De auto start de laatste dagen wat moeizamer dan ik prettig vind. Op Edith Falls krijgen we de tip dat het aan het waterniveau in de accu kan liggen. Ik trek de doppen los en inderdaad, het staat aan de lage kant. De oplossing is simpel: ergens gedestilleerd water zien te bemachtigen en bijvullen. Dat je een accu kunt bijvullen was nieuw voor mij, wat vooral iets zegt over mijn kennis van auto’s en weinig over de accu.
Vanaf Edith Falls rijden we richting Kakadu National Park, dat samen met Uluru als hét hoogtepunt van de Northern Territory geldt. Onderweg belanden we opeens op een vierbaansweg. In deze leegte is dat een vreemd gezicht, alsof iemand een snelweg is vergeten op te ruimen. Waarschijnlijk heeft het te maken met Jabiru, het stadje midden in het park dat in de jaren zeventig uit de grond is gestampt voor de nabijgelegen uraniummijn. Een mijnstad trekt vrachtverkeer, en dat verklaart meer asfalt dan je hier op grond van de bevolking zou verwachten.
Vijftigduizend jaar bewoning, geen cent entree
Bij de ingang van Kakadu hoef je tegenwoordig geen toegang meer te betalen, wat opvalt na Western Australia. Daar waren de nationale parken aan de prijzige kant: 9 dollar per dag entree en dan nog eens 10 dollar om te kamperen, vaak met alleen een pit-toilet als voorziening. Kakadu is een World Heritage Area en staat op een kort lijstje van plekken die zowel om hun natuur als om hun cultuur zijn genomineerd. Die cultuur is de erfenis van de Aboriginals, die hier volgens de borden tot vijftigduizend jaar zitten. De natuur moeten we nog ontdekken.
Dat ontdekken valt meteen tegen. We willen naar Gunlom, waarover we zijn getipt vanwege de mooie wandelingen, maar daar ligt veertig kilometer gravelweg tussen. Na een paar honderd meter geven we het al op. De weg is zo zwaar gecorrugeerd, een aaneenschakeling van dwarsribbels als een wasbord, dat we zelfs stapvoets geen grip houden. Het idee ging dus niet door en we moeten ergens anders heen.
Zo komen we dus aan bij de ingang van Kakadu, waar je gelukkig geen toegang meer voor hoeft te betalen.
We komen terecht op Mardugal Campground, in het zuiden van Kakadu langs de Kakadu Highway, met vandaag 232 kilometer op de teller. Het landschap is ronduit saai: woodland, woodland en nog eens woodland, savanne dus, zonder enige variatie, op de palmen tussen de gums na die verraden dat we in de tropen zitten. Er is genoeg schaduw en er zijn douches, waarvoor we 10 dollar betalen. Het wordt snel bewolkt en de wind steekt op. Dit is de build-up, de broeierige aanloop naar het regenseizoen, waarin de hitte en de vochtigheid zich opstapelen tot er onweer losbarst. We stoken een vuur tegen de muggen, wat weinig helpt. ’s Avonds is er een diapresentatie over de cultuur van Kakadu, gehouden door een Aboriginal ranger. Het is een tamelijk onsamenhangend verhaal, maar met grappige beelden van planten en dieren waarvan je vooral concludeert dat ze zowat alles eten. En nee, niet meer met speren en stokken, zegt hij: tegenwoordig gaat het met een geweer en een Toyota.
Waar deze dag ligt
Roadtrip door Australië, nu in Australië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
- 139. Terug bij Mataranka: de vleermuiskolonie en de hotspring
- 140. Naar Edith Falls: van hotspring naar waterval
- 141. Edith Falls: zwemmen onder de waterval en het afbranden van de bush
- 142. Kakadu in: geen tol, wasbordwegen en een tegenvallend begin
- 143. Yellow Water: de eerste zoutwaterkrokodil en wetlands die op Nederland lijken
- 144. Anbangbang Billabong: zes landschappen en twintigduizend jaar rock art
- 145. Cahills Crossing: het getij, negen krokodillen en de grens met Arnhem Land
- Alle 157 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.