Ik vertrek uit Uraman Takht, het terrasdorp waar ik twee nachten heb doorgebracht. Het personeel van mijn hotel, dat me de eerste dag nog met een stug gezicht ontving, zwaait me nu uit alsof ik familie ben; twee dagen onder één dak en we zijn dikke vrienden. Bij een kraampje in de dorpsstraat koop ik een paar van die gefrituurde lapjes die ze hier warm uit de pan verkopen, prop ze in mijn stuurtas en stap op. Voor me ligt de zwaarste klimdag van de reis.
Vijfentwintighonderd meter uit de kloof
De weg duikt de Hawraman-kloof in. In amper vijfentachtig kilometer klim ik zo’n vijfentwintighonderd meter, want de route zakt eerst helemaal naar beneden, tot bij de Sirwan-rivier op de bodem, en klimt er aan de overkant weer uit. Vanaf een uitzichtpunt zie ik de weg als een lint van haarspelden tegen de rotswanden hangen, met terrasdorpen die zo dicht tegen de hellingen plakken dat het dak van het ene huis het erf van het volgende is. Eergisteren moest ik in het noodweer de beroemde haarspeldbochten naar de pas bij Irak laten schieten, en dat zat me dwars. Vandaag wordt de rekening vereffend: geen bui, alleen zon, en een weg die minstens zo mooi is.
Beneden bij het water is het warm en stil, met de Sirwan die grijsgroen over de keien schuurt. De klim eruit voelt in mijn benen als een straf, maar klagen doe ik niet.
Ook vandaag ben ik geen seconde alleen. Twee meisjes kijken me nieuwsgierig en een tikje brutaal aan, zonder hoofddoek, en vinden het prima dat ik een foto maak; ze zijn heerlijk onbevangen. In Paveh raak ik aan de praat met een hippe jongen in een kanariegeel trainingspak, gel in het haar, een soort Vanilla Ice van Iran met zelfvertrouwen voor tien. Hij wil zó graag dat ik bij hem kom logeren dat hij oprecht teleurgesteld is als ik zeg dat ik voor vandaag nog niet ben uitgefietst.
Iets verderop nodigt een man me uit om aan te schuiven voor de lunch, samen met zijn vrouw en hun vijf dochters. Ik eet mee, en gaandeweg wordt duidelijk dat er meer op het menu staat dan brood en thee.
Volgens mij hoopt hij dat ik met een van zijn dochters trouw, en mijn enige voorwaarde, dat ze dan wel mee gaat fietsen, blijkt onbespreekbaar.
Twee blikken uit Irak
Aan het eind van de middag drukt een man me met een samenzweerderige blik een ondoorzichtige plastic zak in de handen. Erin zitten twee blikken sterk bier, negen procent, gesmokkeld over de bergen uit Irak. Alcohol is in Iran verboden, en juist daarom is het gebaar zo gul. Ik berg de zak diep in mijn tas voor vanavond.
Die avond vind ik eindelijk de kampplek die ik gisteren in de regen misliep: een vlak stukje hoog in de bergen, met uitzicht over de ruige, grijsrode toppen. Na een dag vol mensen is het fijn om een plek voor mezelf te hebben. Ik zet de tent op, trek een van de blikken open en drink het langzaam leeg terwijl de bergen donker worden. Twee halve liters van negen procent zijn genoeg om licht aangeschoten in slaap te vallen.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering19. Rustdag in de bergen van Hawraman
Volgende aflevering ›21. Een gastheer in KermanshahSpring naar een andere aflevering
- 17. Door de groene bergen naar Marivan
- 18. Regen in de Hawraman-bergen
- 19. Rustdag in de bergen van Hawraman
- 20. De zwaarste klim, en een aanzoek onderweg
- 21. Een gastheer in Kermanshah
- 22. Van Kermanshah naar het park van Nurabad
- 23. Door Lorestan, en een gastheer die geen nee accepteert
- Alle 53 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.