Landschappelijk verandert er niets. Het aantal impala’s is groot. Olifantensporen ook. Meer open grasland, hoog en geel tussen de bomen, hier en daar een baobab.

We zijn op weg naar een camping 26 kilometer na de brug. Daar ontstaat uitdaging twee. Na acht kilometer worstelen over een steeds zanderiger wordende weg, belaagd door een wolk tseetseevliegen en ingehaald door kiepwagens vol zand die ons stoflongen bezorgen en de vliegen alleen maar agressiever lijken te maken, blijkt de camping gesloten. Er is ook geen reden om te willen blijven. Vijftien kilometer verderop zou een nieuwe lodge moeten zijn. Hopelijk zijn we daar wel welkom.

Drie problemen, één oplossing

Uitdaging drie: de weg loopt dood aan het water. Er is geen lodge, alleen een aanlegplaats. De zon gaat over een uur onder. Alternatieve mogelijkheden zijn daardoor beperkt. Als we op weg zijn naar een plek waar Google Maps een lodge aangeeft, komen we een paar mensen tegen die werken aan wat nauwelijks als een weg herkenbaar is. Ze blijken van de lodge te zijn. Of we kunnen kamperen. Eerst kan het niet. Maar onze nieuwe vriend pakt zijn telefoon, belt de baas en regelt het. Dan kan het toch. Maar we moeten ook eten, en de lodge heeft geen restaurant.

Geen probleem: Daniel is een fixer. Hij belt de vijfsterrenresort ernaast. Die heeft een restaurant en we zijn welkom. Maar eten kan pas om 19.00 uur, en de zon gaat om zes uur onder. Met de boot zijn we er in een paar minuten, maar een parkregel verbiedt varen na zonsondergang. Dan maar met de auto, een halfuur door de bush. Daniel regelt het. Het wordt meteen een nachtsafari.

Op de terugweg in het donker zien we eindelijk onze eerste hyena op de weg. Ik vraag hoe gevaarlijk het hier eigenlijk is. Het antwoord is helder: zolang je je bevindt op een plek die dieren kennen als mensenterrein, heb je weinig te vrezen. De bush is hun domein. Als je daar zou kamperen word je onderzocht. Fietsend door de bush word je niet herkend als iets bekends en dan kan een ontmoeting snel gevaarlijk worden. Dat wij fietsend door de GMA niets hebben gezien betekent niet dat er niets zit. De dieren hebben ons wel gezien. Luipaarden, leeuwen, hyena’s, olifanten. Alles zit hier.

Terug op het kamp maakt Daniel een kampvuur. Niet alleen voor de gezelligheid, legt hij uit, maar zodat de dieren om ons kamp lopen en niet dwars doorheen. We zitten in het donker aan het vuur. Ergens in de bush om ons heen beweegt en kraakt van alles. Vlakbij gromt een hyena. We zien het niet. Het ziet ons wel. De warmte is welkom: sinds we ons in de Kafue bevinden worden de nachten merkbaar frisser.

Meer uit deze serie:
← De Afrikaanse massage in Kafue
Van Kafue naar Lusaka: de laatste etappe →