Tafeldruiven snoeien voor een Portugese boer

Het snoeien gaat in fases. Eerst halen we alle takken uit de struiken, het zwaarste en stoffigste werk, daarna blijven er per struik vier takken over, en in de laatste fase wordt de struik teruggebracht tot zijn kern. Als een veld alle fases heeft doorlopen, bespuit Frank de struiken met een blauwzuur-verbinding: door die chemische prikkel “denken” de druiven dat de winter voorbij is, zodat ze tegelijk knoppen ontwikkelen. De boeren moeten er een vergunning en cursus voor hebben, maar dat de stof in het grondwater kan komen, lijkt niemand zorgen te baren; Australië is groot, en ze verkloten het op grote schaal. Daarnaast plukken en binden we tomaten op, van zo’n veertigduizend planten die het hele jaar doorgroeien. De dagen duren van zeven tot een uur of vier, vijf, en leveren samen zo’n tweehonderd à tweehonderdvijftig dollar op; al met al zijn we veertien uur per dag in de weer.

Boer in Carnarvon

Met Carlos voer ik lange gesprekken. Hij heeft niet de illusie dat hij de boerderij voortzet als zijn ouders straks niet meer kunnen werken; hij kan niet concurreren met de grote boeren in Queensland, en in Carnarvon zijn de banen schaars en Perth te ver. Daarom telen ze twee gewassen, voor inkomen het hele jaar rond, en proberen ze elk jaar als eersten met de tafeldruiven en tomaten op de markt te zijn, voor de hoogste prijs. Carlos is wereldwijs voor iemand die zijn hele leven in Carnarvon woont; eigenlijk zonde, vinden we, dat zo iemand opgroeit in een oord als dit. De lunchpauze brengen we door achter het huis, onder de mangoboom, met cordial waarin we citroen uit de eigen boom knijpen. Het werken met Floor bevalt; door uren tegenover elkaar te staan, voer je gesprekken die je anders nooit hebt.

Door een blauwzuur-spray “denken” de gesnoeide druiven dat de winter voorbij is, zodat ze tegelijk uitlopen.