Vanaf half elf zou er elk halfuur een bus naar Pakse gaan, maar na drie uur wachten op het busstation is er nog geen enkele voorbijgekomen. We negeren de man van het station en stappen in de eerste bus naar Savanakhet, in de hoop van daar verder te komen. Die bus is snel en heeft airco, maar in Savanakhet blijkt niemand te weten of hij doorrijdt; hij doet dat niet. Het wordt opnieuw drie uur wachten, met spelletjes Yahtzee in een onvriendelijke wachtruimte waar een tweede portie soep bestellen het bevattingsvermogen van iedereen te boven gaat.
In Laos heb je geduld, maar ook geduld heeft een grens, en die ligt ergens op een stoffig busstation in Savanakhet.
Aankomst in het donker
Pas om half zes vertrekt de bus naar Pakse, voor een rit van zes uur, met een scooter en bergen bagage op het dak. Vooraan zit een oud vrouwtje vrolijk en wazig te kijken van de betelnoten, die haar mond felrood kleuren. Door al het wachten is het donker geworden, en op de televisie speelt eindeloze karaoke. Om kwart over tien komen we aan in Pakse, waar we worden opgewacht door mannen met geweren: in Laos worden bussen nog geregeld beschoten. We nemen een tuktuk naar het zeven kilometer verderop gelegen guesthouse en vallen meteen in slaap.
In deze serie: Over Land naar Singapore
- 97. Drakenboten op de Mekong
- 98. Met de tuktuk naar de Boeddhagrot
- 99. Vier bussen en een eindeloze wachttijd naar Pakse
- 100. Een rustdag in Pakse
- 101. Met de houten bus naar Tat Lo
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.