Onze kamer is felgeel met zuurstokroze muren. ’s Nachts is dat minder rustgevend dan het overdag klinkt. Vroeg in de ochtend ga ik hardlopen. Opties zijn er niet veel: de gravelweg op en neer. Onderweg stuit ik op iets wat de hele loop de moeite waard maakt.
De mierentunnel
Een enorme mierenkolonie is zich aan het verplaatsen. Over het pad is een tunnel van levende mieren gebouwd, waardoorheen een onafgebroken colonne trekt, beladen met eitjes en larven. Langs de tunnel staat een verdedigingslinie: kleine mieren met opvallend grote kaken die de opening bewaken, en buiten hen grotere mieren met nog grotere kaken op regelmatige afstand. Als ik mijn vinger op de grond zet, word ik direct geregistreerd en volgt er een aanval. Het werkt efficiënt, zonder twijfel of overleg.
Waarom het water leeg blijft
Tijdens het ontbijt lijkt het strand te bewegen. Honderden kleine krabbetjes zijn druk bezig holletjes te graven en verdwijnen razendsnel zodra er iemand te dicht bij komt. We lopen het strand op en kijken over het water. Wat opvalt, is hoe weinig boten er varen. Een paar kleine vissersbootjes bewegen mee met het getij, maar verder blijft het leeg.
De Casamance-rivier is hier een brede getijdenrivier. Het waterpeil schommelt sterk en bij eb vallen grote zandbanken droog. Dat maakt scheepvaart lastig en onvoorspelbaar. Vrachtverkeer kiest andere routes; de visserij gebeurt kleinschalig, dicht bij de kust of vanuit dorpen langs de oever. Dat verklaart de stilte op het water, ondanks de breedte van de rivier en de rijkdom aan vis die we bij lunch en diner op ons bord terugzien.
Zeekoeien bij laagwater
We zijn hier voor de lamantins, de Afrikaanse zeekoeien die in de Casamance-rivier leven. Rond laagwater lopen we opnieuw het strand op. Met geduld zien we inderdaad af en toe een donkere, ronde vlek bovenkomen, even lucht happen en daarna weer verdwijnen in het troebele water.