Mashhad is een grote stad en een van de belangrijkste spirituele centra van de sjiitische wereld. Juist daarom had ik iets strengs en conservatiefs verwacht, een plek waar ik met mijn blonde haar behoorlijk uit de toon zou vallen. Maar ook hier komen de twee gezichten van Iran weer samen. In de veertig kilometer die ik deze dagen door de stad fiets, valt me vooral op hoe modern Mashhad is, en hoe open en modern de mensen zijn.
Het visum en de telefoon
Het belangrijkste moet eerst gebeuren: het Turkmeense visum. Ik ga ’s ochtends naar het consulaat om mijn paspoort af te geven, en ’s middags kan ik het weer ophalen, met een transitvisum voor vijf dagen, geldig vanaf donderdag. Na alle onzekerheid van de afgelopen weken valt het reuze mee. Mijn aanvraag was drie keer geweigerd, maar toen de consul in Brussel eenmaal een uitnodigingsbrief had opgesteld, was de rest nog slechts een formaliteit.
Dan mijn telefoon, met zijn gebarsten scherm. Even denk ik erover een nieuwe te kopen, want ik kom door een moderne winkelstraat vol telefoonzaken. Maar voor het minste toestel ben ik hier omgerekend zeker zeshonderd euro kwijt, echt goedkoper dan thuis is het niet, en dat is natuurlijk onzin. Ik zoek liever een plek om het scherm te laten maken. Ik lever mijn telefoon ’s ochtends in bij een klein reparatiewinkeltje, en de enige echte uitdaging is om ’s middags het adres weer terug te vinden om hem op te halen.
Terwijl ik door de stad loop, stuit ik op nog zo’n modern gezicht: een kleine fotostudio waar de eigenaar de meest heerlijke kitschfoto’s maakt, met wolkenluchten en rozen als achtergrond. Het staat in schril contrast met het strenge beeld dat ik van Mashhad had, en het bevalt me uitstekend.
Het Imam Reza-heiligdom
’s Middags ga ik naar het Imam Reza-heiligdom, en dat is van een heel andere orde. Het complex is enorm; na Mekka is dit de belangrijkste bedevaartsplaats voor moslims, en jaarlijks komen hier meer dan zesentwintig miljoen pelgrims naar de laatste rustplaats van de heilige. Boven de tombe rijzen de gouden koepel en de gouden minaretten uit boven een reeks weidse, marmeren pleinen, omzoomd door betegelde arcades en machtige moskeeën. Je loopt van het ene grote plein naar het volgende en komt ogen tekort. Overal stromen mensen, en toch hangt er, mede door de ramadan, een serene rust.
Ik ben zo overduidelijk de enige toerist tussen alle gelovigen dat ik opval, en al snel word ik aangesproken door een journaliste die me wil interviewen. Ik vertel haar dat ik graag wil leren over Iran en over hoe de mensen hier in het leven staan, en dat ik gegrepen ben door deze plek en door wat hij voor hen betekent. Even later blijk ik te worden uitgezonden op de landelijke radio: de Nederlander die op de fiets door de woestijn naar hun heilige stad is gekomen.
Ik had gevreesd dat ik in deze heilige stad zwaar uit de toon zou vallen, en in plaats daarvan sta ik als enige buitenlander tussen de pelgrims op de landelijke radio.
Mijn echte camera mag niet mee naar binnen, dus alle foto’s maak ik met mijn zojuist gerepareerde telefoon. Ik ben diep onder de indruk van de devotie om me heen, van mensen voor wie deze plek alles betekent. Ik blijf de hele middag hangen, en ik weet nu al dat ik morgen terugkom, als ik er alle tijd voor neem.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering35. Door een lemen dorp, en met de bus naar Mashhad
Volgende aflevering ›37. Een dag in het heiligdomSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.