De dag begint met regen en een lage bewolking, dus het is een goed besluit om te vertrekken. Jammer dat we het schiereiland, naar het schijnt bijzonder mooi, niet hebben kunnen verkennen: geen pinguïns en zeehonden voor ons. We nemen afscheid van de mensen die we hier hebben leren kennen en rijden dezelfde weg terug die we gekomen zijn. Waar het begin nog koud is, breekt de bewolking langzaam open. Bij de rotonde van Motukarara, na een mooie onverharde weg langs de heuvels, komt de zon er goed doorheen en wordt het meteen flink warm.
We stoppen om waterflessen te vullen en drinken koffie en thee bij boterhammen met pindakaas en banaan, puur krachtvoer. Nieuw-Zeeland heeft ons nog niet echt weten te overtuigen, maar het land heeft wel een paar sterke kanten. Overal zijn er openbare toiletten, zonder uitzondering schoon, met papier en zeep. Drinkwater is nooit ver weg en er is een ruime keuze aan campings: van dure holiday parks met alle voorzieningen tot DOC-terreinen die uiteenlopen van gratis basic-plekken tot betaalde standard– en scenic-plaatsen, en de goedkopere domain-terreinen die vaak door een lokale vereniging worden beheerd. Overal is water en zijn er toiletten. Maar het meest opvallende is misschien wel het bijna volstrekt ontbreken van zwerfvuil: nergens plastic, glas of rondslingerend papier, in schril contrast met bijvoorbeeld Marokko, waar het soms voelde alsof je over een vuilnisbelt fietste. Ook de lucht is opvallend helder, vrij van fijnstof.
Een land zonder gezicht, tot het even niet zo is
Tussen Lincoln en Rolleston fietsen we over een kaarsrechte weg door plat agrarisch gebied. De plaatsen die we passeren lijken sprekend op elkaar, zonder veel eigen karakter. In Rolleston doen we bij een grote supermarkt voor NZ$101 (ca. €61) grote inkopen: kaas, hamburgers, aardappels, sla, wijn, bier, brood, eieren, chips en meer, tot onze verbazing weer allemaal passend in de rode fietstassen. Gezond eten blijkt hier duidelijk duurder dan ongezond eten: het straatbeeld van fastfoodketens en nogal wat stevig gebouwde mensen in onopvallende kleding bevestigt dat.
Nergens plastic, glas of rondslingerend papier, in schril contrast met Marokko.
Vanuit Rolleston vervolgen we onze weg over saaie, rechte wegen. Onderweg kopen we voor NZ$3 een zak kersen en komen bij Aylesbury op de hoofdweg richting het westen. Bij een uitzichtpunt op de Zuidelijke Alpen, die vandaag verscholen blijven achter de wolken, lunchen we met krentenbrood, camembert, tomaat en komkommer. Na Darfield wordt de drukke weg gelukkig rustiger, waar de scenic inland route 72 verder gaat: het geraas van het verkeer ervoor was allesbehalve prettig.
Via de app Campermate vinden we een domain camping bij Whitecliffs, een eenvoudig kampeerterrein op een openbaar gemeenteveld, net voorbij het verlaten gehucht Glentunnel. Whitecliffs zelf staat vol geparkeerde caravans, klaar voor de stroom bewoners die na kerst arriveert: mensen die hun plek alvast hebben veiliggesteld. We wassen ons in de rivier, waarna we horen dat er blauwalg in zit en contact wordt afgeraden. Toch is het aangenaam als we broodjes hamburger met salade en feta klaarmaken: voedzaam en gezond na een lange dag.
Foto’s uit Nieuw-Zeeland
Meer foto’s uit Nieuw-Zeeland ›
Waar deze dag ligt
Nieuw-Zeeland, nu in Nieuw-Zeeland. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
- 14. Hectordolfijnen bij het ontbijt
- 15. Wat er nog rest van Christchurch
- 16. Overrated en overpriced, denken we vandaag
- 17. Het bijna volstrekt ontbreken van zwerfvuil
- 18. Een kerstmuts bij de kloof van de Rakaia
- 19. Eerste Kerstdag op een verlaten weg
- 20. Boxing Day op weg naar de Alpen
- Alle 59 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.