pakawau, het uitzicht dat de dag goedmaakt

Voor het eerst in tijden worden we wakker onder een strakblauwe hemel, maar de sfeer van gisteren hangt er nog. Floor besluit vandaag helemaal niets meer te doen. Ik wil naar Cape Farewell fietsen nu we hier toch zijn. Als Floor bij de receptie wil afrekenen, blijkt de beheerster een fout te hebben gemaakt: onze plek is inmiddels aan iemand anders beloofd en we moeten opnieuw verhuizen, dit keer naar de schaduw, zonder uitzicht, en wachten tot het middaguur voordat we ergens anders mogen staan. De camping kost nog altijd $32 (ca. €19) en we willen niets liever dan weg, maar dat is nu geen optie meer.

Een verkenning die uitpakt als reddingsactie

Rond half elf stap ik alsnog op de fiets. Het landschap ten noorden van Collingwood wordt meteen aantrekkelijker: bos tot aan de weg, en verderop een route vlak langs het strand. Twaalf kilometer verderop, bij Pakawau, passeer ik een camping waar de eigenaar net het gras maait. Ik vraag of ik mag kijken. Precies op dat moment komt er een plek aan het water vrij. Ik twijfel niet en zeg tegen de eigenaar: reserveer die plek voor mij, ik ben over anderhalf uur terug. Net zo snel als ik ben heengefietst, fiets ik terug. Wat er ook gebeurt, we gaan hierheen: ik wil geen minuut langer op die rotte camping in Collingwood blijven.

Floor denkt daar anders over. Fietsen lukt niet, ook niet zonder bagage over vlak terrein, wat zou betekenen dat ik de route twee keer moet rijden. Op dat moment komt een Canadees echtpaar naast ons staan, zelf drie dagen geleden gestopt met hun eigen fietstocht vanwege een kapotte knie. Ze horen ons verhaal aan en bieden aan om Floor met fiets en al naar Pakawau te rijden. Floor is er stil van. Voor de tweede keer die dag breken we de tent af: ik op de fiets, Floor in de auto.

Het blijkt een goede zet: de Canadezen zijn onder de indruk van de plek die ik heb weten te regelen.

In Pakawau zijn de mensen vriendelijk en hebben we een weids uitzicht over het blauwe water van de Golden Bay. Het water klotst haast tegen de tentharing, de lucht is strak blauw. Een afsluitende plek waardig. We zwemmen in het ondiepe, warme water van de baai en brengen de middag door aan het strand en aan de kampeertafel, terwijl het bij eb steeds breder wordt en er grote schelpen en zeesterren op het droge zand achterblijven. Vanavond eten we wraps met bonen en groente, in een warme avond zonder ongedierte dankzij een stevige westenwind. Op deze camping zijn het vooral kiwi’s die vakantie vieren; buitenlandse toeristen lijken toch een voorkeur te hebben voor Collingwood.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig