Als we Pointe Saint George verlaten, komt in de Casamance-rivier nog een keer een zeekoe boven. De rivier met zijn mangrove-bolongs is een van de laatste plekken waar de lamantins zich ophouden: rustig, voedselrijk water met weinig scheepvaart. Daarna draaien we het binnenland in.
Runderen in de branding: kerst in Cap Skirring
We fietsen over gravelpaden door savanne: hoog gras, verspreide bomen, struikgewas. Overal lopen runderen met grote gebogen hoorns, met herders die ’s nachts in eenvoudige hutten langs de weg slapen. Waar zoveel vee loopt, is voor ander wild weinig ruimte. Af en toe passeren we een groep hoge bomen, restanten van de noordelijkste uitloper van het West-Afrikaanse regenwoud. In Elinkine, een dorp aan het water waar boten naar de delta-eilanden vertrekken, eten we bij Mama Africa tussen de verkopers, de aan- en afmerende boten en vrouwen met zware vrachten. Toeristen worden uit de boten getild om droge voeten te houden.
De laatste vijftien kilometer vliegen over asfalt door de mangroven, met de wind vol in de rug. Regelmatig passeert een militair voertuig met zwaarbewapende soldaten. De vrede in de Casamance is niet vanzelfsprekend: de separatistische spanning steekt af en toe de kop op, en de staat laat zien dat hij er is. De soldaten zwaaien vriendelijk terug. Bij Campement Bolongs Passion belanden we onverwacht op een uitstekende plek, en op het terras aan het water zitten dezelfde drie Fransen die we in Thionck Essil tegenkwamen. Het strand is mooier en stiller dan je verwacht op de meest toeristische plek van Senegal. Runderen staan in het witte zand vlak bij de branding; jongens koelen af in zee en trainen in het losse zand.
Terug op het campement zijn wij en de Fransen de enige gasten. Het restaurant hangt vol kerstversiering, de muziek staat aan, het personeel draagt feestmutsen. In de keuken staan drie vrouwen bij een compleet driegangen-kerstmenu waarvoor niemand is komen opdagen. We lachen, bestellen wijn en heffen het glas. De kerstmuziek is van bedenkelijke kwaliteit en dat maakt het juist leuk. We eten krabsalade, gegrilde aubergine, lam met aardappelpakketjes en wortel, en ijstaart toe. Achter de bar wordt gedanst. Buiten is het dertig graden.
Drie foto’s aan de grens
We blijven nog een nacht. Op de kaart lopen twee routes naar Oussouye: een grotendeels over dezelfde weg terug, en een langs de grens met Guinee-Bissau, door het Parc National de la Basse-Casamance. Die tweede klinkt aantrekkelijker, maar ergens moet een rivier worden overgestoken. Ik ga hem verkennen. Voorbij Kabrousse houdt het asfalt op, eerst gravel, dan los zand. Zes kilometer lang duw ik meer dan ik fiets; anderhalve kilometer voor de rivier keer ik om. Een boer met zware zakken rijst vraagt waarom ik stop nu ik er bijna ben. Hij loopt deze route dagelijks, net als de scholier die ik eerder tegenkwam. Enigszins beschaamd draai ik terug en duw ik mijn fiets die laatste anderhalve kilometer door het zand.
De rivier zelf valt tegen. Ik maak een foto. Dat had ik niet moeten doen: ik had de soldaat niet gezien, hij mij wel. Men vraagt vrij direct of ik gek ben en wat ik hier precies uitvoer.
Ze hebben gelijk: ik sta aan de grens met Guinee-Bissau, en dit is Europa niet.
Ik wis netjes de foto die ze hebben gezien, zonder te melden dat ik er nog twee heb. Daarmee is de kous af. Ik kom ermee weg, maar besef ook hoe betrekkelijk dat is. Terug op het campement valt opnieuw op hoeveel accommodaties hier in buitenlandse handen zijn, vaak voortgekomen uit gemengde relaties. In Abené was dat een Nederlander, hier een Waal. In Cap Skirring is dat geen uitzondering. De grote resorts liggen verscholen achter de begroeiing, met Club Med als bekendste voorbeeld: een van de oudste ter wereld, en een volledig afgesloten wereld waar gasten zelden buiten komen. Werk en geld levert het op, maar het toerisme blijft grotendeels achter de hekken.
De volgende ochtend nemen we afscheid van de Fransen en rijden we vijfentwintig kilometer naar Oussouye, door mangrove en bos met grote bomen. Gieren zijn inmiddels een alledaags gezicht. Vrouwen verkopen fruit langs de weg; voor een banaan is honderd CFA-frank genoeg, zo’n vijftien eurocent. In Oussouye kiezen we een campement met de traditionele ronde bouw, maar de ontvangst is koel. Op de vraag naar lunch volgt kortaf dat de keuken gesloten is, terwijl er later een groep wordt verwacht. Deze plekken draaien op georganiseerde reizigers, niet op mensen die zomaar aan komen fietsen. Oussouye ligt in het groene hart van de Casamance en bewaart de Diola-cultuur met een van de weinige lokale koningen van Senegal, een geestelijke figuur die je alleen bij bijzondere gelegenheden te zien krijgt.
Wisselgeld, bijeneters en koorts: oostwaarts naar de rivier
Van Oussouye rijden we vijfenzeventig kilometer via Ziguinchor naar Koubalan, tegen de wind in over grotendeels verharde weg. Op de erven scharrelen mensen, vee en kippen door elkaar; vrouwen vegen onophoudelijk, maar stofvrij wordt het nooit. Ziguinchor, met zo’n 200.000 inwoners de grootste stad van het zuiden, is rommelig en wat grauw, maar niet chaotisch. De veerboot naar Dakar doet er zeventien uur over en is de belangrijkste verbinding tussen het geïsoleerde zuiden en de hoofdstad. We pinnen in drie keer zo’n 250.000 frank bij elkaar, rond de vierhonderd euro, en eten pizza. Als we met een briefje van 10.000 betalen, haalt de eigenaar het wisselgeld bij de buurman, uit een plastic tas vol bankbiljetten. Voorbij Ziguinchor wordt het verkeer dunner op pas geasfalteerde weg. Bij Campement Coubalan, met uitzicht op de rivier, stelt de plaatselijke burgemeester zich voor als Jérôme. De mangroven hier zijn aangetast, verdwenen onder de kap en de oprukkende rijstbouw.
We staan vroeg op om de hitte voor te zijn, die tegen de zevenendertig graden loopt. Kinderen roepen loulou, niet bedelend of vijandig, maar uit nieuwsgierigheid naar iemand die opvalt. De paden bedriegen: gravel verandert onverwacht in diep zand of opgedroogde modder, en het landschap wisselt tussen dicht bos, open rijstvelden en smalle waterlopen. Hoog in de bomen zitten apen, langs het water duiken ijsvogels en scheren pelikanen over het oppervlak. Aan het einde van de middag jagen de bijeneters op insecten die uit het grasland opstijgen: fel gekleurd, snel en precies.
Dan gaat het mis met mijn gezondheid. Na een slapeloze nacht bij een dorpsfeest, waar de trommels dwars door de oordoppen kwamen en de malarone voor nachtmerries zorgde, fietsen we naar Relais Fleuri, een jachtlodge twaalf kilometer buiten Marsassoum. De beheerder ziet ons bezwete fietsers eerst niet als gewenste gasten en probeert ons in een lawaaiige hut aan de weg te stoppen; hij draait op Europese jagers, die aan de bar meer besteden. Het zwembad is een droge betonnen bak. De redding is kunstmatig.
Met de airco op de hoogste stand en de gordijnen dicht probeer ik de koorts weg te slapen, terwijl het buiten zevenendertig graden is.
Praktische informatie
Route en afstand: van Pointe Saint George gaat het via Elinkine naar Cap Skirring, daarna naar Oussouye (25 km) en in een lange dag van 75 km via Ziguinchor naar Koubalan, en verder oostwaarts richting Marsassoum. De wegen zijn deels asfalt, deels gravel en zand; de grensroute bij Kabrousse is op de fiets vrijwel onbegaanbaar.
Cap Skirring: de meest toeristische plek van Senegal, maar rustiger op straat dan verwacht; de grote resorts, waaronder Club Med, liggen verscholen achter de begroeiing. Buiten het hoogseizoen kan het er stil zijn.
Grens en veiligheid: in de Casamance rijden militaire patrouilles vanwege de sluimerende separatistische spanning. Fotografeer niet bij grensposten of militairen; aan de grens met Guinee-Bissau wordt dat niet gewaardeerd.
Geld: Ziguinchor is de eerste plek sinds de kust met werkende pinautomaten; neem er voldoende contant geld op, want daarbuiten is pinnen geen optie. Wisselgeld voor grote coupures is een terugkerend probleem.
Slapen en eten: de campements variëren van hartelijk tot koel en gericht op groepen. Bel of app vooruit om maaltijden te regelen. Rond Marsassoum is Relais Fleuri een optie, al is de sfeer er op jagers ingesteld.
Plan je reis
- Overnachten in Senegal: vergelijk accommodaties ›
- Trein- en bustickets in Senegal: bekijk routes op 12Go ›
- Activiteiten en excursies in Senegal: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Meer uit deze reis
Terug in Gambia: checkpoints, chimpansees en de rivier stroomafwaarts5 januari 2026
Een kattenbeet op oudjaarsdag: door het hete binnenland naar Vélingara30 december 2025
De korte weg door het lange water22 december 2025Plan je eigen reis door Senegal
De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.