Kasteel Devín en een bouwvergunning die geld kostte

Floor heeft me vanochtend uitgelachen: ik werd wakker in een bed waarvan ik me niet kan herinneren dat ik er in ben gekropen. De verwachte kater blijft wonderbaarlijk uit, wat niet gezegd kan worden van de bleke Rasti. In het ruime appartement hangt onze was op het balkon, dat met plexiglas valt af te sluiten. Aan de muur hangen Aboriginal-schilderijen uit de tijd dat we elkaar in Australië kenden; wij hebben er spijt van dat we destijds niets kochten.

Een burcht op de samenvloeiing

Met de auto, nadrukkelijk geen Škoda, rijden we naar Devín op de grens met Oostenrijk. Hier ligt de indrukwekkende ruïne van een burcht op de plek waar de Morava in de Donau stroomt, een strategisch punt dat al sinds de oudheid bewoond is. Jammer genoeg is de lucht loodgrijs en staat er een koude wind; het is net een Nederlandse novemberdag. Terug in de binnenstad is het open monumentendag: voor €1,50 mogen we alle musea in. In de toren met het wapenmuseum en in het klokkenmuseum is het dringen. Vroeger maakten ze van uurwerken hele kunstwerken, verwerkt in schilderijen en houtsnijwerk.

Rijdend door de stad zien we een jeep vol kaalgeschoren mannen die de Hitlergroet brengen. We schrikken ervan; zoiets hebben we niet eerder gezien. Rasti wordt er kwaad om en zegt dat zulke groepen in aantal toenemen, al blijft het bij dit ene incident.

Met de auto, nadrukkelijk geen Škoda, rijden we naar Devín.

Wat een vergunning werkelijk kost

We rijden langs het huis dat onze vrienden laten bouwen. Van het oude pand staat alleen de fundering nog; de muren zijn opgetrokken uit grote gegoten blokken met een honingraatstructuur, met een isolatielaag ertegen een halve meter dik. Op de vergunning hebben ze vier maanden moeten wachten, terwijl het een formaliteit had moeten zijn. De vertraging ontstond doordat er eigenlijk zo’n €1.500 aan steekpenning betaald had moeten worden. Pas toen Rasti de burgemeester van het stadsdeel rechtstreeks benaderde, kwam de vergunning los, met de nodige ruzie erbij. Het is het soort verhaal dat je twee keer moet horen om te geloven, en hier vertelt iedereen het zonder verbazing.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.