De noordwesthoek van het Zuidereiland is doodlopend. Er loopt één weg naartoe, over de Takaka Hill, en diezelfde weg is ook de enige weg terug; achter die heuvel ligt een baai die naar het noorden is gekeerd, een nationaal park dat het kleinste van het land is en het meest bezochte, en aan het einde een zandbank van tientallen kilometers waar de weg definitief ophoudt.
Achter de heuvel
De Takaka Hill is het eerste wat opvalt. De weg klimt in scherpe bochten naar ruim zevenhonderd meter en daalt er aan de andere kant weer af, en de rots waar hij door heen gaat is marmer: verkarst, vol gaten, holtes en verdwijnende beken. Het grootste gatenstelsel van het land zit hierin, met schachten van honderden meters diep. Dat marmer verklaart ook de bron verderop. Te Waikoropupu Springs bij Takaka levert een paar duizend liter per seconde aan water dat uit het ondergrondse marmerreservoir komt en tot de helderste ter wereld hoort. Het is sinds een kleine twintig jaar gesloten voor elke vorm van contact: niet zwemmen, niet duiken, niet waden, niet uit de bron drinken. Het water zelf is wettelijk beschermd door een waterconserveringsbevel uit 2023.
De weg over de heuvel is bepalend voor het karakter van de streek. Takaka en Collingwood zijn kleine dorpen met een eigen cultuur, aanzienlijk alternatiever dan de rest van het Zuidereiland, en de reden daarvoor is simpel: wie hier woont, komt er niet makkelijk weg en wie hier komt, komt met opzet.
Het kleinste park en het drukste
Abel Tasman National Park beslaat iets meer dan twintigduizend hectare. Granietkoppen, gele stranden, bos tot aan de vloedlijn, en een kustpad van zestig kilometer dat in drie tot vijf dagen te lopen is. Het milde klimaat maakt het het hele jaar begaanbaar, en dat is precies waarom het zo vol zit: hutten en kampeerplaatsen moeten jaarrond vooraf worden geboekt, elk voor een genoemde nacht op naam, en wie zonder geldige boeking aankomt riskeert een boete of wordt weggestuurd. Wildkamperen is in het hele park verboden.
Twee oversteken op het pad zijn afhankelijk van het tij. Awaroa Inlet kan uitsluitend bij daglicht worden overgestoken, in het venster van anderhalf uur voor tot twee uur na laagwater, en er is geen route eromheen. De oversteek duurt ongeveer een halfuur door het water. Dat betekent dat je de hutboeking op het getijdenrooster plant en niet omgekeerd.
Bijna niemand loopt het pad in beide richtingen. De gangbare manier is één kant lopen en de andere kant met een watertaxi, die het hele jaar vaart tussen Marahau en Totaranui en vooraf geboekt moet worden. Boven Totaranui mogen de taxi’s niet komen, dus het noordelijke deel van het park is stil.
Naar het einde
Voorbij Collingwood houdt het asfalt op. Wharariki Beach aan de westkant is een halfuur lopen vanaf de parkeerplaats, over boerenland en dan door duinen, en levert rotsbogen, een branding die niet om zwemmers geeft en meestal een kolonie zeehonden in de poelen op. Farewell Spit sluit de baai af: een zandhaak van ongeveer zesentwintig kilometer bij hoogwater en langer als het water zakt, opgebouwd uit sediment dat door de stroming langs de westkust wordt aangevoerd. Het is natuurreservaat, dus van die zesentwintig kilometer is maar het eerste stuk vrij toegankelijk; de rest is uitsluitend met een licentiehouder te bereiken. De haak is ook de plek waar met enige regelmaat groepen walvissen stranden, doordat het ondiepe water aan de binnenzijde als een val werkt.
Praktisch
Takaka is het laatste punt met supermarkt, bank en een ruime brandstofvoorraad; in Collingwood is het beperkter en daarachter is er niets. De aanvoerwegen naar de noordelijke ingangen van het park zijn deels onverhard, waaronder de laatste twaalf kilometer naar Totaranui, en dat staat niet altijd in de huurvoorwaarden van een camper. Voor fietsers is de Takaka Hill de zwaarste klim van de regio en er is geen alternatief. Water bij de hutten en kampeerplaatsen in het park is niet behandeld en moet worden gekookt. Naast zandvliegen zitten er wespen, wat voor wie daar allergisch voor is reden is om medicatie mee te nemen.
Van de zesentwintig kilometer zandbank is alleen het eerste stuk voor iedereen.
Deze gids houd ik zelf bij, zonder advertenties en zonder sponsor. Heeft hij je geholpen? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Plan je reis
- Overnachten in Nieuw-Zeeland: vergelijk accommodaties ›
- Activiteiten en excursies in Nieuw-Zeeland: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit Nieuw-Zeeland
Meer foto’s uit Nieuw-Zeeland ›
Verder in de reisgids Nieuw-Zeeland
Alle gidsartikelen ›Introductie en plaatsen
Achtergrond
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen