Anbangbang Billabong: zes landschappen en twintigduizend jaar rock art

Op het gezoem van de muggen en twee harde plonzen na, waarschijnlijk krokodillen, is het vannacht stil. We delen de plek met een moeder en dochter. We pakken weer in en rijden naar de Anbangbang Billabong, die vol zit met watervogels: egret, spoonbill, stork, darter, magpie goose, whistling duck en pygmy-goose. Langs de oever grazen wallaby’s, sommige met een jong in de buidel. Moeder en kind samen etend, met de kleine half in de buidel, is een geinig gezicht. De oever zou sappig groen moeten zijn, maar door de feral pigs, de verwilderde varkens die momenteel worden weggevangen, is het een omgewoelde modderpoel. Om half tien zijn we klaar en is er nog steeds niemand.

Kakadu dankt zijn status aan de combinatie van cultuur en natuur, en dat laatste valt uiteen in zes landschapstypen. De savanna woodlands beslaan tachtig procent van het park: eucalyptus en lang gras, op het oog monotoon, maar met meer soorten dan waar dan ook in het park. Het monsoon forest komt in kleine, geïsoleerde stukken voor. De southern hills and ridges in het zuiden heten bij de Aboriginals sick country, vanwege het vele uranium in de grond, een naam die achteraf akelig accuraat blijkt. De stone country is de zandstenen rand van het Arnhem Land plateau, die op sommige plekken een meter per duizend jaar erodeert en zo de rotswanden van Ubirr en Nourlangie heeft gevormd. De floodplains lopen na de moesson vol tot een ondiepe zoetwaterzee, en langs de kust liggen ten slotte de tidal flats met hun mangroven, kraamkamer voor vissen als de barramundi.

De oudste tekeningen zijn de verfijnste

Samen met Arnhem Land is Kakadu het langst bewoonde gebied van Australië. De Aboriginals zitten hier tussen de twintig- en veertigduizend jaar, zichtbaar op rock art sites als Anbangbang. De oudste tekeningen zijn zo’n twintigduizend jaar oud en gaan over de geschiedenis en religie, het dreaming, en over de maatschappelijke regels, the law. Veel plekken zijn spiritueel zo belangrijk dat ze alleen voor bepaalde groepen toegankelijk zijn, bijvoorbeeld wanneer een oudere zijn kennis overdraagt tijdens een walkabout, die dus altijd een spirituele betekenis heeft. Wat opvalt aan de sites die we hebben gezien: de oudste tekeningen zijn vaak de meest verfijnde, en een wand bestaat meestal uit lagen over elkaar heen die samen een verhaal vormen.

De oudste tekeningen zijn vaak de meest verfijnde.

Voor de verandering is het visitor centre uitstekend opgezet, met zowaar een logische volgorde. We leren er dat termieten de meest voorkomende insecten zijn, dat Australië waarschijnlijk tienduizend soorten spinnen telt waarvan er pas tweeduizend een naam hebben, en dat alle termieten ter wereld samen meer wegen dan de hele mensheid. We komen terecht op de Merl campground, waar we weer 10 dollar betalen voor een ruime plek in de bush. ’s Avonds, onder ons muskietennet tegen de muggen, zien we nog een kangoeroemuis voorbij hoppen.