Vandaag vertrekken we. De woning in Deventer is leeg. We hebben er bewust voor gekozen het huis en bijna alle spullen weg te doen, en dat valt qua werk zwaar tegen: een mens verzamelt een ongelooflijke hoeveelheid zooi. Een week geleden namen we langs de IJssel met een kampeerweekend afscheid van onze vrienden; sindsdien is het sjouwen geweest. Wat bewaard moet blijven gaat naar Joke en Aad in Voorburg en naar de ouders van Martin in Drenthe. Tot het moment dat we de sleutel inleveren zijn we bezig met de laatste loodjes, en de laatste loodjes wegen het zwaarst.
De Bluebird staat volgeladen met onze rugtassen en alles waarvan we denken het tot Moskou nodig te hebben. Tot daar rijden we met de auto, samen met Martin en Brent. Als we de volkse Jacobsonstraat uitrijden, zwaaien de buren ons uit. De een is nog nooit buiten Deventer geweest en de ander moet je bijna ondertitelen, maar dronken en wel doet hij ons op de trompet keurig uitgeleide.
In Arnhem eten we met onze ouders op een terras van een tapasrestaurant. Als de avond valt, nemen we afscheid. Het is geen kleinigheid wat we gaan doen. Rond middernacht rijden we weg: Brent achter het stuur, Martin ernaast, Floor en ik volkomen uitgeput op de achterbank.
Rügen
Na een nacht doorrijden neem ik voor de laatste kilometers het stuur over van Brent. Rond negen uur ’s ochtends komen we aan op de camping bij Binz, aan het strand van het eiland in de Oostzee. De vrouw bij de receptie heeft tien kilo ongemalen koffiebonen op, of ze heeft van nature te veel energie. In elk geval voelen we ons welkom. Het strand blijkt er een waar naakt de norm is, al zijn het meestal de verkeerde mensen die het uitproberen. Het is dertig graden en de Oostzee is helder en warm genoeg om in te zwemmen. Een prettige plek, beter dan verwacht.
Prora
De echte reden om naar Rügen te komen ligt vlak naast de camping: Prora. Een betonnen kolos van vijf kilometer lang, gebouwd in de jaren dertig onder de naziorganisatie Kraft durch Freude. Half werkverschaffingsproject, half vakantieoord voor de arbeiders van het Derde Rijk, bedoeld om een enorme stroom gasten onderdak te bieden.
Een betonnen kolos van vijf kilometer lang, half werkverschaffingsproject, half vakantieoord voor de arbeiders van het Derde Rijk.
Massatoerisme avant la lettre, bedacht door een regime dat niets aan het toeval overliet. De Sovjets hebben er na de oorlog een deel van opgeblazen, maar het meeste staat er nog, vervallen en daardoor niet minder indrukwekkend. We vinden een gat om binnen te komen en lopen door lange, lege gangen langs kapotte ramen.
Verder in de serie
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.