Het heeft weer de hele nacht hard geregend; de motorrijders hebben hun feest afgeblazen omdat de camping blank staat. Op het station van Trenčín is het trap af en trap op naar perron 3, langs kiosken waar dronkenlappen en gokcafés voor de nodige overlast zorgen. Een vriendelijke Slowaak helpt ons de fietsen op tijd in de trein te krijgen; de chagrijnige conductrice meldt dat ze hier niet mogen, zonder te zeggen waar dan wel.
We rijden bijna twee uur door vlak, saai boerenland, en weten in elk geval zeker dat we vanaf Bratislava niet terugfietsen. De hoofdstad is tot aan het station een aaneenschakeling van grauwe flats en industrie. Het oude centrum is onverwacht mooi en afgeladen met toeristen, niet vreemd met Wenen en Boedapest om de hoek. Op een grijs terras ontbijten we laat, terwijl groepen geslaagde scholieren schreeuwend hun examen vieren.
Een flat zonder huisnummers
Bratislava is bijzonder fietsonvriendelijk: te veel auto’s, te weinig ruimte, gaten in het wegdek en billboards die het straatbeeld overnemen. Rond drie uur staan we zonder ongelukken bij de flat van onze vrienden. Het portiek heeft een nummer, de woningen niet, en we weten hun achternamen niet. Een sms lost het op. Ivana begroet ons hartelijk; we hebben elkaar sinds eind 2007 niet gezien.
Het portiek heeft een nummer, de woningen niet.
De tassen gaan naar de vijfde etage van het geverfde, ooit communistische flatcomplex, het soort waarin het merendeel van de stadsbevolking woont. De lift stopt tussen de verdiepingen in, omdat de bouwers anders niet uitkwamen met de trap; bijzonder handig met een kinderwagen. De fietsen zetten we in een bewaakte garagebox, beheerd door een man met een van de saaiste banen ter wereld. Het appartement is van binnen verrassend ruim en gezellig.
Slivovica tot we omvallen
’s Avonds komt Rasti thuis, projectmanager bij een Amerikaans telecombedrijf, enorm blij ons te zien. We eten een Slowaaks gerecht van rijstballetjes met gehakt, en als de kleine naar bed is wordt de avond gezelliger met de slivovica die bij echte Slowaken niet kan ontbreken. Rasti en ik tikken de glaasjes sneller weg dan goed voor ons is, tot we vanzelf omvallen.
In deze serie: Fietsreis 2010
- 12. De Witte Karpaten in, en een chalet dat naar Borneo ruikt
- 13. Over de waterscheiding, Tsjechië uit en Slowakije in
- 14. Met de trein naar Bratislava, terug bij oude vrienden
- 15. Kasteel Devín en een bouwvergunning die geld kostte
- 16. Een regendag in Bratislava, en wat de zorg er werkelijk kost
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.