Het boeddhisme is in Laos overal aanwezig, maar zelden luidruchtig. De laaglandLao hangen het Theravada-boeddhisme aan, dezelfde stroming als in Thailand, Cambodja en Myanmar, en die bepaalt het ritme van dorp en stad meer dan enig ander instituut. In de bergen leeft daarnaast een oudere laag van geestengeloof voort, vaak vermengd met de boeddhistische praktijk.
De tempel als middelpunt
Elk dorp van enige omvang heeft een wat, de boeddhistische tempel, en die is niet alleen gebedshuis maar ook school, ontmoetingsplek en herberg. Vientiane telt er per hoofd van de bevolking uitzonderlijk veel, met de gouden Pha That Luang als nationaal symbool. De tempels zijn actief in gebruik en niet ingericht voor toeristen; monniken in oranje gewaden horen bij het straatbeeld zoals de tuktuks en de marktkraampjes.
Voor veel Lao-mannen is een periode als monnik een gewone levensfase, vaak in de jeugd, soms maar enkele weken. Het klooster biedt onderwijs en aanzien, en het brengt verdienste, een centraal begrip in het Theravada. Elke ochtend bij zonsopgang trekken de monniken in een rij door de straten om voedsel in te zamelen, en gelovigen knielen langs de kant om rijst in hun schaal te leggen. Dat dagelijkse ritueel, de tak bat, is een van de zichtbaarste vormen van religie in het land.
Wat je merkt en hoe je je gedraagt
Het boeddhisme kleurt de omgang tussen mensen. De begroeting met samengevouwen handen, de terughoudendheid met openlijk vertoon van boosheid of haast, en het lage tempo waar Laos om bekendstaat, hangen er allemaal mee samen. Verlies van gezicht wordt vermeden, en luid aandringen levert zelden iets op; geduld werkt beter dan druk.
Voor de reiziger gelden een paar eenvoudige regels. Kleed je bedekt bij een tempelbezoek, trek je schoenen uit voor je een gebedsruimte betreedt, en raak een monnik niet aan; vrouwen geven een monnik niets rechtstreeks in de hand. Het hoofd geldt als het meest verheven deel van het lichaam en de voeten als het laagste, dus wijs nooit met je voeten naar een mens of een boeddhabeeld en aai geen kinderen over het hoofd. Wie zich daaraan houdt, merkt hoe soepel de omgang verloopt.
Bij de dood wordt vrijwel iedereen gecremeerd, waarna de as in een stupa aan de rand van het tempelterrein wordt geplaatst. Een enkele christelijke begraafplaats met echte graven valt daardoor meteen op in het landschap.
Bij het eerste licht schuifelt een rij monniken door de straat langs geknielde vrouwen die rijst in hun schalen leggen; niemand zegt een woord.
Plan je reis
- Overnachten in Laos: vergelijk accommodaties ›
- Trein- en bustickets in Laos: bekijk routes op 12Go ›
- Activiteiten en excursies in Laos: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.