Het ontbijt zit bij de prijs, en voor negentig euro wil ik daar ook iets aan hebben. Ik werk nog even in het hotel en vertrek laat. Oostenrijk controleert vanwege covid streng op een negatieve test of een vaccinatiebewijs, maar wie daar eenmaal doorheen is, kan zonder mondkapje rondlopen.
Mijn plan is gewijzigd. Ik wilde de Alpe Adria Cycle Trail volgen tot Villach, maar daar zit een verplicht stuk trein in: bij Böckstein gaat de route op de trein door de Tauerntunnel. Als ik in de bergen fiets, wil ik er niet doorheen maar eroverheen. Ik kies voor de Großglockner Hochalpenstraße. Om daar te komen, volg ik eerst een stuk van de Tauernradweg, een stuk dat ik in 2016 ook al fietste en toen al vreselijk vond. Het is druk met auto’s en geëlektrificeerde ouderen, maar die gaan allemaal naar het treintje.
Tussen Buchberg en Bruck is het een verschrikking. Het dal is smal, en een paar drukke wegen en spoorlijnen lopen als spaghetti langs en over elkaar heen. Tussen al die infrastructuur is een fietspad gepropt dat zich tussen de wegen door slingert. Het geraas van het zware verkeer houdt geen moment op. Ik had dit stuk beter met de trein kunnen doen.
Na Bruck is het voorbij. Vanaf hier is het ruim vijftig kilometer naar het zuiden en 1.900 meter omhoog, naar de 2.504 meter hoge Hochtor, het hoogste punt van de Hochalpenstraße. In Bruck eet ik eerst een bord pasta. Tot aan de tolpoort, waar een auto 37,50 euro betaalt en een fiets niets, is het druk. Daarna rijdt het meeste verkeer niet verder.
Het is bewolkt en de toppen blijven verborgen. Ik zie sneeuw en ijs, dus ik weet dat ik in het hooggebergte zit, maar de Großglockner zelf, met 3.798 meter de hoogste berg van Oostenrijk, laat zich niet zien. De eerste vijftien kilometer gaan redelijk, al zijn ze zwaar. Fietsers met bepakking kom ik niet tegen; de enige andere fietsers komen van boven, zonder tassen. Hoe hoger ik kom, hoe vreemder de blikken uit de auto’s: een mengeling van respect en walging. Niemand wil met me ruilen.
Dan gaat de bewolking over in regen en daalt de temperatuur. Het beetje uitzicht dat er was, verdwijnt. Lullig voor de mensen die de tol hebben betaald en niets zien, en ook voor de fietser die geen beloning krijgt. Vanochtend dacht ik nog dat ik ergens op de pas zou kamperen. Dat idee kan ik vergeten.
De klim wordt steeds zwaarder. Ik moet regelmatig stoppen om bij te komen, en af en toe duw ik de fiets een stuk voor de afwisseling. De regen wordt harder en kouder, ik fiets in de laaghangende wolken en zie niets meer. Door de haarspeldbochten heb ik de helft van de tijd de wind recht tegen. Nergens kan ik schuilen, nergens iets eten of drinken. Inmiddels heb ik al mijn kleren aan onder de regenkleding, en mijn handen voel ik nauwelijks.
Waar ik heen moet, zie ik niet meer; alleen mijn hoogtemeter vertelt hoeveel honderden meters er nog komen.
In de steile haarspeldbochten ga ik meerdere keren dood. Het enige voordeel van die percentages is dat ik snel hoger kom. Met veel pijn en moeite bereik ik de Fuscher Törl, op 2.428 meter.
Het uitzicht dat hier spectaculair moet zijn, is een grijze muur. De thermometer staat op 2,6 graden en het regent. Mijn handen doen pijn van de kou, en alles is dicht, dus opwarmen kan nergens. Dan blijkt dat ik na een eerste afdaling nog ruim 300 meter moet klimmen naar de echte pas. Om 19.00 uur, als het al schemert, sta ik op de Hochtor. Via Booking.com reserveer ik de enige kamer die er langs de route nog vrij is. Vandaag heb ik 2.500 hoogtemeters gemaakt, en ik ben gebroken.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Oostenrijk ›De route
Fietsroute · 83 km · 2.354 hoogtemeters. Het GPX-bestand hieronder bevat de volledige, navigeerbare route.
Zeventien passen naar de zee, nu in Oostenrijk. Bekijk de hele route ›
GPX-route downloaden
Wil je deze route zelf volgen? Download het GPX-bestand voor je navigatie-app of gps-toestel.
Download de GPX-route (€2,50)Veilig betalen via iDEAL (Mollie). Direct downloaden na betaling.
De hele reis als GPX
Zeventien passen naar de zee: 24 fietsdagen, 1.756 km, met een track per dag. Bekijk de route
Veilig betalen via iDEAL (Mollie). Direct downloaden na betaling.
Hele reis (€7,50)Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering1. Weg uit Salzburg
Volgende aflevering ›3. Watervallen, remgeur en de GailbergsattelSpring naar een andere aflevering
- 1. Weg uit Salzburg
- 2. Twee komma zes graden op de Großglockner
- 3. Watervallen, remgeur en de Gailbergsattel
- 4. Door het Gailtal naar de eerste pizza
- 5. Glimmend blik op de Passo di Falzarego
- Alle 25 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Rode rotsen en groene poelen 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen