Isfahan komt tot leven als de zon ondergaat. Overdag houden de hitte en de drukte het Naqsh-e Jahan-plein in hun greep, maar na zonsondergang gaan de schijnwerpers aan en verandert de stad in een openluchttheater van tegels en licht. Ik loop een avond van het plein via de bazaar naar de rivier.
Avond op het Naqsh-e Jahan-plein
In het blauwe uur licht de Sjahmoskee op tegen de donker wordende lucht. De moskee is na sluitingstijd niet meer toegankelijk, het plein juist op zijn best: families op kleedjes, thermoskannen thee, kinderen op fietsjes. Wie hier rondloopt, wordt om de paar meter uitgenodigd voor thee of een foto. Dat laatste bedoelen ze andersom: zij willen met jóu op de foto.
Deze foto als print aan de muur →
De koepel van de Sjeik Lotfollah-moskee
De Lotfollah-moskee heeft geen minaretten en geen binnenplaats. Hij is gebouwd als privémoskee voor het hof, en alle aandacht ging naar één ding: de koepel. Wie eronder staat en omhoog kijkt, ziet gouden patronen die naar het midden toe steeds kleiner worden, als een zon die uitdooft in tegelwerk. Dit is mijn best verkochte Iraanse beeld, en ik begrijp de kopers wel.
Deze foto als print aan de muur →
De fresco’s van Chehel Sotoun
In het paviljoen van Chehel Sotoun liggen de wanden vol met fresco’s van banketten en veldslagen uit de Safavidische tijd. Gastheren en gasten, dansers en muzikanten, wijnkannen die in het huidige Iran nadrukkelijk tot het verleden behoren. Je kunt er uren naar kijken en dat deed ik dus ook.
Deze foto als print aan de muur →
Deze foto als print aan de muur →
Door de bazaar
De bazaar van Isfahan verbindt het plein met de rest van de stad, een kilometerslange overdekte wereld van gewelven. Aan het eind van de dag valt het licht in schuine banen door de gaten in het plafond, alsof iemand de spots heeft gericht.
Deze foto als print aan de muur →
In een atelier in de bazaar werkt een miniatuurschilder met een penseel van een paar haren dik. Hij schildert taferelen die op de fresco’s van Chehel Sotoun geïnspireerd zijn, op stukken kameelbot van een paar centimeter. Haast heeft hier niemand.
Deze foto als print aan de muur →
De Khaju-brug bij nacht
De Khaju-brug uit 1650 is geen brug maar een gebouw dat toevallig een rivier oversteekt: twee verdiepingen bogen, verlicht van binnenuit. In het voorjaar staat er water in de Zayandeh en verdubbelt de brug zichzelf in de spiegeling. Wie in de zomer komt, treft een droge rivierbedding; de foto’s zijn dan de helft waard, de avondwandeling niet.
Deze foto als print aan de muur →
Onder de bogen verzamelt Isfahan zich in de avond. Er wordt thee gedronken, gezongen en vooral gepraat. De gewelven dragen het geluid de rivier over.
Terug naar het hotel loop ik nog één keer over het plein. De schijnwerpers gaan om middernacht uit, de theeverkopers iets later.
Meer van dit werk als print aan de muur? Bekijk de albums Steden en Abstract in de shop.
Lees ook: Naghsh-e Jahan tijdens Ramadan — hetzelfde plein overdag, als de vastenmaand het ritme van de stad bepaalt.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Iran ›Meer uit deze reis
Alle verhalen uit Iran ›
Iran | Beeldverhaal: verticale dorpen in Koerdistan31 mei 2018
Afscheid van Iran, aan de grens30 mei 2018
Iran | Naakt in de woestijn29 mei 2018Plan je eigen reis door Iran
De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.