De mooiste plek van dit fietsavontuur gaat over in wat de leukste en mooiste fietsdag van de reis wordt.
Met de app Tracks4Africa maken we elke dag het plan. We weten waar we naartoe willen, zoeken een camping of lodge in de buurt en bekijken wat voor weg het is, want een drukke verharde weg of diep zand willen we vermijden. Via Google Maps of Maps.me berekenen we de afstand en het hoogteprofiel. Dat laatste is belangrijker dan het klinkt: 120 kilometer op een goede weg is geen probleem, 80 kilometer op zand met hoogteverschil is niet te doen. Wat de app niet vertelt, vragen we aan locals.
Parallel aan de Kafue, op de oostoever ten noorden van Itezhi-Teshi, loopt een 4WD-track langs een aantal campings. De route ziet er goed uit. Twintig kilometer ten noorden van Itezhi-Teshi slaan we linksaf. Een paar mensen staan op de bus te wachten, grote pakken en tassen om zich heen. Handen worden geschud. Hoe is het pad naar Chief Kaingu? Een erg goede weg. Er zijn wat gaten, maar prima te fietsen. We komen een fietser tegen. Hoe is de rest? Perfect! Dat willen we het niet noemen: grote kuilen, diepe sporen. Maar voor een fietser prima te doen.
Dwars door het lokale leven
We rijden door het leven zelf. Bij een paar hutten worden we enthousiast begroet. Waar gaan jullie heen? Neem dat pad naar links, dat is een goed pad, kan zelfs met de auto. Zo geschiedt. Het enkele spoor van hard leem en zand voert ons van het ene naar het andere dorp, dwars door het lokale leven. Op het aangeveegde erf voor de lemen hutten zitten mensen in de schaduw. Kinderen spelen buiten. Vrouwen stampen maïs en gierst fijn in een vijzel met een lange houten steel. Mensen komen nieuwsgierig naar buiten of blijven in de deuropening staan. Iedereen is hartelijk en gul met de lach.
Op de paden passeren we vrouwen met emmers water op het hoofd, een kleine baby in een doek op de rug, gekleed in felgekleurde chitenges, de katoenen wikkeldoeken die vrouwen hier dagelijks dragen. Af en toe een brommer. Vaker een fietser met een grote witte zak maïs of rijst achterop, of met onmogelijk zware zakken houtskool, waarbij je je afvraagt hoe ze hun evenwicht bewaren. We komen door een dorp waar de speakers buiten op vol volume staan, ook al zijn ze al lang opgeblazen. Iedereen begint spontaan te zwaaien en te roepen. Alsof het de normaalste zaak is dat wij door hun leven fietsen, wat helemaal niet zo is. Die onbevangenheid werkt aanstekelijk. Zonder uitzondering is niemand echt verbaasd ons te zien. Eerder ongeremd enthousiast. Maurits filmt wat terwijl we rijden.
Deze momenten zijn niet in foto’s te vangen.
Het pad verdwijnt in de bush
Het lokale leven dunt uit en gaat over in natuur. Op het pad grote hoeveelheden olifantenkeutels, een herinnering dat we ons aan de rand van Kafue National Park bevinden. Regelmatig waden we door het water. De enige houten brug is lang geleden ingestort. We komen niemand meer tegen. Aan weerszijden dicht bos en hoog olifantsgras. Dan worden we belaagd door een wolk agressieve steekvliegen. Dat we moe en bezweet de juiste weg proberen te vinden is voor deze etterbakken alleen maar een reden om er een tandje bovenop te doen. Wat het zijn weten we op dat moment niet. Pas later horen we dat het tseetseevliegen waren, en er meteen achteraan dat dit niet de soort is die de slaapziekte overbrengt. Maar goed dat we dat niet wisten toen ze op ons zaten. We laten ons deze fietsdag er niet door verpesten.
De eerste camping van onze keuze is gisteren al afgegaan: exclusief gereserveerd voor een toergroep. Het wordt keuze twee. Het probleem: het pad ernaartoe verdwijnt letterlijk in de bush. Ik volg het lijntje op mijn GPS. Dat gaat in het begin aardig. We duwen de zware fietsen door ruim twee meter hoog olifantsgras, struikelend over de vastgeharde pootafdrukken van olifanten en nijlpaarden. Even kunnen we weer rijden, maar dan rijden we ons vast in de zwarte kleimodder, de zogenoemde black cotton soil die in dit deel van Afrika berucht is om zijn plakkerigheid bij regen.
Bijkomend probleem: nog 45 minuten voor de zon ondergaat. Dit wordt onverantwoord. De olifanten en nijlpaarden worden straks actief. Teruggaan is de enige goede beslissing. We zijn bezweet, zitten onder de zwarte kleimodder en onze benen zijn gehavend met diepe bloedsporen. Zo komen we aan bij Kaingu Lodge. De manager kijkt ons aan. Natuurlijk kunnen jullie hier kamperen. Blijf weg van de lodge, anders krijg ik problemen. Ik laat Nelson de douche warm maken en er komt een koelbox met drankjes jullie kant op.
Een uur later zitten we rond een kampvuur aan de rivier. Gewassen, gegeten, tevreden. Het is stil op het ruisen van het water na, het tjirpen van de krekels en in de verte het diepe knorren en grommen van de nijlpaarden. Boven ons, zoals elke avond, een fonkelende sterrenhemel. Het leven van een fietser is zo slecht nog niet.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Zambia ›Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Zambia. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
- 58. Ontspannen fietsen langs de Kafue
- 59. Namwala naar Itezhi-Tezhi: de pont over de Kafue
- 60. Safari in Kafue
- 61. Kafue: dorpen, tseetseevliegen en zwarte kleimodder
- 62. De Afrikaanse massage in Kafue
- 63. De fixer
- 64. Van Kafue naar Lusaka: de laatste etappe
- Alle 68 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.
3 comments
Dus dat is black cotton soil (wat een plakzooi). Wat fijn dat jullie op die camping mochten overnachten!
Fietsen over de sporen van olifanten en nijlpaarden…en de mensen wonen daar ook gewoon…
Wat een avontuur!!
Geweldig ❤️
Heel mooi geschreven. Klinkt als een topdag! Het moet ook niet op vakantie gaan lijken 😉