met de trein naar žilina

Betonnen booggewelf van een snelwegviaduct in Bratislava, van onderaf gefotografeerd, gebouwd boven de oude weg

Slowakije, Bratislava – In Bratslava zijn nieuwe snelwegen boven de oude weg gebouwd

Het houdt niet op met regenen, en volgens de Slowaken is dit weer niet normaal: zonnig en een graad of twintig zou logischer zijn. Nu is het vijf graden in het noorden, in de bergen valt sneeuw, in het oosten zijn er overstromingen en de rivieren staan op springen. We nemen afscheid van Rasti en Ivana, en trotseren de regen en de windstoten op de twaalf kilometer naar het station. De laatste vijf moeten we over de stoep, omdat het verkeer geen partij is voor twee fietsers in de regen.

Waarom we niet doorfietsen

Op het voor fietsers, rolstoelen en rollators onbereikbare hoofdstation kopen we kaartjes naar Žilina: €17,80 voor ons, €2,64 voor de fietsen. Het is 203 kilometer; van Trenčín naar Bratislava was het er 124, dus we zijn al 79 kilometer aan het terugsteggelen. Vanaf Žilina wordt het landschap pas interessant, en doorfietsen in de regen door vlak boerenland zouden we alleen doen omdat het “moet”. Dat is geen goede reden. De trein heeft dit keer een fietscompartiment; de conductrices lijken ons eerst te negeren, maar helpen vlak voor vertrek alsnog vriendelijk. De tassen moeten van de fiets af en mee naar ons compartiment: fietsen is leuk, in de trein zijn die tien tassen vooral onhandig. Onderweg staan grote stukken land onder water en zijn sloten veranderd in bruine modderstromen.

Doorfietsen in de regen door vlak boerenland zouden we alleen doen omdat het “moet”.

Een roze hotel op het rangeerterrein

Bij het informatiecentrum van Žilina, waar de dames goed Engels spreken, boeken we een kamer; een camping ligt nog twaalf kilometer verderop en daar hebben we geen zin in. Het “romantische” hotel blijkt op het vervallen industrieterrein te staan, een roze gebouw tussen rokende schoorstenen en een rangeerterrein. We zijn terug in de communistische tijd: ons paspoort wordt drie keer op verschillende formulieren overgeschreven, en niet alleen in de kamer maar ook op het toilet en in de douche hangt een inventarislijst, voor het geval een gast het in zijn hoofd haalt de wc mee te nemen. Om bij het enige toilet te komen, moet je door de douche lopen, gedeeld met zeven kamers. Žilina zelf is een mooie, fijne stad, al komen de vele terrassen pas tot hun recht met een zon die er nu niet is.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig