Het heeft weer de hele nacht hard geregend; de motorrijders hebben hun feest afgeblazen omdat de camping blank staat. Op het station van Trenčín is het trap af en trap op naar perron 3, langs kiosken waar dronkenlappen en gokcafés voor de nodige overlast zorgen. Een vriendelijke Slowaak helpt ons de fietsen op tijd in de trein te krijgen; de chagrijnige conductrice meldt dat ze hier niet mogen, zonder te zeggen waar dan wel.
We rijden bijna twee uur door vlak, saai boerenland, en weten in elk geval zeker dat we vanaf Bratislava niet terugfietsen. De hoofdstad is tot aan het station een aaneenschakeling van grauwe flats en industrie. Het oude centrum is onverwacht mooi en afgeladen met toeristen, niet vreemd met Wenen en Boedapest om de hoek. Op een grijs terras ontbijten we laat, terwijl groepen geslaagde scholieren schreeuwend hun examen vieren.
Een flat zonder huisnummers
Bratislava is bijzonder fietsonvriendelijk: te veel auto’s, te weinig ruimte, gaten in het wegdek en billboards die het straatbeeld overnemen. Rond drie uur staan we zonder ongelukken bij de flat van onze vrienden. Het portiek heeft een nummer, de woningen niet, en we weten hun achternamen niet. Een sms lost het op. Ivana begroet ons hartelijk; we hebben elkaar sinds eind 2007 niet gezien.
Het portiek heeft een nummer, de woningen niet.
De tassen gaan naar de vijfde etage van het geverfde, ooit communistische flatcomplex, het soort waarin het merendeel van de stadsbevolking woont. De lift stopt tussen de verdiepingen in, omdat de bouwers anders niet uitkwamen met de trap; bijzonder handig met een kinderwagen. De fietsen zetten we in een bewaakte garagebox, beheerd door een man met een van de saaiste banen ter wereld. Het appartement is van binnen verrassend ruim en gezellig.
Slivovica tot we omvallen
’s Avonds komt Rasti thuis, projectmanager bij een Amerikaans telecombedrijf, enorm blij ons te zien. We eten een Slowaaks gerecht van rijstballetjes met gehakt, en als de kleine naar bed is wordt de avond gezelliger met de slivovica die bij echte Slowaken niet kan ontbreken. Rasti en ik tikken de glaasjes sneller weg dan goed voor ons is, tot we vanzelf omvallen.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Waar deze dag ligt
Fietsreis van Praag naar de Kaukasus, nu in Slowakije. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering13. Over de waterscheiding, Tsjechië uit en Slowakije in
Volgende aflevering ›15. Kasteel Devín en een bouwvergunning die geld kostteSpring naar een andere aflevering
- 11. Een korte dag naar Uherské Hradiště
- 12. De Witte Karpaten in, en een chalet dat naar Borneo ruikt
- 13. Over de waterscheiding, Tsjechië uit en Slowakije in
- 14. Met de trein naar Bratislava, terug bij oude vrienden
- 15. Kasteel Devín en een bouwvergunning die geld kostte
- 16. Een regendag in Bratislava, en wat de zorg er werkelijk kost
- 17. Met de trein naar Žilina, terug in de communistische tijd
- Alle 105 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen