wat er nog rest van christchurch

De supermarkten zijn hier op zondag gewoon open, dus hebben we de boodschappen voor vandaag al gisteren gedaan. De camping ligt in het gebied dat in de aardbevingsjaren 2010-2012 het zwaarst is getroffen. Een deel ervan is nog steeds afgesloten, het oorspronkelijke toiletgebouw dicht en vervangen door noodgebouwen, de pier in de baai verzakt. Voor het eerst op deze reis worden we wakker met aangename warmte en drinken we koffie in T-shirt.

We fietsen langs de oevers van de Avon River naar zee. Volgens de kaart zouden we nu door woonwijken moeten rijden, maar er staan bijna geen huizen meer. De wegen zitten vol gaten, bruggen hangen scheef, het hele gebied oogt verlaten. Dit blijkt, samen met het centrum, het zwaarst getroffen deel van de stad te zijn geweest. Na de eerste beving bleven de meeste mensen, de tweede richtte vooral schade aan, de derde zette alles onder water. Bijna 9.000 huizen zijn inmiddels gesloopt en een flink deel van de bewoners is nooit teruggekeerd. Het vliegveld stond in die periode vol met achtergelaten spullen; van het oude centrum is vrijwel niets over. Re:START, het tijdelijke winkel- en horecacentrum dat uit zeecontainers is opgebouwd, heeft er iets van een festival gekregen, wat de leegte eromheen alleen maar duidelijker maakt.

Van koelkast naar oven

In de oplopende hitte fietsen we door naar Hagley Park, waar bootjes met passagiers over de rivier worden gevaren. Na een lunch van brood met pindakaas en rijstepap uit blik zoeken we het beginpunt van de Little River Railway Path, een fietspad op een oude spoorlijn richting Banks Peninsula. Het is dan al 33°C. Over de hoofdweg en het industrieterrein van Christchurch is geen prettige rit, en pas na Lincoln begint het fietspad echt: een omweg die we hadden kunnen vermijden als we de route beter hadden uitgezocht. Bij een korte pauze wijst de thermometer 39°C aan. Een paar dagen geleden fietsten we nog door regen, gisteren was het 11°C.

We komen een fietser uit Christchurch tegen die naar dezelfde camping bij Little River onderweg is. Zijn hele uitrusting heeft hij gekocht van een Nederlander die er woont en van fietsen zijn beroep heeft gemaakt. De dertig kilometer die volgen zijn een stuk aantrekkelijker dan het platte agrarische land ervoor, dat te veel aan Nederland doet denken. We rijden nu onverhard langs het water, waar het verse groen en de blauwe lucht het water in felle kleuren laten oplichten: niet alleen blauw en groen, ook geel, roze en rood. Langs een smalle onverharde weg passeren we weides vol lepelaars en zwarte zwanen. Geen schaduw, maar wel wind in de rug.

Niet alleen blauw en groen, ook geel, roze en rood kleurt het water.

De laatste vijf kilometer is Floor op, en ik neem alle bagage over, waardoor ik met acht rode tassen aan één fiets een zonderlinge verschijning word. In Okuti Valley vinden we een camping in een onaangetast stuk landschap, beheerd door een hippie. Bij het afkoelen in de beek voel ik iets wit-roods gevlekts tegen mijn grote teen: een aal, die duidelijk iets van me wil. Een nieuwe manier om lastiggevallen te worden, na een dag die begon in de kou van Christchurch en eindigde in bijna veertig graden.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *

iDEAL iDEAL | Wero
Creditcard Card
Bankoverschrijving Overboeking
PayPal PayPal