Mijn laatste ochtend in Mashhad. Ik heb hier een paar dagen kunnen uitrusten, mijn verhaal over de woestijn kunnen schrijven, en de stad heeft me verrast. Ik hou van natuur, rust en ruimte, maar ik kan ook echt genieten van een stad als deze: de massa, de energie, het bruisende. Ik had een streng, conservatief oord voor ogen, een heilige stad waar ik met mijn blonde haar en blauwe ogen behoorlijk uit de toon zou vallen. In werkelijkheid is Mashhad veel relaxter, en al ben ik hier een zeldzaamheid, vreemd opgekeken wordt er niet van me. De meeste mensen zijn net zo modern als thuis, de vrouwen alleen met een hoofddoek over het haar.
De laatste bus, naar Sarakhs
Vroeg vertrek ik, en ik fiets nog een laatste keer dwars door de stad, onder het heiligdom van Imam Reza door, naar de Zijderoute-terminal in het zuidoosten, waar de bussen naar Sarakhs vertrekken. Van daar is het nog zo’n tweehonderd kilometer naar de grens, en die ga ik met de tijd die ik heb niet meer fietsen. Ergens op een muur onderweg kom ik een afscheid tegen dat niet toepasselijker had kunnen zijn: een geschilderde gouden koepel van het heiligdom, naast de Iraanse vlag met zijn groen, wit en rood. Zo neem ik afscheid van dit land dat me week na week bleef verbazen.
Op de bus is het lang wachten tot we vertrekken. Aan de manier waarop mijn fiets in het ruim wordt gehesen, zie ik dat dat hier niet vaak gebeurt. Er zit een handjevol tieners in de bus. De meisjes zijn nieuwsgierig en willen graag praten, maar één jongen is bijzonder vervelend; hij is zichtbaar niet gecharmeerd van het feit dat de meisjes meer aandacht voor mij hebben dan voor hem, en door de taalbarrière komt een ontspannen gesprek er niet van. Het beste wat ik kan doen is kortaf en lomp tegen hem worden, maar ik heb geen idee wat hier de mores zijn, dus ik laat het maar zo.
Een kilometer van Turkmenistan
Uren later kom ik aan in Sarakhs, een kilometer van de grens. Ik doe wat boodschappen en neem een kamer in het Doosti-hotel, dat ik, zoals de meeste adressen deze weken, via Google Maps heb gevonden, in de hoop dat ze plek hebben; Booking.com werkt in Iran niet. Blij trek ik me terug op mijn kamer.
Na alle weken waarin Iran me telkens weer verraste met zijn hartelijkheid, sta ik nu een kilometer van een van de meest gesloten landen ter wereld, en ik heb geen idee wat me daar te wachten staat.
Het eerste raadsel dient zich meteen aan: geld. Ik hoop mijn resterende Iraanse biljetten morgen te kunnen omwisselen voor Turkmeense manat, maar makkelijk zal dat niet zijn. Pinnen kan er niet, de koers staat op een nadelige manier vast, en op straat wisselen schijnt vrijwel onmogelijk te zijn. Daarachter wacht ruim zeshonderd kilometer vlakke woestijn, die ik in vijf dagen moet overbruggen; op 4 juni moet ik het land weer uit zijn, en op diezelfde dag hoop ik Buchara te bereiken.
Maar dat is voor morgen. Voor vanavond laat ik Mashhad nog even bezinken. De devotie en de emotie van de mensen daar hebben indruk gemaakt, en ik weet dat ik de komende dagen op de fiets nodig heb om het echt te verwerken.
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering37. Een dag in het heiligdomVolgende aflevering ›Verschijnt binnenkortSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.