rustdag bij jesov in nationaal park chřiby

Groene tent op een campingplek bij Ješov in Tsjechië, omgeven door bomen in de zomerzon

Tsjechië, Ježov – Buiten Jesov kunnen we eindelijk weer eens kamperen. De zon schijnt en de vogels fluiten

Midden in de nacht schrikken we wakker van een onbekend geluid, als een jankende kettingzaag op lage toeren. Welk prehistorisch dier maakt zoiets? Bij mijn nachtelijke plaspauze schijn ik met de zaklamp in een paar ogen, waarvan de eigenaar zich niet voorstelt en de nacht in glipt. Een rustige, maar spannende nacht. Om kwart over zeven branden we de tent uit; de zon staat al aan een blauwe hemel. We zijn toe aan een rustdag. Het ontbijt van waterige havermout is niet te eten, dus snel op de fiets naar de supermarkt voor sinaasappels, yoghurt, brood, salami, kaas en tomaat.

Zevenendertig kilometer zonder bagage

Floor wil in de zon lezen; ik ga de omgeving in. Zonder tassen vormen de hellingen en bospaden geen enkel probleem. Ik volg een verharde weg noordwaarts door de beukenhellingen van Nationaal Park Chřiby, sereen en leeg, langs tientallen beekjes. Richting Stupava moet stevig worden geklommen over onverharde paden, tot 15 procent, naar een hooggelegen weidegebied tussen de loofbossen. De moeite wordt beloond: twee reeën steken rustig vlak voor me over, even later een vos die het sneller doet. In de dorpen hebben de huizen in de heuvels gemetselde opslagplaatsen achter zware houten deuren. Ergens koekoekt een koekoek. Het mysterie van het nachtgeluid is opgelost; de rest komt voor rekening van de ezel van een kinderboerderij verderop, die er ’s nachts helemaal los gaat.

Het mysterie van het nachtelijke prehistorische geluid is opgelost.

Terug op de camping staat de teller op 37 kilometer. Tijd voor onderhoud: remmen afstellen, ketting reinigen en smeren. Maar goed ook, want voor het avondeten moeten we zes kilometer verderop naar Medlovice zijn; we waren even vergeten dat bijna alle Tsjechische restaurants op maandag dicht zijn.

De paradox van schulden

Floor merkt op dat de Tsjechen steeds vaker in een nieuwe, dure auto rijden, die ze met eigen geld nooit betaald kunnen hebben. Ze hebben dus geleend, en wat voor de auto geldt, geldt voor de meeste dure dingen. Hoe meer iemand bezit, hoe rijker hij zou moeten zijn, maar vaak bestaat dat bezit uit de afbetaling van schulden. Een land als Tsjechië kende tot voor kort weinig huishoudens met een hypotheek; de huizen buiten de steden waren gewoon van de mensen. Tot er iemand langskwam die geld wilde lenen voor mooie dingen, met de woning als onderpand. Daar zit de strop: word je wakker met de realisatie dat het huis niet meer van jou is, maar van de schuld. Rijkdom, denk ik bij het kampvuur, gaat niet over de hoeveelheid spullen, maar over de mate van onafhankelijkheid.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig