We hebben onze langste etappe tot nu toe gepland: in één ruk 742 kilometer naar Norseman, de afstand van Nederland naar Tsjechië, maar dan door totale leegte over kaarsrechte wegen. We dachten de kale Nullarbor bij Eucla achter ons te hebben gelaten, maar het moest eigenlijk nog beginnen. We passeren grote aantallen doodgereden kangoeroes, slachtoffers van de road-trains die ’s nachts rijden en niets merken van een aanrijding; vanaf de camping zagen we hun lichtbundels door het donker klieven. Om geen kangoeroe aan te rijden, rijden wij niet ’s nachts.
De Nullarbor is intussen woestijn geworden. Het langste rechte stuk van Australië voert door een extreem plat en kaal landschap waar luchtspiegelingen de dienst uitmaken. Met de cruise control op 80 doen we er bijna twee uur over. Er is meer verkeer dan gedacht: road-trains, auto’s met caravans, campers. Door de afstanden rijdt het tegemoetkomende verkeer in tijdsblokken; daartussen kom je niemand tegen. De leegte inspireerde Floor tot een gedicht:
De Nullarbor-hoer:
We crosten de Nullarbor,
We zagen geen hoer,
We zagen geen tiet,
Misschien was ze er wel niet.
Na bijna duizend kilometer leegte is de aankomst op de camping van Norseman een deceptie: we staan alsnog tussen de bejaarden met hun te grote caravans, op een baggercamping van $18. We spreken af dit soort campings zoveel mogelijk te mijden. Rij je de hele dag door mooi gebied, ga je alsnog op een kluitje tussen de hekken zitten. Er mag wel wat meer avontuur komen.
We rijden 146 kilometer zonder ook maar de flauwste bocht.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering35. Langs de rand van het continent naar Eucla8 april 2006
Volgende aflevering ›37. Naar Cape le Grand: kangoeroes op het strand van Lucky Bay10 april 2006Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.