Het diepe zuiden van Laos: Sekong, Attapeu en de Ho Chi Minh-route

Na vier dagen Tat Lo gaan we echt van het toeristenpad af. In een pick-up klimmen we het Bolaven-plateau op, langs de koffieplantages op vulkanische grond, met kinderen die ons vanuit de schoolbanken nazwaaien alsof blanken hier nog een zeldzaamheid zijn. De aansluitende bus is een regelrecht wrak: een houten bovenstel met gaten in de vloer, een dak gestut met ijzeren buizen en een gangpad vol gasflessen. Om je veilig te voelen kun je beter niet nadenken.

Het is een wrak met gaten in de vloer, maar voor een televisie aan boord is wel geld.

Sekong en de ontmantelde bommen

In Sekong krijgen we een zeer basic kamer voor drie dollar: een houten gebouw met een lange veranda, een gedeeld toilet dat een gat in de grond is, en een douche van een betonnen bak met een schepje. We lijken de enige toeristen in het stadje. Het hoogtepunt van dit verder oninteressante plaatsje is het regionale kantoor van UXO, waar buiten een groot aantal ontmantelde bommen en granaten staat opgesteld. Pas hier zien we hoe groot die dingen zijn, en hoe bizar het is dat zulke hoeveelheden staal zijn ingezet om een zandpad door de jungle te stoppen. Wat ze hier opruimen valt in het niet bij wat er nog ligt.

De volgende ochtend worden we om zes uur gewekt door de luidspreker die recht voor onze kamer aan de lichtmast hangt. De afgesproken tuktuktour gaat niet door, de prijs is de chauffeur te laag, dus vertrekken we een dag eerder naar Attapeu. We staan om kwart voor tien langs de weg en er komt meteen een bus. Pas nu zien we hoe groen dit gebied is, met de hellingen van het plateau rechts van ons, en juist daarom vinden we het jammer dat we er zo weinig van hebben kunnen verkennen.

Attapeu, een stad in de jungle

Attapeu is een stadje van zo’n 19.000 inwoners, midden in de jungle aan de Sekong, groen en vol palmen die schaduw geven tussen de houten huizen op palen. We krijgen een kamer met eigen koude douche voor vijf dollar. In het rivierrestaurant is de keuze beperkt tot gebakken rijst, gebakken groenten of vis, dus bestellen we alle drie. We treffen Nick weer, een Canadees die de helft van het jaar als schilder werkt en de andere helft reist, en lopen met hem langs de houten woningen.

De grote dag is de motortocht naar Pa-Am, in het grensgebied met Vietnam, langs een deel van de Ho Chi Minh-route. Na een paar honderd meter staat mijn tank al droog: dat de afgesproken prijs exclusief benzine is, wordt hier serieus genomen, en de gids haalt een plastic zakje brandstof. We rijken twintig kilometer over een zeer slechte rode zandweg, een gebied waar bijna geen toeristen komen en iedereen ons nakijkt en naroept. Het leven is er armoedig: UXO in de grond, de dodelijke malariavariant, periodieke voedseltekorten, ook al rijden we langs rijstvelden.

In Pa-Am lopen we een junglepad af dat deel was van de route, eerst door een rivier waar kinderen uit de bomen springen. Er staat nog een enorme achtergebleven Russische raket, en de verhouding tussen dat materieel en de smalle junglepaden klopt niet: het is nauwelijks voor te stellen dat zoiets groots over dit terrein werd versleept.

Het was niet eens hun oorlog, maar zij kregen alle ellende, en die is tot vandaag niet gestopt.

Terug in Attapeu, helemaal rood van het stof, komen we een begrafenisstoet tegen: een colonne dure auto’s voor een overleden ambtenaar, gestorven op de voor Laos hoge leeftijd van zesenvijftig. Het lichaam wordt naar de tempel gereden om te worden gecremeerd, en de as later in een stupa aan de rand van het tempelcomplex geplaatst.

Zonder gids het platteland op

De volgende dag wil de gids voor dertig dollar niets regelen, dus huren we zelf een motor voor tien en gaan op eigen houtje. We rijden richting Sanamsay, vijfendertig kilometer over los zand, over gammele bruggen van losse planken en een half ingestorte houten brug over een grotere waterstroom. In de middag manoeuvreren we de motor al rijdend op een minuscuul pontje om de overkant van de rivier te verkennen, precies op tijd remmend om niet in het bruine water te verdwijnen. We vinden een weg die richting Cambodja loopt, diep het platteland in, zonder elektriciteit en met maar weinig huizen, anders dan de dorpen die de overheid bewust langs de hoofdwegen plaatst om schoon water en medische zorg te kunnen leveren. Dat we dit helemaal zelf doen, maakt het des te mooier.

De terugrit naar Pakse is er een van de variant ultra-slecht: volgestouwd met balen rijst en gasflessen, een deur die niet dichtkan, een dak op steunbalken. De 165 kilometer kosten ruim zes uur. Onderweg vallen de zakken vol bankbiljetten op: mensen komen terug van de markt met enorme stapels geld, en winkeltjes hebben een emmer of zak vol biljetten hangen. Diefstal lijkt hier geen probleem, en ook wij voelen ons in Laos opvallend veilig.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.