kasteel pernštejn en het dal naar tišnov

Grote sparreboom naast elektriciteitskabels in het stille Tsjechische dorp Vortová bij ochtendlicht

Tsjechië, Vortová – De ochtendspits in Vortová. Veel gebeurt er niet

Een strakblauwe lucht uit het raam. Het lijkt de goede kant op te gaan. Ik sta met de brander op het grasveld water te koken tot de beheerder me voor gek verklaart: er is een gemeenschappelijke keuken met een waterkoker. Had dat dan gezegd. Tegen de tijd dat we opstappen is het blauw alweer halfbewolkt, maar het is droog en niet koud. Het is zo’n 25 kilometer naar het hoogste punt van onze route door Tsjechië, een heuvel van zo’n 750 meter bij Kadov, door productiebos en over wegen waar geen auto mag komen, met beekjes langs de kant.

In Bystřice nad Pernštejnem vullen we de voorraad aan. Uit de straatluidsprekers schalt Bon Jovi, gevolgd door een reeks mededelingen die ons ontgaan. Er rijden veel Škoda’s, veel vrouwen hebben roodgeverfd haar, de meeste mensen dragen goedkope, slecht passende spijkerbroeken. Tussen de dennenbossen bij Hlinsko en de loofbossen na Nedvědice ligt een vlakker landbouwgebied; de koolzaadvelden zijn minder boeiend dan de heuvels, maar de afwisseling is prettig.

Een burcht uit 1285

Dan doemt een van de mooist denkbare kastelen op. Pernštejn, een van de grootste burchten van Moravië, dateert uit ongeveer 1285, en er wordt veel tijd en geld in de restauratie gestoken. Het landschap erna, vlak voor Tišnov, is het mooiste waar we tot nu toe doorheen reden: een diep dal met aan beide kanten loofbos en een beek die langs de weg stroomt. In de paar dorpen werken mensen op het land, hakken hout of klussen aan hun huis.

Je weet dat je in Tsjechië bent als de radio aanstaat bij wijze van smaakvolle muzikale omlijsting, inclusief schreeuwerige reclames.

Een pension is iets anders dan je denkt

Het is te ver naar een camping, dus we zoeken in Tišnov een pension. Bij een gebouw met het juiste bord worden we meewarig aangekeken; na wat misverstanden blijkt waarom. Een pension is hier ook een plek waar bejaarden hun laatste dagen slijten, iets heel anders dan wat wij nodig hebben. Het wordt hotel Květnica aan het plein, 800 KC. In het beste restaurant van de stad eten we uitgebreid voor 497 KC, tussen echtparen die een speciale avond vieren. De muziek wordt daar niet op aangepast.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig