tegen windkracht negen naar curio bay

Een ouder echtpaar dat bij Curio Bay op pinguïns heeft zitten wachten, wenst ons succes voor vandaag. Windkracht negen uit het westen, precies de kant waar we heen moeten. Het wordt een gevecht, gelukkig zonder regen. Het land is intussen wel mooi: groene, steile hellingen vol schapen, afgewisseld met stukken oorspronkelijk bos.

Na zestien kilometer ploeteren bereiken we Owaka, waar een grote, getatoeëerde man ons koffie met carrot cake serveert. In de krant lezen we dat het slecht gaat met de melkveehouderij door de lage melkprijs, en dat de wind en regen precies zijn teruggekeerd nu wij hier zijn. Bij het opstappen zien we Ben en Ann aankomen: zij zijn gisteren vanwege regen en wind niet verder gekomen dan een motel hier. We spreken af elkaar in Curio Bay weer tegen te komen.

Een omweg voor een halve liter respijt

We nemen zoveel mogelijk grindwegen om het drukste verkeer te ontwijken, al blaast de wind over het meer met evenveel kracht tegen ons in. Bij Purakaunui Falls stoppen we voor de lunch en de wandeling van tien minuten naar de waterval, door bos vol boomvarens dat mooier is dan de waterval zelf. Bij McLean Falls overwegen we kort de camping, tot blijkt dat een paar vierkante meter op wat een festivalterrein lijkt $ 18,- (ca. €11) kost. Er zijn grenzen, dus vullen we onze flessen bij en fietsen door.

Er zijn grenzen, dus vullen we onze flessen bij en fietsen door.

De laatste dertig kilometer voeren door onherbergzaam bos, een genot na alle kaalslag van de vorige dagen: het dichte groen breekt tenminste de wind. Het laatste stuk daalt eerst bijna vierhonderd meter, waarna de wind voor het eerst die dag meewaait. Curio Bay ligt vlak bij Slope Point, het zuidelijkste punt van het Zuidereiland. Ben en Ann zitten al te wachten, uitkijkend over de baai waar dolfijnen in het water buitelen. Op de camping tussen de native bush zetten we voor $ 20,- (ca. €12) de tent op. ’s Avonds risotto en wijn met de buren, terwijl we ons verbazen over de plotselinge windstilte na een dag vol storm.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig